Latest Entries »

Δειλία ή τόλμη;

Στιγμιότυπο 2016-07-12, 1.58.14 μμ

Ερώτημα για τους αυτόχειρες.Ο καθένας απαντά απο το μετερίζι του.Τη πλευρά του.Όταν εισαι στην άκρη του γκρεμού δύσκολα υπάρχει δύναμη να τραβήξει τα βήματα πίσω, σε σταθερό έδαφος.Πόσο σταθερό;
Δεν τη γνώρισα την Έμιλυ.Ίσως πέρασα απο δίπλα της στους κοινούς μας αγώνες.Ίσως κάτσαμε στο ίδιο παγκάκι να ξαποστάσουμε.
Μα την εχω δίπλα μου 23 ολόκληρα χρόνια.Όσα η ζωή της. Πόσο δάκρυ για τα νιάτα που χάνονται έτσι ! Ετσι; Το κράξιμο στο σχολείο , το στρίμωγμα σε κάποια γωνιά , για να δουν τα άλλα παιδιά -αχ πόσο σκληρά ειναι τα παιδιά- τι έχει απο κάτω του, ανάμεσα στα σκέλια. Λες κι ειναι υπογραφη αντριοσύνης.
Ήμουν δίπλα της στο λεωφορείο ,όταν έκαναν με μια «σεμνή» μορφή αηδίας , λίγο παραπέρα οι συνεπιβάτες.Του εισιτηρίου, οχι της ζωής. Μονη ήταν. Κι αυτή η μοναξιά , η συγκεκριμένη , ειναι άσπλαχνη.Χυδαία, ξεδιάντροπη.Σε θέλει τόσο δικιά της.Ειναι κτητική. Και σκληρή. Σου δείχνει συχνά πυκνα ενα δρόμο , που δεν τον ειχες σκεφτεί. Χάπια; Ξυραφάκια; Γκρεμός; Δεν εχει σημασια.Αν το πάρεις απόφαση… Γελάω πικρα. ΑΝ ΤΟ ΠΑΡΕΙΣ ΑΠΟΦΑΣΗ… Τι να πάρεις απόφαση; Άλλοι αποφάσισαν για σένα. Δεν θέλει πολύ. Μια στιγμή αδυναμίας. Μια στιγμή που σταματάς να τρέχεις.Μια στιγμή που πόδια, χέρια , οδηγούνται μόνα τους Σαν τα νέα αυτόματα αυτοκίνητα.Τόσο εύκολα. Εχει γίνει η δουλειά. Τόσα χρόνια.Παντού. Σε έκάθε έκφανση χαράς που το γέλιο διέφερε απο των άλλων παιδιών. Που το λίκνισμα των γοφών δεν ήταν επι τούτου.
Που η δασκάλα , η καθηγήτρια, ο διπλανός ο γκόμενος, η φίλη , ο φίλος , έβαλαν ενα λιθαράκι σιγά σιγά, αναίμακτα νομίζοντας κι ήρθε αυτή η ΑΔΥΝΑΜΗ στιγμή να πεις τέλος. Δεν αντέχω άλλο. Με γεμίσατε … θέλω να αδειάσω.
Καλό ταξίδι ομορφιά μου. Θα σε δω στις εξι το απόγευμα. Θα σου κρατήσω νοερά το χέρι και θα σε ξεπροβοδήσω. Κάτι ξέρω..Κάπου σε νοιώθω. Ίσως λίγο..Το λενε τα σημάδια στα χέρια μου.Θα τα δείς…

53 χρόνια.

Κοιτώντας κάτι ξεραμένα φυτά στο απέναντι μπαλκόνι, δεν γίνεται να μη θυμάμαι το χώρο που γεννήθηκα.
Σε σπίτι, με μαία. Με τσιμετόλιθους , σε να χωριό δίπλα στην Κατερίνη.
Σε σπίτι με αυλή γεμάτο τενεκεδένιες γλάστρες , οι πιο πολλές με μυρωδάτους ατίθασους βασιλικούς.
Αγόρι αναφώνησε ,περιχαρής,σε μια ανρδοκρατούμενη κοινωνία με το αντρικό πρότυπο να ισοπεδώνει σχεδόν κάθε γυναικεία υπόσταση.
Η μάνα ήθελε κορίτσι. Ηδη ειχαν βγεί απ τη μήτρα της δυο αγόρια. Σαν να έπιασε κατά το ήμισυ η επιθυμία της.
Κάποια μοίρα τη συμπόνεσε και το επόμενο παιδί , γεννήθηκε κορίτσι.
Αλλά τα δικά μου χρωμοσώματα , ήδη χόρευαν άλλο χορό.

Όμορφα παιδικά χρόνια ,με ενα θαμπό σκοτάδι να καλύπτει την παιδική ψυχή μου. Δεν το ήξερα.Η μαμά μου το τόνισε όταν συνέχισε να το βλέπει να μεγαλώνει με τα χρόνια.
Εφηβεία ανάκατη σε ενα μλέντερ με νιάτα,όνειρα,οι ορμόνες στο κόκκινο,η θυληπρέπεια επίσης,το κράξιμο δυσβάσταχτο, το μπούλινγκ αιτία να παρατήσω το σχολείο στην πρώτη Λυκείου, όντας πολύ καλός μαθητής.
Βρήκα άλλο σχολείο.Φανταχτερό,με ψηλά τακούνια,και κατάξανθο μαλλί.Λεωφόρος Συγγρού. Ασπρόμαυρα χρόνια. Μα κράτησα τα καλά.Όσο μπόρεσα. Θεοποίηση απο κάθε αρσενικό και αυτόματα το επόμενο αυτοκίνητο μου έκανε δώρο μια πέτρα στο δόξα πατρί. Και πουλούσα. Οχι, οχι, νοίκιαζα. Ενα κορμάκι γεμάτο λουλούδια , που η μαγκιά μου ειναι οτι δεν άφησα να μαραθούν. Τώρα πιά το λέω περήφανα.

Επαναπροσδιορισμός φύλου.Επέμβαση.Καζαμπλάνκα.Πήγα στον άλλο κόσμο και γύρισα αφου έδειξα το μεσαίο δάχτυλο στον Άδη.Καβάλησα καλάμια.Εφαγα χαστούκια. Επανήλθα. Μαζί μου και το σκοτάδι μου. Παρεάκι μου. Μέχρι που στο τέλος το αγάπησα και το αγκαλιάζω κάθε φορά που με θυμάται, επειδή μάλλον βαριέται.
Οίκοι αν-τ-οχής. Πολλά χρόνια.Εκει ανακάλυψα την σεξουαλικότητα μου στο έπακρο. Εκεί έμαθα πως ο έρωτας , ακόμη και με χρήμα ειναι το υπέρτατο αγαθό με τά την αγάπη.Τον τίμησα τον έρωτα και με αντάνοιψε πλουσιοπάροχα. Και στην παλάμη και στην ψυχή, πρωτίστως.

Μια μάνα βράχος πάντα δίπλα μου,εν αγνοία της. Φτάνει που ήξερα οτι η αγκαλιά της περισσεύει για μένα.Οχι απλά με χωράει. Ξαναγίνομαι έμβρυο κάθε φορά εκεί μέσα. Αυτό μου έσωσε τη ζωή.
Τόση ευαισθησία , σε τόσο σκληρό κόσμο, πως να τα έφερνα βόλτα;
Όταν δεν ήθελα να την πληγώσω, έβρισκά άλλες “σειρήνες” που τα σημάδια τους ακόμη τα κουβαλώ.
53 γεμάτα χρόνια.Τόσο γεμάτα,που δύσκολα βρίσκω τρόπους να ταξιδέψω.Αλλά το κυριότερο,ψάχνω να βρώ.
Αγάπη.Τόση αγάπη,που κάποιες φορές την κλωτσούσα γιατι με πλάκωνε.
Με λένε Αννα και ειμαι ευτυχής, που ειχα την ευλογία να ζήσω και να ζώ μια ζωή γεμάτη χρώματα.
Να αναπνέω ελευθερία.

Γράμμα σ ενα θεό…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δεν θα σου μιλήσω στη γλώσσα σου δεν την κατέχω, δεν την καταλαβαίνω. Ούτε με ευγένεια. Θα το κάνω με δικά μου λόγια, στη δική μου γλώσσα, που εσύ την ξέρεις. Όλα δεν τα ξέρεις; Με σοφία δεν “εποίησες τα πάντα”; Έτσι τουλάχιστον λένε οι ευαγγελιστές σου, τα φερέφωνα σου.

Εμένα με έφτιαξες με σοφία ή σου ξέφυγα στη στροφή; Αν εγώ είμαι η ντροπή σου, εσύ θα έπρεπε να ντρέπεσαι πρώτος. Δικό σου δημιούργημα είμαι. Μα ποιός θα τα βάλει μαζί σου; Είσαι άπιαστος, δειλός. Εξαφανίζεσαι κάθε φορά που σου βάζω τις φωνές. Χάνονται οι κραυγές μου, γυρίζουν μέσα μου. Υπάρχεις; Δεν λέω κάποιες φορές στη ζωή μου, νομίζω, πως μου έστειλες κάποιους άγγελους με κάτασπρα φτερά. Πετούσα μαζί τους. Μα με άφηναν και πάλι μόνη απότομα από ψηλά, να πέσω να χτυπήσω. Εσύ τους διέταξες. Με τιμωρούσες. Το παιδί σου, τη ντροπή σου. Εσύ θα έπρεπε να ντρέπεσαι.

Όταν τυλίγεις τα χέρια σου γύρω μου δεν ξέρω αν θέλεις να μ αγκαλιάσεις ή να με συντρίψεις. Ποιού το σπέρμα ήταν λειψό και βγήκα διαφορετική; Της μάνας μου ή του πατέρα μου; Δικά σου παιδιά και αυτοί. Ποιά δύναμη οδηγούσε το χέρι μου να βάφω τα χείλη μου με ένα κατακόκκινο κραγιόν, έξι χρονών μωρό; Η δική σου. Ποιός διάλεγε αν θα παίζω κοριτσίστικα παιγνίδια όταν ακόμη δεν γνώριζα τη διαφορά από τα παιγνίδια των αγοριών; Εσύ το διάλεγες πάλι.

Πόσο θυμό είχες μαζί μου όταν έστειλες εφτά άντρες να βιάσουν μια παιδική ψυχή σε ένα λευκό βαν με γκρι πάτωμα; Πρέπει να ήσουν πολύ θυμωμένος. Αυτό δεν σου το συγχώρεσα ποτέ. Και ούτε πρόκειται.

Ένα “δούλο” σου, που όμορφος δεν λέω, εσύ δεν τον έστειλες ένα βράδυ σ ένα ασανσέρ, γεμάτος μυρωδιές από λιβάνια, με γυαλισμένο το κατάξανθο μούσι του και τις πτυχές του ράσου του να θροΐζουν ενοχικά στο μισοσκόταδο, σιγόντο στους αναστεναγμούς του, όταν άγγιζε εκεί που δεν πρέπει το αδύναμο κορμάκι μου; Εμένα δοκίμαζες ή αυτόν; Αρέσκεσαι στα παιχνίδια. Και του Δία του άρεσαν, λέει η μυθολογία. Εσύ με έκανες άριστο μαθητή, εσύ μου στέρησες τη γνώση. Μου χάρισες αύρα γλυκιά και μαζεύονταν κηφήνες και εργάτες γύρω μου. Βασίλισσα σ ένα πήλινο κάστρο. Το διέλυες αστραπιαία όταν το μέλι γινόταν πιο γλυκό απ το δικό σου. Δεν είναι δίκαιο να μου δίνεις μισή χαρά. Δεν το καταλαβαίνεις; Την κατάρα που κουβαλώ, εσύ μου την κάρφωσες στην πλάτη. Θίχτηκες που δεν την έκανα σταυρό να σέρνομαι γονατιστή. Φτερά την έκανα και πετούσα. Πότε κοντά σου όταν σε έχω ανάγκη, πότε μακριά σου όταν μου δείχνεις πως με σιχαίνεσαι με κάθε τρόπο. Ντρέπεσαι γι αυτό που γέννησες. Κι έβαλες σε στόματα και ψυχές ανθρώπων, φαρμάκι να με ποτίζουν για να δείξεις πως εσύ είσαι ο κυρίαρχος. Ο δυνατός. Η ίδια η φύση. Στην παγίδα σου έπεσες. Εσύ είσαι η φύση. Αν αποποιείσαι τη δική μου, το ίδιο κάνεις και στη δική σου. Είμαι το πιο φυσιολογικό σου δημιούργημα. Γιατί σε πίστεψα, σε απαρνήθηκα και σε δέχτηκα στο τέλος γι αυτό ακριβώς που είσαι.

Εσύ με έβαλες σε λάθος σώμα, γιατροί ημίθεοι πήραν τη θέση σου. Θύμωσες; Χαλάλι μου. Όταν οι αναμνήσεις είναι πληγές, η συγχώρεση είναι το πιο αφύσικο ανθρώπινο συναίσθημα.

Που το πάνε το παιδι;

Δεν ήταν λευκοί οι διάδρομοι. Δεν θυμάμαι καν το χρώμα. Ένα ανατριχιαστικό στρίγκλισμα από τα ροδάκια του φορείου, μέσα στην ελαφριά μαστούρα από το βαρύ υπνωτικό της προγούμενης νύχτας. Κι ένα τραγούδι στον νου, πιο πολύ ο ρυθμός. «Πού το πάνε το παιδί… χελιδόνι στο κλουβί». Ράθυμο και αυτό…

Ένας Παριζιάνος γιατρός, σε μουσουλμανική χώρα, ελευθέρωσε το χελιδόνι καθώς του κρατούσε το χέρι και του χάιδευε το κούτελο, μέχρι να πέσει στον ύπνο τον βαθύ, που ίσως γυρισμό να μην είχε. Είδε τον «θάνατο» κατάματα και του μειδίασε προκλητικά. Και πέταξε.

Ένα όνειρο, μια ανάγκη ζωής γίνεται πραγματικότητα. 9 Μαρτίου. Μια μέρα μετά τη γιορτή της γυναίκας. Συμβολικά τα πάντα για ένα μυαλό που ψάχνει αφορμές να αράξει το ανήσυχο της ύπαρξής του. Ένα δικαστήριο, για να αποδείξει σε ένα κράτος ανάλγητο στη μειονότητα και την ελευθερία, ήταν ικανό να δώσει πιστοποίηση ότι ναι, αυτό το πλάσμα είναι άξιο να έχει γυναικεία ταυτότητα. Ένα δικαστήριο. Ένας δικαστής που μπορεί εκείνο το πρωί να είχε ξυπνήσει στραβά και να θεωρούσε πως δεν είμαι άξια να φέρω γυναικείο νόμιμο όνομα. 25 χρόνια πριν.

Κύλησε πολύ λασπόνερο στ’ αυλάκι από τότε. Έζησα μια ζωή «ιδανική» στην αντιξοότητά της. Καλά ήταν. Το δικαίωμά μου στη δική μου ευτυχία το κατέκτησα με δικές μου μάχες και πολέμους κι ας έχανα πολλές φορές. Όπως οφείλει να κάνει κάθε άνθρωπος που ασφυκτιά σε μια φόρμα που του έδωσαν να φορέσει αλλά ειναι στενή, έχει τοξικές ουσίες και θέλει να τη βγάλει. Να ανασάνει. Στη δική μου περίπτωση οι ειδικοί το ονομάζουν …δυσφορία φύλου.

Σε αυτή τη «δυσφορία» βρήκα τη λύση, τη μοναδική, τη σωτήρια, την αλλαγή φύλου, τη διόρθωση φύλου, τον επαναπροσδιορισμό, ή όπως αλλιώς θέλουν να το λένε. Εγώ ξέρω πως βρήκα την ψυχή μου, την πήρα στα χέρια μου απαλά, τη χάιδεψα και της έδωσα την ευκαιρία να πετάξει, να φτερουγίσει. Κι έπρεπε μια δικάσιμος διαδικασία να το επιβεβαιώσει.

Τότε δεν με πόνεσε αυτό. Με τα χρόνια, σκεφτόμουν κατά καιρούς, αν αυτός ο δικαστής ήταν ένας ρατσιστής; Ένας κρυφός φασίστας; Ή ένας άνθρωπος που δεν του έκατσε καλά η ζωή κι εκείνο το πρωί αποφάσιζε, όχι και τόσο καθαρά, για τις ζωές των άλλων; Επί ένα χρόνο είχα γυναικείο όργανο, με αντρική ταυτότητα, έως ότου γίνει η δίκη με τα απαραίτητα έγγραφα από τον γιατρό… Δεν μπορεί κανείς, μα κανείς, να διανοηθεί πόσο ευνουχιστικό είναι αυτό και όχι η επέμβαση, που τόσοι πολλοί πιστεύουν, δικαίως ή αδίκως, δεν με αφορά.

Ήταν μια αμυχή στο μυαλό μου. Έγινε πληγή όταν το συναντούσα επί σειρά ετών σε άλλα παιδιά, που προτίμησαν ένα τέτοιο δρόμο. Τώρα πια είναι επιτακτική μου ανάγκη να βοηθήσω με όποιο τρόπο μπορώ -και το ξέρω ότι μπορώ -οι επόμενες γενιές να μη βρεθούν μπροστά σ’ αυτόν τον κυκεώνα γραφειοκρατικής, μα περισσότερο ψυχολογικής, δυσχέρειας. Αρχίζει και βγαίνει στην επιφάνεια η ταυτότητα φύλου. Ήδη, μπήκε δειλά σε δύο νομοσχέδια. Στα εγκλήματα μίσους και στον νόμο για την αναδιάρθρωση της αστυνομίας.
Εγώ, η Άννα Κουρουπού, θα πω απλά πως είναι αυτό που υπάρχει μέσα μας. Που δεν ταιριάζει πολλές φορές με τον καβάλο αυτού που φέρει κάτι διαφορετικό από αυτό που νοιώθει. Χρειάζεται πολύς αγώνας για να καταφέρουμε να φτάσουμε στο επιθυμητό, που ειναι η αξίωση, η καταξίωση της μάχης, μια νομοθεσία καταρχήν, μα πάνω απ’ όλα κοινωνική αλληλεγγύη και ανθρωπιά. Σας παραθέτω μια δυο φράσεις, που όταν τις σκέφτομαι καταλαβαίνω πως κανένας αγώνας δεν είναι άσκοπος εντέλει.

ΥΓ.: Περιμένει εναγωνίως ένας πατέρας στο μαιευτήριο να γεννήσει η γυναίκα του. Βγαίνει η γιατρός περιχαρής να του πει τα ευχάριστα περί ομαλής γέννας. «Τι είναι;» ρωτάει αυτός. «Δεν το ρωτήσαμε ακόμη» ήταν η απάντηση της γιατρού. Κάπου στο εξωτερικό…

Αν ειχα ενα παιδι

%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%b3%ce%bc%ce%b9%ce%bf%cf%84%cf%85%cf%80%ce%bf-2017-01-25-1-46-43-%ce%bc%ce%bc

Θα ήταν αγόρι.Το λέω ενστικτωδώς για την ανδροκρατούμενη κοινωνία που ζούμε. Αν και πάλι με ένστικτο για κάθε λόγο , ως γυναίκα , αγόρι θα ήθελα.Ίσως βιωματικά.Η αίσθηση της ασφάλειας που σου προσφέρει το αρσενικό.Ενα αόρατο δίχτυ προστασίας , ενίοτε αραχνούφαντο ,άρα απατηλό.

Αν ειχα ενα παιδί,θα όφειλα να βάλω δυο βήματα πιο πίσω την ύπαρξη μου ,να του δώσω χώρο να περπατήσει,να τρέξει,να σκοντάψει ,να ματώσει αλλά να ειμαι κοντά να προλάβω να απαλύνω την πληγή. Να βιώσω την αυταπάρνηση ,πράγμα που δεν μου έχει συμβεί ως τώρα.
Θα του διάβαζα απο μωρό κι ας ήξερα πως δεν καταλαβαίνει. Κι όταν μεγάλωνε λίγο θα το έβαζα να μου διαβάζει αυτό , τα ίδια βιβλία. Να γινει η ένωση,σύνδεσμος του όλου ,με δυο διαφορετικές φωνές.

Θα το ήθελα όμορφο γιατί αυτός ο κόσμος ο «αγγελικά πλασμένος», δίνει βήματα στην ομορφιά. Πολλές φορές βέβαια και κλωτσιές αν δεν συμπορεύεσαι με το σύστημα του. Αν όμως ήταν άσχημο , σε μια κοινή ματιά, θα το έκανα πανέμορφο στον μέσα του τον κόσμο.Να βγάζει φωτιά η αύρα του μαζί με πνεύμα,για να κερδίζει στα σημεία, τους ακόλουθους της επιφάνειας.
Θα του μάθαινα με χίλιους δυο τρόπους,πως ειναι μοναδικός.Πως μόνο ο εαυτός του θα ειχε τη δύναμη να τον πληγώσει.Και ο ίδιος να γιατρευτεί. Οχι, οχι, δεν θα τον έκανα αναίσθητο,μα δυνατό.Ολη τη γνώση του εξοστρακισμού μου,θα την μετέδιδα να γίνει δύναμη και οχι μίσος.Μόνο έτσι είσαι δυνατός.

Θα τον πήγαινα ταξίδια με τρόπο σταθμό το Νταχάου.Να δεί.Ίσως και να μυρίσει πως ειναι το μίσος ανθρώπου προς άνθρωπο , για την εξουσία κυρίως του νου.
Θα του έδειχνα άλλους πολιτισμούς και θα τον παρακινούσα να φύγει απο το καζάνι της μισαλλοδοξίας, των ευκαιριών χωρίς κόπο, των βρώμικων δρόμων,των βρώμικων σκέψεων και πράξεων. Θα του μάθαινα πως να σηκώνεται όταν πέφτει ,χωρίς να χάνει την αξία του γδαρσίματος.Θα του φόρτωνα τόση αγάπη, που να λυγίζουν τα γόνατα..

Θα τον πήγαινα σε κλινικές αποτοξίνωσης να δεί την απόρροια των ναρκωτικών ουσιών. Την αποχαύνωση της αξιοπρέπειας ,της εύκολης λύσης,την αδυναμία της εαισθησίας.Να δεί το «κακό» στα μάτια μπας και το αποφύγει, αναγνωρίζοντας το βλέμα του.

Αν ειχα ενα παιδί ,θα το έπαιρνα μια βόλτα στις πιάτσες των τράνς και θα του έδινα να καταλάβει σε ποιά κοινωνία θα μεγαλώσει.Γιατί η Συγγρού και η κάθε πιάτσα ειναι ο καθρέφτης μιας κοινωνίας.Θα του εξηγούσα για ποιό λόγο περιφέρεται ημίγυμνο ενα πλάσμα μέσα στην νύχτα για να επιβιώσει.Ποιός ακριβώς φταίει, αν δεν ειναι επιλογή του.

Θα του έπαιρνα ενα αδέσποτο σκυλί να το προσέχει , να το βγάζουμε βόλτα, να κοιμάται μαζί του, να καταλάβει την αξία της άδολης προσφοράς.Θα τον έσπρωχνα να μάθει την αρχαία κληρονομια της πατρίδας του με πάθος,για να νοιώσει περήφανος αλλά κυρίως τη νεότερη ιστορία της για να δει τη μετάλλαξη μέσα στους αιώνες,να δεί την προδοσία στα ιδεώδη και να μπορεί να σκεφτεί πιο καθαρά αν θέλει να τα βιώνει στην κάθε στιγμή της μέρας του.Αν θέλει να διαιωνίσει τη σαπίλα ή θα προσπαθήσει ν αλλάξει τον κόσμο, ως οφείλει κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος με παιδεία.

Μέσα στα κουτιά που μου έδωσαν οι μοίρες όταν γεννήθηκα , ευτυχώς αυτή την ευλογία δεν μου την έδωσαν. Για κάποιο λόγο η φύση διάλεξε για μένα να μη περπατήσω αυτό το μονοπάτι.Ευτυχώς θα πω τωρα πια, βλέποντας,γνωρίζοντας,προβλέποντας τη μοίρα των νέων ανθρώπων.Ευτυχώς που δεν μπορώ.Θαυμάζω το κουράγιο των γονιών , μόνο αυτών που φέρουν παιδιά συνειδητά και οχι για εγωιστικούς,προσωπικούς,οικογενειακούς, «φαλικούς» λόγους.

ΔΕΝ ΣΕ ΑΝΕΦΕΡΑ ΠΟΤΕ

%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%b3%ce%bc%ce%b9%ce%bf%cf%84%cf%85%cf%80%ce%bf-2016-09-14-1-51-29-%ce%bc%ce%bc

Δεν το ειχα πάρει σοβαρά, αλλά έπρεπε να ξεκουράσω λίγο τη μαμά και να έρθω να σε δώ…για να μη λές…
Σου είχε φορέσει babylino ,σου είχαν δωσει κάποιο ηρεμιστικό και είχαν βασιλέψει περίεργα τα μάτια σου.Με κοιτούσες αλλά δεν με έβλεπες. Το βλέμμα της μάνας μου με τρόμαξε πιο πολύ.
Ειχε κολλήσει το μυαλό του. «Απόψε θα πεθάνω».
Όσα αστεία και αν του έκανα δεν χαμογέλασε.Δεν καταλάβαινε.Του χάιδευα τα κατάλευκα μαλλιά και του άρεσε.Αλλά το χέρι μονίμως κολλλλημένο στο χέρι της γυναίκας του. 58 χρόνια μαζί. Πως αντέχουν οι άνθρωποι τόσα χρόνια τα χνώτα του άλλου,εχω αναρωτηθεί πολλές φορές. Αλλά τέτοιες σκηνές με αποστομωναν. Ειναι όλα γι αυτόν.Μάνα, γυναίκα,μητέρα των παιδιών του, αδερφη του ,όλα.

Δεν γνώρισε ποτέ μητέρα.Ο πατέρας του αυτοκτόνησε μπροστά στα μάτια του όταν ήταν 6 χρονών. Διάφορες οικογένειες,κοιμόταν στο στάβλο με τις αγελάδες και βύζαινε γάλα.Όλοι περνούσαν δύσκολα τότε. Πήγε φαντάρος στην Κατερίνη είδε την κυρά Βάσω ,16 χρονών κορίτσι και την παντρεύτηκε. Κι έμεινε εκεί.Δεν ξαναγύρισε στην πατρίδα του κι ας ήταν πιο όμορφα. Μας πήγε 2-3 φορές στην Κεφαλλονιά για να μας δείξει που μεγάλωσε και να κρατήσει μια σχέση με τ αδέρφια του.

Πάνω απ όλα η οικογένεια του.Ήσυχος άνθρωπος.Ούτε καφενείο.
«Βρε αγόρι μου ,πήγαινε μια βόλτα να πιείς ενα καφέ».
«Οχι , μου φτάνετε εσείς».
Και τι δουλειές δεν έκανε για να περνάμε όσο πιο άνετα μπορούσαμε.Τον θυμάμαι μέσα στα χιόνια στο χωριό να πουλάει πετρέλαιο με ένα τρίκυκλο σε διάφορα χωριά.Αργούσε να έρθει κάποιες νύχτες και τον περίμενε .Κάποια βράδια τους διάβαζα οτι ειχα μάθει στο σχολείο και τον έπαιρνε ο ύπνος στην καρεκλα.

Μετά μας έφερε Αθήνα.Βρήκε «καλή δουλειά» , οδηγός στην τότε ΕΑΣ.Πήραμε το δρόμο μας όλα τα παιδιά κι έμεινε στην ευτυχία του.Όλο και πιο πολύ κολλημένος. Περίμενε να γυρίσω απο Καζαμπλάνκα για να με αποκαλέσει με δάκρια στα μάτια , Αννούλα μου.
Τον ειχε προγγίξει η μάνα μου-μπροστά μου το έχω.
«Αν φέρεις ποτέ σε δύσκολη θέση το παιδί,να ξέρεις.Εσυ θα φύγεις,οχι αυτό». Δεν ξέρω αν το έκανε απο φόβο μη τη χάσει ή απο αγάπη.Αργότερα κατάλαβα πως είχε τόση αγάπη μέσα του και για μένα. Αν η αδερφή μου δεν είχε το όνομα της μάνας του,που δεν γνώρισε ,μπορεί να είχα τα πρωτεία στην καρδιά του απ ολα τα παιδιά του.

Δεν σε ανέφερα ποτέ σε κανένα γραπτό μου.Ακόμη και στην αυτοβιογραφία μου δυο αράδες έγραψα .Με προβλημάτιζε ανα καιρούς όσπου σχεδόν κατάλαβα οτι μάλλον σε παραείχα δεδομένο. Ενώ η άλλη η τσαούσα , μου κρατούσε μούτρα,με μάλωνε,με αγκάλιαζε, με χαστούκιζε πιο παιδί. Εσυ… σαν να μην υπήρχες.Αθόρυβος.Την δουλειά σου ,για να έχουμε να φάμε και το «σπίτι» σου. Ενα χαστούκι κάποτε μου έδωσες,ήμουν πολύ μικρό και μου έκανε τόσο εντύπωση!

Και τώρα σε βλέπω ανήμπορο με 83 χρόνια στην πλάτη σου ,να μην μπορείς να περπατήσεις , με ενα πρόβλημα που αποκαλύφθηκε προχθές στον εγκέφαλο και τη μερική άνοια ,που τη διασκεδάζαμε,αν θυμάσαι όλοι μαζί.Φυσικά και δεν του έκανες τη χάρη να φύγεις εκείνο το βράδυ.Μπορεί κι εκείνος να τρόμαξε απ το βλέμμα της μάνας μου.
Σ ευχαριστώ για τις σιωπές τις ηθελημένες .Σε παρακαλώ συγχώρεσε με για όποια πληγή σου άνοιξα. Να ξέρεις πως σ αγαπώ και πρέπει να στο λέω πολλές φορές γιατί το ξεχνάς σε δευτερόλεπτα.Σου χρωστάω τη ζωή μου στο κάτω-κάτω…

ΠΑΙΔΙ,ΠΟΡΝΗ, ΜΑΝΑ.

Στιγμιότυπο 2016-08-04, 5.59.45 μμ

Αφορμή, μια, ας πούμε, καλών προθέσεων εκπομπή στην τηλεόραση.Κι ενα άκρως κακοποιητικό , ταχα μου ραπ τραγούδι . Αιτία ο διαχωρισός της πορνείας απο το trafiking.Λές και σε μια εκπομπή μπορεί να διαφυλαχτεί μια ζωή κάτω των 20,ανάμεσα σε θέματα για τη νύχτα ,με φουρνάρηδες,σκουπηδιάρηδες, και διεμφυλικά άτομα.Σ εναν αχταρμά όλα.Πάλι θύμωσα.Πάλι μιλούσα με την τηλεόραση.Αριθμοί, κι άλλοι αριθμοί.Νταβατζήδες,κορίτσια-παιδιά,μαστροποί,προστάτες ταχα μου δήθεν και μια πολιτεία εν πλήρει αχρηστία.

Ενα χωμάτινο δρομάκι απότομο, με απότομη στροφή.Να χάνεται το αυτοκίνητο ανάμεσα απ τα δέντρα γρήγορα μη και δεί κανένας συμπολίτης κατά που πάει.Αυτό το δρομάκι,αυτή η στροφή οδηγούσε και αλλού.Αλλά η ενοχή,βάζει φτερά στα γκάζια.Χαμηλώνει το σβέρκο. Δυο τρία σπίτια.Με τις αυλές τους.Αλλες περιποιημένες , άλλες οχι.Έντονα τα χρώματα των εξωτερικών τοίχων και διάφορα γυναικεία ονόματα ξεπετάγονταν μέσα απο πεσμένους σοβάδες. Στο ένα αναβόσβηνε κάθε τόσο μια νέον ταμπέλα, μικρή.Σαν ντροπή.«Καινούρια κοπέλα».
Ήτοι, φρέσκο πράγμα κόσμε.Πολύ Βουλγαρία.Μια κόπια όλες.Αλλά η φωτεινή επιγραφή, έκανε δουλειά. Ούτε απο την Αλβανία , πόσω μάλλον δε απο Ρωσία ή Ουκρανία , δεν καταδέχονται να δουλέψουν πιά στην ψωροκώσταινα. Πάνε γι άλλες πολιτείες…πιο μακρινές,πιο φωτεινές!

Μια απο αυτές –δεν μπορώ να βρώ λέξη.Πονάω που το σκέφτομαι.Μικρό κορίτσι.Οχι όμορφο,αλλά τα νειάτα κάνουν τη διαφορά.Και το χαμένο βλέμμα που στέκεται σε μια εικόνα πολύ ωρα. Προβληματικό παιδί.Το μυαλό του «πειραγμένο».Του είπαν τι να κάνει και το έκανε,χωρίς μορφασμούς.Εντύπωση; Οι πολλοί γέροι.Πάρα πολλοί.Και μισή ωρα στο δωμάτιο.Πολλά απομεσήμερα παρακολουθούσα μέσα απ τους βασιλικούς που διακοσμούσαν το παράθυρό μου,αλλά ειχαν και ρόλο καμουφλάζ.

Κομμένο το ρεύμα.Γι αυτο και άνοιγαν μετά τις 3.00,που έκλεινε η ΔΕΗ.Κομμένο το νερό.Μια «υπηρεσία» κουβαλούσε διαρκώς εμφιαλωμένα μπουκάλια.Την ειδα δυο φορές ανάμεσα απ τα μυρωδάτα φύλλα τη μικρή.Ασταθές βήμα.Μπορεί να ήταν και τσιγγάνα.Δεν παιρνω όρκο,αλλά οχι οτι έχει και σημασία.Τέσσερις φορές έμεινε έγκυος απο πελάτες.Προφυλακτικό έμπαινε μόνο μετά απο απαίτηση κάποιου πελάτη που σεβόταν τον εαυτό του και την οικογένεια του.
Την έχω τόσο ζωντανά μπροστά μου την εικόνα. Απλανές το μάτι.Έρμαιο το κορμί σε τραντάγματα και άτσαλα χέρια. Δεν μπορούσε να μιλήσει.Άναρθρες κραυγούλες σε άγνωστη γλώσα μη τυχόν και ακούσει η τσατσά απ έξω και διαμαρτυρηθεί στον νταβατζή.

Αυτό ειναι trafiking.Δεν ειναι πορνεία. Ειναι απανθρωπιά.Κλωτσιά στην ανθρώπινη ύπαρξη υποβασταζόμενη απο «παληκάρια» με κουμπούρια , αδερφές άλλων εποχών, παρωχημένες με γλοιώδη πρόσωπα και τσατσάδες με καταστραμένες ζωές.Λίγο φαντασία στο τι μπορεί να συμβαίνει σε μεγαλύτερες «επιχειρήσεις» και κάθε ανθρώπινη αξιοπρέπεια παίρνει άλλη μορφή.Σιχαίνεσαι που ανήκεις στο ανθρώπινο είδος..Και συνήθως εν γνώσει των αρχών , ειδικά σε επαρχιακές πόλεις.Θέλησα να μιλήσω.Φώναξα, γιατί δεν κάνετε κάτι;
«Φοβόμαστε». Ολη η πόλη στα πόδια τους.Χρήμα .Πολύ χρήμα. Σ ενα χώρο αρκετά βρώμικο, σ ενα καλαθάκι λίγα προφυλακτικά χρησιμοποιημένα και τα υπόλοιπα άθικτα. Ενα κορμί απλωμένο σε κλαρωτά σεντόνια , που δεν θα ειναι ποτέ έτοιμο να αντιληφθεί πως η ζωή της πήγε στα χαμένα.
Λές κι άκουγα παιδικές φωνούλες. Απο «κατά λάθος» εκσπερματώσεις ….

ΚΟΛΑΣΗ

Στιγμιότυπο 2016-05-05, 3.48.46 μμ

Γνώρισα ενα τύπο προχθές με υποψία φλέρτ. Ειχα καιρό να νοιώσω μάτια να διεισδύουν, να παλεύουν να ψάξουν.Να βρούν.Κάτι.Μια σπίθα , μια ανταπόδοση στην προσπάθεια.
Δεν ειναι τυχαίο . Οσους τοιχους και να προβάλουμε , οσα αναχωματα και να σκάψουμε , αν θέλει η ματιά να σε βρεί , θα σε ανακαλύψει.
Τυχαίο το συμβάν αλλά ενδεικτικό.

Απο την άλλη τον τελευταίο καιρό , μπορώ να δω τον άλλο να γελάει με την καρδια του-που λένε , μονο αν εχει πιεί 5-6 τσιγαριλίκια ΄ηηκαμμιά δεκαριά ποτά. Αλλιώς δεν παλεύεται, μου λένε.
Ο καθένας με τον τρόπο του πλέον , αντιμετωπίζει αυτό που ονομάζουν όλοι κρίση.
Τώρα για τι ειδους κρίση μιλάμε , όταν η σειρά προτεραιότητας για το νεο iphone εχει φτάσει τις 7.000 και με προκαταβολή παρακαλώ.Το ειδα με τα μάτια μου!
Τι σόι κρίση περνάμε αφού με κάθε ευκαιρία η Αθήνα αδειαζει.Αν γινόταν και κάθε εβδομάδα , πάλι το ίδιο θα γινόταν.

Ανθρωπιστική ειναι η κρίση, το έχουμε ξαναπέι.Και οχι μόνο.Θα ελεγα οτι ειναι ενα μεγάλο crach test με τον εαυτό μας μπροστά και μετά με τους δίπλα , τους απέναντι , τους «φίλους» , τους εραστές , αφεντικά , υπαλλήλους κοκ. Τζίφος. Το χάσαμε το παιχνίδι.
Σε ακρωτηριάζουν για λίγο «ψωμί» γιατι εισαι κάτι διαφορετικό, γιατι σε θαυμάζουν αλλά δεν μπορούν να σε πιάσουν, γιατί φθονούν το λίγο σου ή το πολύ σου.
Και πλέον χωρίς καμμία κάλυψη. Απο τη μια το λές και μια τυπου κάθαρση. Απο την άλλη το αποκαλείς και θράσσος. Απο την πολιτική-κατ ευφημησμόν- έως το διπλανό διαμέρισμα , το φίλοσου , την οικογένεια,τον περίγυρο.

Αισθάνομαι την ανάγκη να περιαυτολογήσω. Οι παγίδες και οι σειρήνες πολλές. Ειδικά αυτή την εποχή έρπονται, πετούν, στριφογυρνούν. Αντιστέκομαι. Βλέπω και αντιλαμβάνομαι ανθρώπους που ειχα σε εκτίμηση , για κάποιο λόγο, να υποκύπτουν στη «νέα τάξη πραγμάτων» ,της υποτέλειας , της φτήνειας , του εξευτελισμού.
Βλέπω και νοιώθω τον αγώνα κάποιων που αντιστέκονται , μα ειναι τόσοι λίγοι. Το ασυτονόητο εγινε δισθεώρητο. Μακάβριο αντικείμενο χλευασμού για τους έχοντες την υπεροψία και την φαυλότητα οτι , ειναι ,κυρίαρχοι σε μια κατάσταση που δεν εχει σταματημό.
Δεν σκέφτονται άραγε , οτι ισχύει για όλους αυτό;
Μιλούν για λαίλαπα, αυτοί που ισοπέδωσαν.
Μιλούν για διαφθορά αυτοί που άνοιξαν το κουτί της Πανδώρας και δεν θέλουν –οχι δεν μπορούν- να το κλείσουν.
Σερνόμενα ανθρωπάρια ακολουθούν στρατηγικές και μεθοδολογίες κομμάτων.ΑΚΟΜΗ .

Δεν ανακατεύω πολιτική.Δεν εχει νόημα.Η πολιτική. Με τους ανθρώπους γυρω μου ασχολούμαι γιατι με αφορούν.Ειμαι μέρος μιας κοινωνίας που σέρνεται σαν φίδι βγάζοντας δηλητήριο και κροταλίζοντας ουρές. Δεν ανήκω εδω.Δεν θέλω.
Μα και που να πάω; Με τι κουράγιο; Με τι εχέγγυα; Κάποιοι τυχεροί τη κοπάνησαν.
Νοιώθω οτι βρισκόμαστε στα δυο προτελευταία στάδια της κόλασης του Δάντη. Ενσυνείδητα βουλιάζουμε,γεμίζουμε πύον την ψυχή μας και αλαλάζουμε λες και δεν ξέραμε.

Δεν ανήκω εκεί.Πειτε με ψώνιο, μαλάκα,ηλίθια,εγωκεντρική.Ποσώς πλέον με ενδιαφέρει.
Τη σαπίλα μου τη δούλεψα αρκετά καλά.Το βλέπω στα μάτια αυτών που τολμούν και με κοιτούν κατάματα ψάχνοντας αλήθεια και ας πονάει..
Κι ειμαστε τόσοι λίγοι.Ουτε πρόβατα, ουτε λύκοι,ούτε βοσκοί…
Δεν ανήκουμε σε κουτάκια.Γιατι περασα και απο εκει.Γιαυτο και το γνωρίζω..
Η ανθρωπιστική κρίση,όπως την ονόμασαν ,ακόμη δεν άρχισε. Η κόλαση η δική μας δεν εχει πάτο στον ανάποδο κώνο…

Στιγμιότυπο 2016-04-29, 1.35.50 μμ

Έχει μεγάλη διαδρομή ο άνθρωπος .Ειδικά αν έχει διάθεση να περπατήσει. Αν χρειαστεί και να τρέξει , ακόμη καλύτερα.Βάλε και τα εκκατομύρια δρομάκια , όλο και κάπου θα βγεί.
Κάπως έτσι κι εγω πέρασα και απο άλλα μονοπάτια.Δεν μου αρέσει να γράφω και ειδικά να καταγγέλω,χωρίς να γνωρίζω τα στοιχειώδη. Στην συγκεκριμένη περίπτωση, που θα αναφερθώ ,ομολογώ οτι ήταν ενα οξύμωρο μονοπάτι.Κάποια σωτηρία της ψυχής θα έψαχνα, απλά μου έμαθαν το λάθος δρόμο.Τουλάχιστον σε μένα.Με οδήγησε σε γκρεμό…

Μεγάλωσα σε μια τυπική Ελληνική οικογένεια.Μέχρι και κατηχητικό.Εαν περνούσα εκκλησία και δεν έκανα το σταυρό μου,ένοιωθα ενοχές.Εταξα τον εαυτό μου-δεν το πιστευω που τα γράφω-στην Τήνο.Ανέβηκα με τα γόνατα. Ναι εγω.
Μεγάλη Τρίτη σταματούσα να δουλεύω ,ήταν απαράβατος όρος, γιατί ήταν και ειναι για πολλούς ,αμαρτία να φας κρέας τη μεγάλη εβδομάδα.Ειδικά ωμό.

Οι “δόξες” πέρασαν ανεπιστρεπτί.
Ειμαι Αθήνα πλέον πριν δέκα χρόνια,περίπου . Πουλέν σε στούντιο-οίκο ανοχής- αλλά οχι αφεντικό πλέον. Μια καθαρή δοσοληψία.Μου δίνεις χώρο,ζέστη,κλπ , σου δίνω τα μισά. Ήταν πολλά τα λεφτά Άρη, για να σκεφτώ οτι δεν ήταν και τόσο δίκαιο τελικά,αλλά… άλλη ιστορία. Συν οτι έπραξα τα ίδια αργότερα.Ειναι να μην μπεις στο παιχνίδι.Θα παίξεις. Όλους τους ρόλους.

Τρεις μέρες δούλευα εκει.Η μια ηταν Παρασκευή. Η μια ήταν Μεγάλη Παρασκευή. Ζήτησα “απαλλαγή”. Φυσικά μου είπε οχι η πατρόνα-αφεντικό.
Δεν μπορούσα να πάω.Δεν κοιμήθηκα ολη νύχτα.Αλλά ήταν σκληρός διαπραγματευτής η κυρία.
“Θα δουλέψεις, αλλιώς , σταματάς”.Τη μίσησα,τη σιχάθηκα.
Δούλεψα. Και όπως το περίμενα, απο άλλες κοπέλες που το έλεγαν, λαικό προσκύνημα.Πολύ δουλειά. Κάθε κορμί και καρφί.Πόσο ανόητη ήμουν. Με τιμωρούσε ένας θεός που δεν τον διάλεξα και απο την άλλη προσκυνούσα ενα θεό που με αποκύρηξε εν τη γενέσει μου, ερήμην μου.

Επίτηδες το έκανε.Ήξερε πολύ καλά την αδυναμια μου στο θέμα.Ανετα θα μπορούσε να βρεί κάποια άλλη κοπέλα.
Όταν ,πλέον, τα λέω σε κάποιους ανθρώπους αυτά,πολλοί απαντούν πως ειναι δοκιμασία απο το θεό ολα αυτά.Και ξαναρωτώ; Γιατί θα πρέπει να ειμαι ειδωλολάτρης σε ενα σύμβολο για να σωθεί η ψυχή μου; Ποιού “παιδί” ειμαι εγώ , αφου ειναι υπεύθυνος για τα πάντα;

Δεν θα πάρω απαντήσεις.Ή θα πάρω τις γνωστές που τις πατάω κάτω με το δωδεκάποντο.
Έζησα μια πλάνη και τιμωρήθηκα τόσο,απο τον ίδιο μου τον εαυτό.Ποιός θεός το θέλει αυτό; Όλοι οι…θεοί.Απαρχής ιστορίας του κόσμου αυτού. Αμάρτησα λέτε με τη σκέψη Μεγάλη Εβδομάδα; Εδω Μεγάλη Παρασκευή με “αγάπησαν” σαράντα άντρες.Κάθε άγγιγμα και έκαιγε χωρίς υπερβολή.Πέρασα εναν εφιάλτη. Τόση πλάνη σ εναν εγκέφαλο εύπλαστο ,δοκιμασμένο,φοβισμένο, ταραγμένο και πάντα ανήσυχο.

Κατανοώ αυτούς που πιστεύουν.Εμένα δεν συχγωρώ που έπεσα σε τέτοια παγίδα.

ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΤΙΜΟΤΕΡΟ ΤΟ ΟΙΔΗΜΑ

Στιγμιότυπο 2016-04-17, 5.04.11 πμ

Κάπως έτσι καταρακώνονται τα συναισθήματα.Ξημερώματα Κυριακής.Κι έρχονται σύμμαχοι στη ρωγμή , τα μαύρα σύννεφα, ο λυσσασμένος άνεμος ,η βροχή, αρχές του Δεκέμβρη.
Τα τελευταία χρόνια μονολογώ συχνά την ίδια φράση. «Σε λάθος εποχή γεννήθηκα» .
Ψέμμα. Μια χαρά εποχή γεννήθηκα. Σε λάθος εποχή μεγαλώνω. Άλλαξαν μορφή ,όλα σχεδόν. Δεν σε πλησιάζει κανείς πια, χωρίς να θέλει να αρπάξει κάτι απο σένα . Συνήθως οχι ανοιχτά. Θα ήταν πιο έντιμο.
Μονομάχος σε μια αρένα νοιώθω.Κι όλο ανοίγουν τα συρταρωτά κάγκελα και ξεπετάγονται θηρία ,με ούτε καν μια αλυδίδα στο λαιμό ,έτσι για ξεκάρφωμα,για τα προσχήματα. Δεν υπάρχει κερκίδα να κραυγάζει. Είναι απροκάλυπτοι πια οι άνθρωποι.

Οι φίλοι μου. Που είναι οι φίλοι μου; Τι ΔΕΝ έδωσα και μου έφυγαν;Κι αυτοί που στέκονται δίπλα μου , τι απέμεινε να πάρουν ;
Μεγάλη πληγή η αγνωμοσύνη.Σταθερή αξία αυτοί που πατούν επι πτωμάτων ,για να πετύχουν κάτι στη ζωή τους ,αδιαφορώντας για τις παράπλευρες απώλειες.
Που έκανα λάθος; Μήπως φταίω μόνο εγώ;

Δίνω, δίνω , δίνω ,.Καυχιόμουν πάντα οτι δεν υπάρχει παρόμοια αίσθηση πληρότητας , όταν δίνεις.
Το φαρμάκι της αμφιβολίας αρχίζει και κυλάει στις φλέβες μου και μου παγώνει το αίμα.Τι δίνω; Που δίνω; Την ψυχή μου ρε φίλε. Κομμάτι-κομμάτι. Και ζητούν.Πως να αρνηθείς; Πως να κοιμηθώ ήσυχη αν δεν δω μάτια να γαληνεύουν μετά τη φουρτούνα τους; Όταν με βρέχουν τα κύματα τους;
Πως κοιμούνται αυτοί ήρεμοι; Με χάπια. Με ναρκωτικά.
Όχι δεν μπορεί όλοι να παίρνουν υπνωτικά. Εγώ δεν κάνω κάτι καλά. Το ψάχνω.Ανοίγω πληγή. Την ξύνω. Ματώνει.Στάζει .
Είναι προτιμότερο όμως απο το οίδημα. Η φλεμονή σαπίζει, βρωμάει. Μα δεν την μπορώ τη βρώμα. Προτιμώ πιότερο το αίμα.
Βουλιάζω στη νοσταλγία μου.Που είναι οι φίλοι μου;Οι άνθρωποι που με πλησίαζαν για ενα μου μόνο χαμόγελο.Αφού το έβλεπα, τους έφτανε.Τι άλλαξε; Αυτό που αναδύεται γύρω μου, δεν μου αρέσει ,με τρομάζει. Πρέπει κι εγώ ν αλλάξω;
Δεν θέλω.
Μα ματώνω.
Κλέβει η μάσκαρα και το μολύβι, απο το βλέμμα μου πια. Χαροπαλεύει το κραγιόν να ξεπεράσει σε γοητεία το χαμόγελο μου. Το καταφέρνει.
Παραλληρώ.
Θέλω να μιλήσω , να ουρλιάξω. Μα ποιά αυτιά θα με ακούσουν; Είναι βουλωμένα.Με μουσικές,με σειρήνες,με αυλές, με κόλακες , με βουλοκέρια.
Φωνάζω : Ξυπνήστε ! Είναι ευφήμερο όλο αυτό. Μα ποιός ακούει; Χάνομαι σε λειβάδια που μαραίνεται το χαρτάρι σε κάθε πατημασιά μου . Έχει μαυρίσει η ψυχή μου. Σκίζω τις φλέβες μου να βγεί η τοξίνη , να παραμείνω στο όνειρο, στην ελπίδα. Σε πουλάν , μ ενα φιλί χειρότερο απ του Ιούδα. Εκείνο τουλάχιστον έμεινε στην ιστορία. Μοιράζω τη σκέψη μου να μαλακώσει το μυαλό μου. Μα θέλω να ουρλιάξω. Ξυπνήστε ρεεε. ! Εδώ είναι η ζωή , τώρα , μια στιγμή….

Η ΜΠΑΡΜΠΙ ΠΗΡΕ ΡΟΠΑΛΟ

Στιγμιότυπο 2016-04-10, 2.26.21 μμ

Ένα τεράστιο υπέροχο σπίτι με θέα τη θάλασσα. Το χρήμα άφθονο σε μια κατά τα φαινόμενα ωραία οικογένεια. Ο πατέρας ανα πάσα στιγμή πρόθυμος να βοηθήσει τα δυο του παιδιά. Η μητέρα μια όμορφη , δραστήρια Ελληνίδα μάνα.

Ο γιός , οχι ανοιχτά ομοφυλόφιλος.(Θα καταλάβετε γιατί το τονίζω.) Ίσως γνώριζε η οικογένεια , αλλά ποιόν συμφέρει να παραδεχτεί την «πληγή» στο σπίτι του ; Κρυφά και καλά. Σε αυτά τα χαλιά των Ελληνικών οικογενειών , απορώ πως μπορούν και περπατούν γυμνά πόδια με τόσα χωμένα πράγματα απο κάτω.

Η κόρη … !Η κόρη το άλφα και το ωμέγα του σπιτιού. Πανέμορφη , κατάξανθη. Αρκετά ψηλή με ενα κορμί που δεν υπήρχε περίπτωση να μη το ζηλέψει γυναίκα και να μην το ποθήσει αρσενικό. Κοκέτα με υπερβάλοντα ζήλο. Από αυτά τα κορίτσια , τα κακομαθημένα; καλομαθημένα ; που δεν της χάλαγε κανείς χατήρι , που η μόνη τους έννοια ήταν το μαλλί , το ντύσιμο , το στήσιμο , ο γκόμενος , οι καφετέριες , το κλάμπ , το ανάκλινδρο και το άψογα βαμμένο νύχι.

Ειδικά το νύχι. Αν έσπαγε κάποιο απο άτσαλη κίνηση , είχαν πένθος στο σπίτι για δυο μέρες οικογενειακώς, μου είπε χαριτολογώντας ο φίλος μου , ο γιός ντε , για να δώσει το μέγεθος της υπερβολής και της βολεμένης ,απαίδευτης κοπέλας.

Ώσπου ήρθαν τα πάνω κάτω. Μια νύχτα ,λίγο πριν κάνει δυναμική την παρουσία του το καλοκαίρι , 3 μετανάστες σκούρου χρώματος έβαλαν στο μάτι τη μητέρα καθώς γύριζε στο σπίτι.
Προσπάθησαν να της αρπάξουν την τσάντα και οτι κόσμημα φορούσε.Τρία χρόνια περίπου πρίν , που δεν φοβόμασταν και τόσο πολύ τη νύχτα. Δεν κάναμε σύσκεψη με τον εαυτό μας πως και με τι θα κυκλοφορήσουμε στο δρόμο.

Δεν την έδινε. Την σάπισαν στο ξύλο. Κατάγματα σε όλο το σώμα και αμέτρητοι μώλωπες. Έσπασε το σαγόνι. Παραμορφώθηκε το όμορφο πρόσωπο. Ηταν σχεδόν αδύνατον να επανέλθει στην αρχική του μορφή , όπως αποφάνθηκαν δεκάδες γιατροί. Αμφέβαλαν αν θα ζήσει με τόσα τραύματα.Το μίσος είχε πάρει τη χειρότερη μορφή του.

Τα κατάφερε.Επιβίωσε. Δεν πιστεύω να επανήλθε η ψυχή της ποτέ εκεί που την έχασε εκείνο το ανοιξιάτικο βράδυ.Δεκάδες χειρουργικές και πλαστικές επεμβάσεις.

Το μεγαλύτερο σοκ το έπαθε η μικρή. Τεράστια αδυναμία στη μητέρα. Δεν μπορώ ούτε δεπτερόλεπτο να έρθω στη θέση της. Ούτε ενα δεπτερόλεπτο.

Δεν ξέρω και απο τάκτ δεν ρώτησα πόσος χρόνος χρειάστηκε για να πάρει αυτό το αλαβάστρινο κορίτσι μια απόφαση που σίγουρα άλλαξε τη δική της ζωή και των γύρω της. Έγινε ενεργό μέλος της χρυσής αυγής. Χωρίς φόβο και με πολύ πάθος.

Η πρώτη αβίαστη σκέψη ειναι, αναμενόμενο. Έφυγε το χρυσάφι απ το κεφάλι. Γουλί. Γιατί όπως την δασκάλεψαν , ο εχθρός πρώτα απ τα μαλλιά θα σε πιάσει. Εξαφανίστηκε το βερνίκι απ τα λεπτεπίλεπτα δάχτυλα. Αγρίεψε το βλέμμα, σκοτείνιασε.Βρήκε στόχο στη ζωή , από τρία εγκληματικά στοιχεία. Εχθρός οι μετανάστες πιά. Το ρόπαλο πήρε τη θέση της chanel. Εύκολη απόφαση όταν βλέπεις τη μάνα σου να μπαινοβγαίνει σε χειρουργεία 3 χρόνια σε άθλια ψυχολογική κατάσταση.

Εύκολη; Ειναι απο τις λίγες φορές που δεν μπορώ να απαντήσω. Αναρωτιέμαι αν της ειπε κανείς σε τι άσχημους ατραπούς μπαίνει. Ο αδελφός δεν μπορούσε. Ήταν ήδη στη μαύρη λίστα. Οι φίλοι; Έμεινε κανείς; Κι αν έμεινε ήταν «όμοιος» της; Ομοιοπαθής; Έτσι χαλουγούν; Περιμένουν στη γωνία τα θύματα για να δώσουν συμπαράσταση;

Βλέποντας σήμερα την προπαγάνδα που γίνεται απο media και κόμματα , λές και ανακάλυψαν σήμερα το φαινόμενο , σκέφτομαι , πως τολμάμε να σκεφτόμαστε οτι έχουμε ελπίδα για κάτι καλύτερο; Δεν έχει πάτο η υποκρισία που ζούμε στις μέρες μας.

Αυτό το κορίτσι και πολλά άλλα , κατέστρεψαν τη ζωή τους γιατί κάτι κομματόσκυλα άφησαν να υφέρπει ενα φίδι τεράστιο απο κάτω μας , χωρίς να τους βολεύει να κάνουν κάτι γι αυτό. Δικά τους παιδιά ειναι και αυτοί και η κοπέλα της ιστορίας.

Δεν γνωρίζω αν μπορεί πλέον να δεί το ανούσιο του πράγματος και να ξαναγυρίσει εκεί που ανήκει. Ίσως ειναι αργά.Ίσως έπεισε τον εαυτό της οτι το ξυρισμένο κεφάλι της «πηγαίνει» περισσότερο.
Αυτό που θα ήθελα να τη ρωτήσω , αν ειχα την ευκαιρία , ειναι το εξής.
Αν έβαψε τα χέρια της με αίμα αυτά τα τρία χρόνια. Και αν ναι , απάλυνε ο πόνος;
Αισθάνεται δυο φορές προδομένη απο την δεύτερη οικογένεια που υιοθετήθηκε;

Απο όποια πλευρά και να το δείς , η βία θα φέρει βία. Αλλά δεν λέω και κάτι καινούριο…

Ποιός μπορεί να σώσει ενα κορίτσι που η ζωή της ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα και της τα έκαναν αγκάθια κοφτερά ;
Που να δώσεις άφεση και που ανάθεμα…

ΒΡΥΚΟΛΑΚΕΣ ΨΥΧΩΝ

Στιγμιότυπο 2016-01-07, 2.42.14 μμ

Ο μύθος είναι παλιός. Χάνεται στα βάθη των αιώνων, ανάμεσα σε βουνά και πεδιάδες της Ανατολικής Ευρώπης.
Εκεί που έκανε την παρθενική του εμφάνιση ο πρώτος Δράκουλας.
Φυσικά είπαμε, είναι μύθος.
Τα βαμπίρ των ψυχών όμως, είναι υπαρκτά. Ζουν ανάμεσά μας. Δίπλα μας. Υπάρχουν γύρω μας.
Πολλές φορές κοιμόμαστε και μαζί τους. Τα αγκαλιάζουμε, τα αγαπάμε. Τους δινόμαστε. Απλώς, δεν το γνωρίζουμε. Ίσως ούτε και οι ίδιοι.
Αυτοί βέβαια, έχουν το ελαφρυντικό της άγνοιας.
Εκείνοι που γνωρίζουν πώς να ρουφούν την ενέργεια σου, είναι οι πραγματικά αδίστακτοι βρικόλακες.
Μη γελάτε. Υπάρχουν εκατοντάδες μελέτες γι αυτό το θέμα.
Από περιέργεια μπήκα στο διαδίκτυο κι έψαξα καλύτερα. Και ήρθαν μπροστά μου κάποια πρόσωπα με τέτοια χαρακτηριστικά.
Τι έκανε στην ουσία ένας βρικόλακας;
Για να ζήσει, όντας νεκρός, έπρεπε να τραφεί με αίμα. Ανθρώπινο. Κατά προτίμηση νεαρής ηλικίας, φρέσκο. Στην ανάγκη όμως, δεν του έμενε αδιάφορο και κάποιο κορμί πιο σιτεμένο. Γυρόφερνε τις νύχτες, αφού το φως της ημέρας δεν του επέτρεπε να «ζει».
Οι βρικόλακες του σήμερα, έχω την πεποίθηση πως είναι όντως νεκροί άνθρωποι.
Είναι όντα που όσες φορές κι αν προσπαθήσουν να δουν το είδωλό τους σε καθρέφτη, βλέπουν κενό. Μια άδεια ψυχή στον καθρέφτη της ζωής, δεν έχει είδωλο.
Οι ανίδεοι το κάνουν από ανάγκη. Ασυναίσθητα. Ενστικτωδώς. Αποζητούν τη συντροφιά σου, την καταπίνουν, αναγεννιούνται και όταν αποσύρονται νοιώθεις απλώς άδειος, κενός, μουδιασμένος.
Υπάρχουν όμως και τα βαμπίρ με συνείδηση. Με στόχο. Με σχεδιασμό.
Και άντε να καταλάβεις πως η δική τους ανάγκη να βρίσκονται δίπλα σου, να σε αγγίζουν ή όχι, να αρπάζουν το γέλιο σου, αποτελεί την ίδια τους τη ζωή.
Όταν μάλιστα εισβάλουν στον κόσμο σου και εγκατασταθούν εκεί, κάνουν πύργο τους το δικό σου χώρο. Για δέκα λεπτά. Μια ώρα. Ένα βράδυ. Νύχτες ολόκληρες. Ή μια ολόκληρη ζωή.
Με μια αγκαλιά. Ένα κλεμμένο χάδι. Για να μπορούν να συνεχίσουν να αναπνέουν με χαμόγελο.
Δύσμοιρα πλάσματα που ανακαλύπτουν υπάρξεις γεμάτες προσδοκία για ζωή. Και ρουφούν. Απομυζούν. Νεκρώνουν.
Άδειες ζωές που γεμίζουν αίμα απ’ τη δική σου.
Πολλές φορές, εμφανίζονται ανά διαστήματα. Κάνουν τα πάντα. Ακόμα και τα πιο ακραία πράγματα. Αρκεί να σ’ ακουμπήσουν. Να ανασάνουν απ’ την ανάσα σου. Να αρμέξουν όση λευκότητα έχει απομείνει στην αύρα σου. Να λάμψουν οι ίδιοι. Μικρές ή μεγάλες άσπρες πινελιές, σε μαύρο φόντο.
Κοιμούνται ευτυχισμένοι στο νεκροκρέβατο τους, αφού άρπαξαν ό,τι ζωντανό έχεις μέσα σου.
Και όταν φεύγουν από κοντά σου, νοιώθεις να λυγίζουν τα πόδια σου. Να χάνεται ο κόσμος σου.
Μπαίνεις αργά-αργά στην πλάνη, πως η απουσία τους φταίει γι αυτά σου τα συναισθήματα. Και η λύπη γίνεται συνήθεια.
Ο πόνος, κομμάτι της καθημερινότητας σου. Αρρωσταίνεις και πιστεύεις πως το φάρμακο σου είναι η παρουσία τους.
Μόλις το αντιλαμβάνονται, έχουν ήδη κερδίσει.
Όταν η θετική σου ενέργεια έχει θερμοκρασία υπό του μηδενός και είσαι άνθρωπος που αναζητά, που σέβεται τον εαυτό του ώστε να μην τον αφήνει να υποφέρει, θα βρεις την άκρη του νήματος.
Κι όταν την ανακαλύψεις, γιατί θα την ανακαλύψεις, το μόνο που μπορείς να κάνεις, είναι να τους στερήσεις την παρουσία σου.
Ακόμα χειρότερα, το βλέμμα σου.
Βάζεις το βασικό συστατικό του σκόρδου σε υγρή μορφή, σε όλες σου τις φλέβες και απλώς σκοτώνεις…ένα νεκρό.
Καμία τύψη. Απόγνωση μέχρι να συνέλθεις. Λύτρωση όταν το καταφέρεις. Μάτια ορθάνοιχτα, μη ξαναγίνεις θύμα.
Και μην ξεγελαστείς. Δεν κυκλοφορούν μόνο νύχτα.
Ενίοτε και μέρα μεσημέρι.

ΑΙΜΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑ,ΣΗΜΑΔΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ

Στιγμιότυπο 2016-01-06, 10.34.40 μμ

Γρατσουνιές απο παιδικά παιχνίδια.Αμυχές αλλά και πιο βαθιά σκισίματα συνήθως στα γόνατα , λίγο πιο πάνω , λίγο πιο κάτω. Κάποιοι πιο ατίθασοι κουβαλούν περισσότερα σημάδια μιας παιδικότητας αθώας και μιας εφηβίας για μερικούς λίγο πιο επαναστατικής.

Τέτοια σημάδια λίγο εως πολλοί όλοι έχουμε.Επουλώνονται με το χρόνο , μέρα με τη μέρα και μένει ενα αχνό σημάδι…να θυμίζει. Απλά να θυμίζει όταν το κοιτάς. Ως εκεί.Τις περισσότερες φορές χαμογελάς.

Τα σημάδια που επακολουθούν ειναι απο αγγίγματα παθιασμένα όταν ανακαλύπτεις ,οτι ,ειναι αυτό που σε γαργαλάει ανάμεσα στα πόδια και σηματοδοτεί το τέλος της αθωότητας .Την απαρχή της επόμενης αναζήτησης του κορμιού σου και των υπολοίπων , ειτε στέκονται πάνω σου , πλάι σου , πίσω σου,μέσα σου .

Η ανακάλυψη ειναι ολη η μαγεία και τα σημάδια της.Ευλογημένοι αυτοί που φέρουν μόνο τέτοια στο κορμί και την καρδιά.
Πως την παλεύεις όμως, όταν κάποια σημάδια εισχωρούν πιο μέσα με ενα πείσμα και αρνούνται να φύγουν;
Μετά απο χρόνια συνήθως αχνοφαίνονται ,ίσα-ίσα για να δηλώνουν την ύπαρξη τους. Έρχονται όμως και κάτι νύχτες , συνήθως απόβραδα ή λίγο πριν την ανατολή που ξαναγίνονται λεπίδες και σε ματώνουν.
Και σε πονάνε. Φέρνουν εικόνες που η συνείδηση τις έχει διώξει.

Η πίσω πλευρά , όπως λένε , του μυαλού , ποτέ δεν ξεχνά. Λειτουργεί αυτόματα,ασταμάτητα. Και σου επαναφέρει μνήμες . Χέρια , δάχτυλα , νύχια να χώνονται στην απαλή σάρκα .Τόσο απαλή , όσο απαλή μπορεί να ειναι η σάρκα ενός παιδιού 15 χρονών. Εκδορές από άτσαλες , βίαιες ορμές ,αρρωστημένες .
Βιασμένο κορμάκι.
Ξεπερνιέται ο βιασμός του σώματος. Συνήθως. Αυτός της ψυχής ποτέ.Αυτά τα σημάδια αχνοπατούν σε λευκή σκόνη για να φαίνονται οι πατημασιές , να μη λησμονείς,κι όταν σε βρούν ευάλωτο αρχίζουν τα ποδοβολητά με μπότες βαριές .

Λές και τιμωρείσαι ξανά για κάτι που δεν έφταιξες και πρέπει να ξανατρομάξεις. Να κλειδωθείς, να απομονώσεις ,να χαμηλώσεις τόσο ,που να μη φαίνεσαι. Να μισήσεις και πάλι , να αναθεματίσεις μια φύση που την ήθελες φίλη σου κι αυτή σ έβαλε στην απέναντι πλευρά. Το πως την κάνεις φίλη σου και τη συχγωρείς, ποτέ δεν το έψαξα. Απλά το έπραξα.

Υπάρχουν και τα σημάδια στη μέσα πλευρά του καρπού επιμελώς καλυμένα με κάποια βραχιόλια.
Κι άλλες φορές περήφανα εκτεθειμένα γιατί αισθάνεσαι οτι θέλεις να πάψεις να ντρέπεσαι που δεν άντεξες και δεν έδειξες την απαραίτητη γενναιότητα , να πετάξεις το ξυραφάκι απ τα χέρια.

Όταν δείς το αίμα να ξεχυλίζει σαν πίδακας αριστοτεχνικού συντριβανιού , ίσως συνέλθεις και προλάβεις να δείς τη ζωή σου να συνεχίζει να παλεύει .Γιατί η αξία της ειναι ανεκτίμητη. Αν το καταφέρεις.

Εκεί νομίζω είναι το μεγαλείο της ψυχής.Παραίτηση , αφύπνιση , μετάνοια, απόφαση, υπέρβαση. Σε κλάσματα δευτερολέπτου. Πως να μην περιφέρεις τα χέρια γυμνά , να τα κοιτάς, να αφουγκράζεσαι τον ήχο όταν σκιζόταν το δέρμα και να ζητάς συγνώμη απο ενα κορμί τόσο παιδεμένο , ενώ θα έπρεπε μόνο να το θωπεύεις με όλη σου την τρυφερότητα;

Απογυμνωμένοι οι νευρώνες και οι βλέβες.Παγωμένο το αίμα. Κι ας καίει τη σάρκα. Παγωμένη και η βελόνα που σου αφήνει στο τέλος ενθύμιο κάτι μικρές βούλες τριγύρω απ την πληγή , σαν κέντημα απο ανεπίδευτη μαθήτρια.Κι άλλα σημαδάκια να υπενθυμίζουν την απώλεια του νου και της λαχτάρας για ζωή.

Να αναφερθώ σε δάχτυλα.Χιλιάδες.Πιθανώς αμέτρητα. Νομίζεις δεν αφήνουν σημάδια τα δάχτυλα απο χέρια που δεν επέλεξες να σε αγγίζουν; Δεν μιλάω για μώλωπες , γρατζουνιές απο άτσαλα αγγίγματα ,ανυπόφοροι πόνοι σε γόνατα ή στη μέση απ τη συχνή επανάληψη αντρών που προτιμούν να κοιτούν την πλάτη σου ή μάλλον λίγο παρακάτω , ενώ στην ουσία «βολεύεσαι» εσυ ,να κοιτάς το μαξιλάρι.

Εκεί μέσα , σε κείνα τα στρώματα , κάθε κοπέλα αφήνει ενα καθαρό κομμάτι της ψυχής της.Το βρώμικο που θα πάρει βγαίνοντας απο εκεί , ειναι στο χέρι της αν θα το κρατήσει.Ίσως ..λέω ίσως, μιλάω εκ του ασφαλούς.

Ειναι άδικο να αφήσω απ έξω , τα σημάδια της χαράς.Της ομορφιάς.Κι ας ειναι επίκτητη. Ή μάλλον ακριβώς επειδή ειναι επίκτητη , ειναι και πιο πολύτιμη.Ανεκτίμητη ως ουσία κι ας την έχεις πληρώσει , πολλές φορές αδρά.
Σημάδια κάτω απο το στήθος , πάνω σε ρώγες για να στέκονται υπερφίαλα τα στήθη , με κάθε δικαίωμα.
Τα σημάδια του χρόνου,οι ρυτίδες του ,ανήκουν σε άλλο κεφάλαιο.Εκεί χτίζεται η γνώση ανάμεσα στις ρωγμές.

Θα επιμείνω στα σημάδια της ψυχής για να κλείσω. Έμαθα με πολύ κόπο το σκοτάδι να το κάνω φώς.
Ειμαι περήφανη για τα σημάδια μου. Κι ας ασχημαίνουν το κορμί μου.Ομόρφυνε ή μάλλον απέκτησε ενα πολύ ενδιαφέροντα πίνακα απο παράταιρες γρατσουνιές.

Άννα Κουρουπού

ΓΡΑΜΜΑ ΣΕ ΕΝΑΝ ΠΑΠΠΟΥ

Στιγμιότυπο 2015-12-31, 2.53.50 μμ

Μη νομίζεις πως οι προσδοκίες μου ειναι και τόσο μεγάλες πια.Ειναι πολλά τα χρόνια, ειδικά οι νύχτες ,που περίμενα τη συντροφιά σου ,γνωρίζοντας πως δεν υπήρχες. Ειναι η ματαιότητα της ελπίδας.Καταστροφή απ την άκρη της σκέψης κιόλας. Φαντάσου να την ολοκλήρωνα.
Μου έλεγαν σαν παιδί, όπως σχεδόν σε όλα τα παιδιά οτι εισαι υπαρκτός.Δεν πίστεψα ποτέ οτι υπάρχουν ιπτάμενοι τάρανδοι.Πιο ικανό για δράκο σε ειχα να καβαλάς.
Ενας πολύ ροκ παππούς.
Να μη σέβεσαι μόνο τις επιθυμίες των ευσεβών ,των βολεμένων και αυτών των καλουπωμένων . Ειναι ωραία τα “άλλα” καλούπια .Που ξεφεύγει καμμιά γωνίτσα.Ή μπορεί να έχει μια ρωγμη, ενα χάσιμο. Ειναι πιο ωραίο το ..μη τέλειο.
Αν υπήρχες λοιπόν , θα ειχα να σου πω πολλά πράγματα.Πολλές επιθυμίες σίγουρα ,αλλά θα σε ξαφνιάσω.Πιο πολλές ανασφάλειες θα σε φόρτωνα.Και πολλά γιατί,γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως δεν έχουν απάντηση,γιατι…έτσι ειναι η φύση των ανθρώπων και των πραγμάτων.
Δεν εχω παράπονο ξέρεις.
Τηρουμένων των συνθηκών ,των αναλογιών και της κατάστασης ενος ανθρώπου ,που δεν χωράει στο καλούπι που του έφτιαξαν..εεε καλά ήταν και είναι ακόμη.
Ξέρεις τι θα μου έδινε πνοή ;Μια αγκαλιά.Να χαθώ εκεί μέσα και να αφήσω βρύσες τα μάτια μου να τρέχουν και να μη ντραπώ.Ουτε καν να σκεφτώ οτι θα βρέξω ενα μπλουζάκι.Να μείνω σιωπηλή χωρις ερωτήσεις.Ενα χάδι στον ώμο θα μου δώσει την καλύτερη απάντηση.Να μπορώ να ουρλιάξω ,αλλά να μην προσπαθεί να με σταματήσει ,επειδή δεν το αντέχει.Με ενα χάδι , πάλι θα μου δωσει την καλύτερη λύση. Ενα χέρι λίγο πιο δυνατό απο μένα.Βαρέθηκα να ειμαι εγω ο άντρας της ζωής μου.Ειναι τόσο κουραστικό!
Ενα δάχτυλο να ζωγραφίζει στο κορμί μου τη γή. Τα μέρη που θα μπορούσαμε ή θα θέλαμε να πάμε.Κι ας μην ταξιδεύαμε ποτέ.
Ενα μπράτσο.Ναι, απ αυτά που κουρνιάζεις και προσέχουν μη σε σφίξουν παραπάνω ,απο πόθο πιθανόν και πονέσεις.Και νοιώσεις άβολα.
Μια φωνή να μου απευθύνει ευθέως το λόγο,χωρίς τερτίπια καταστροφικά.Μόνο του παιχνιδιού.Μια φωνή βαριά να υπερνικά τη δική μου βραχνότητα που έγινε “βραχνάς” πολλές φορές στη ζωή μου.
Μια φωνή που να βγαίνει απο χείλη ελαφρώς χαμογελαστά.Να μου δείχνει εστω και στο παραμικρό δευτερόλεπτο , πόσο τυχερός αισθάνεται που με έχει. Και να μου λεει, σ αγαπώ. Δεν θα ναι ψέμματα.Ξέρω πότε αγαπιέμαι.
Εκείνη τη στιγμή ειναι αληθινό.Και μια στιγμή ειναι για πολλούς μια ολόκληρη ζωή.
Μια αγκαλιά χωρίς συρματοπλέγματα. Ενα χάδι σ ενα κουρασμένο κεφάλι που δεν σταματά να σκέφτεται.Ενα χάδι,οχι παρηγοριάς.Συμπόρευσης. Ανάπαυλας μυστικιστικής σχεδόν.
Τον έρωτα ζητάω, παππού.
Τα μάτια του. Να χάνονται όταν τα κοιτώ.Να μη ψάχνουν ψεγάδια,κι αν βρίσκουν να τα προσπερνούν.Μεγάλη υπόθεση τα μάτια.Κόσμοι ολόκληροι σε βλέματα.Πνιγμοί,οιμωγές,γέλια,παρακάλια,ικεσίες,εικασίες,ευτυχία,ολα εκει μέσα.
Δεν θα έρθεις, ακομη κι αν υπήρχες.Γιατι δεν εχεις αυτό που ζητάω.Γιατί θεωρείς οτι ειμαι πλήρης και με αποφεύγεις.Γιατι σε ξεγελούν οι στιγμές μου. Γιατί δεν έχεις ολόκληρη εικόνα.Γιατί δεν θέλεις να δείς την όλη εικόνα.
Γιατί μέσα απο μένα , χάνεις την ύπαρξη σου.Ζητώ το ανέφικτο που δεν έχεις.
Βάλε το δράκο σου τουλάχιστον να κάψει με τις φλόγες του τέτοιες επιθυμίες. Με ταλανίζουν..

Άννα Κουρουπού

ΕΧΩ ΜΙΑ ΠΛΗΓΗ

Στιγμιότυπο 2015-12-28, 10.12.36 μμ

Έχω μία πληγή. Στην πραγματικότητα πάντα υπήρχε. Από παιδί. Ίσως και μωρό. Σπάνια έκλαιγα, λέει η μάνα μου. Το πιο κοινωνικό παιδί στη γειτονιά. Παίζαμε τα μήλα, κρυφτό και δεν ξεκινούσαν χωρίς εμένα. Και ξαφνικά -πάλι μνήμες από τη μάνα- χανόμουν. Στο δωμάτιο μου, στην αυλή του σπιτιού…

«Όταν ήμουν παιδί είχα βρει ένα κήπο, για να κρύβομαι εκεί απ’ τη ζωή όταν λείπω…». Δεν υπήρχε το τραγούδι τότε, μα σαν το άκουσα, «για μένα το έγραψε, είπα», όπως κάθε άνθρωπος που νιώθει πως κουβαλάει στην πλάτη του και άλλα βάρη εκτός από αυτά που του «αναλογούν». Στην αρχή ήταν σαν αμυχή. Γρατσουνιά έμοιαζε. Μα έσταζε αίμα. Αργά και με αστάθεια. Αναλόγως τα χτυπήματα, τα βέλη, τη μοναξιά στα βλέμματα και στις ψυχές. Κι ας μη ζητούσαν βοήθεια, θες από περηφάνια, λύπηση, ίσως λόγω προνομίου «ενστικτώδους σεξουαλικής αγωγής», όπου έβλεπα αδυναμία, έτρεχα να δω. Να δώσω. Να αφαιρέσω πόνο.

Και μεγάλωνε η πληγή. Είχε πιο πολλά εσωτερικά τραύματα. Κρυφά. Κι όταν βγήκαν φαντάσματα, έτρεξε ποτάμι το αίμα. Είναι μαζοχιστική μια τέτοια κατάσταση. Έχει και λύτρωση μέσα της. Ένα περίεργο συστατικό που αντί να αφαιρεί, προσθέτει.
Για κάποια χρόνια παραμέρισα τα ξεραμένα αίματα, καθάρισα το «τοπίο» κι έκατσα και μέτρησα και καθόρισα ποιος και πώς αγάπησε τις δικές μου πληγές. Ναι, με έπιασε ένα εγωιστικό χαλινάρι και δεν με άφηνε. Πόσο καλό μου έκανε!
Ανακάλυψα μέσα από τον δικό μου πόνο ότι η απουσία ανθρωπιάς και δικαίου δεν ήταν δικό μου πρόβλημα μόνο. Και άρχισα να πονάω περισσότερο. Το λάθος ήταν ότι προσπαθούσα να συγκρίνω. Όμως δεν έχει ζυγαριά ο πόνος. Ούτε η ανθρωπιά. Ούτε το αίμα κάποιου είναι πιο κόκκινο απ’ του άλλου.

Έχω μια πληγή που συνάνθρωποί μου χαίρονται με τον πόνο και την κατακρεούργηση της αξιοπρέπειας άλλων ανθρώπων.
Πονάει η πληγή μου που δεν έχω εμπιστοσύνη σε κανέναν να αναλάβει τη ζωή και το μέλλον των νέων ανθρώπων.
Ματώνω που αλλάζει ο κόσμος, αλλά όχι προς το καλύτερο.
Ματώνω που αλλάζουν τα «σύνορα» αλλά δεν συνορεύουν οι ζωές.
Έχω μια πληγή, που έγινε διαμπερής, βλέποντας νεκρά παιδιά σαν πεταμένες κούκλες από κακό σενάριο ταινίας τρόμου. Εκεί που λιάζουμε το σώμα μας με αντηλιακά με άρωμα καρύδας.

Έχω μια πληγή που δεν θα κλείσει ποτέ. Είμαι ευλογημένη που την έχω. Κι ας ματώνει. Κι ας πονάει. Με ξυπνάει.

Άννα Κουρουπού

ΑΠ ΤΑ ΘΕΩΡΕΙΑ ,ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ

Στιγμιότυπο 2015-12-23, 6.29.03 μμ

Αρνηθήκαμε για ακόμη μια φορά να δώσουμε ταυτότητα για να μπούμε στη Βουλή.Φυσικά οχι με αναρχική αιτιολογία,αλλά περισσότερο απο αλλού, εκεί μπορούμε να περάσουμε το μήνυμα της δυσκολίας του να επιδεικνύεις ταυτότητα,όταν η εμφάνιση σου δεν συνάδει με το όνομα αυτής.Εγω θα μπορούσα να δώσω καθότι φέρω γυναικεία ταυτότητα μετά τον επαναπροσδιορισμό του φύλου μου.Το ίδιο και δύο φίλες «απο φύσει» γυναίκες.Αλλά δεν το κάναμε ως συμπαράσταση στον αγώνα μας.

Εννέα ώρες περίπου.Ομολογώ ειναι εμπειρία να βρίσκεσαι εκεί που οργανώνονται, δημιουργούνται,καλυτερεύουν ή καταστρέφονται ζωές απο ανθρώπους που εμείς τους δίνουμε την εξουσία.
Τρανό παράδειγμα και αρκετά ειρωνικό,εμείς ψηλά και απέναντι ακριβώς αλλά «χαμηλά» η Χρυσή Αυγή.Τρομακτικό το θέαμα.
Ξεπέρασε για ακόμη μια φορά κάθε ανθρώπινη προσδοκία η ομιλία του Χρήστου Καραγιαννίδη.Μεστός,δεικτικός,»ενοχλητικός».
Τραγικό το ΚΚΕ με αποκορύφωμα την απουσία της Λιάνας Κανέλλη.
Έκπληξη η Νεα Δημοκρατία με τα πολλά ναι επι της αρχής.
Ενας ΣΥΡΙΖΑ , όπως μας ειχε παρουσιαστεί στην αρχή του.Ονειρεμένος.Μακάρι να μπορούσε να δώσει αυτή τη χαρά σε χιλιάδες ανθρώπους,για τα δικά τους προβλήματα.
Μνεία στην Βασιλική Κατριβάνου,που παλεύει πολύ καιρό με αυτή την υπόθεση και οχι μόνο.
Συγκίνητική η Βαγενά ,που ξεκίνησε το λόγο της με τον πρόσβατα αδικοχαμένο Μηνά Χατζησάββα.
Αηδία στο άκουσμα και μόνο των άναρθρων κραυγών ενός βουλευτή των φασιστών-δεν θέλω καν τ ονομα του να γράψω-που διάβασε το ποίημα του βασισμένο στην υποκρισία που διέπει τους φανατικούς «φοβικούς».
Μετά απο δυο ωρες περίπου καταμέτρησης-πάρα πολλά άρθρα-,γύρω στις 2 τα ξημερώματα ανήγγειλε ο πρόεδρος της Βουλής τα αποτέλσματα της ονομαστικής ψηφοφορίας.194 υπέρ…
Δεν άκουσα τα παρακάτω… Χειροκροτήματα.Σηκωθήκαμε όρθιοι με τους λίγους εναπομείναντες βουλευτές και γιορτάζαμε παρέα. Τι;
Τη βελτίωση της ζωής πολλών ανθρώπων που έχουν τις ίδιες υποχρεώσεις αλλά και δικαιώματα, όπως τόνισε ο Σταύρος Θεοδωράκης.Απροπό ήταν και ο μόνος πολιτικός αρχηγός που ζήτησε πολιτικό γάμο.
Περήφανη βγήκα στο κρύο αντηχώντας στ αυτιά μου η φράση «ταυτότητα φύλου» , απο πολλά στόματα βουλευτών. Κυβερνητικών και μη.
Μαρίνα Γαλανού η ιστορία έρχεται να σε συναντήσει. Κοίτα να εισαι όμορφη γιατί θα σε γράψει στα κατάστοιχα της.
Μη νομίσεις.Ειδα αρκετές φορές που γυάλισαν τα μάτια σου δίπλα μου.Κι εκείνο το χαμόγελο θα γίνει γέλιο..σύντομα.

ΑΡΚΕΤΑ-ΜΕΧΡΙ ΕΔΩ

Στιγμιότυπο 2015-12-19, 3.08.24 μμ

Απο τη Μαρίνα Γαλανού

Ενώ το σύμφωνο συμβίωσης βρίσκεται στο τελικό στάδιο της ψήφισης από το Κοινοβούλιο, η ρητορική του μίσους πυκνώνει. Κι ενώ αχνοφαίνεται μία ελπίδα για τα ανθρώπινα δικαιώματα των LGBTQI ανθρώπων μέσω της νομοθεσίας του συμφώνου συμβίωσης που για πρώτη φορά θα αναγνωρίσει κάποια στοιχειώδη δικαιώματα, δικαιώματα στη συμβίωση, κληρονομικά και κάποια ακόμη, από την άλλη μεριά το σκοτάδι επιστρατεύει όλες τις δυνάμεις του να μας πείσει πως έχει μεγαλύτερη δύναμη από το φως.

Όχι, δεν αναφέρομαι στους συνήθεις υπόπτους, στους γνωστούς μας «πελάτες», δηλαδή τους ιεράρχες. Αυτοί, όπως γνωρίζω, θα πάρουν τις απαντήσεις τους μέσω της νομικής οδού. Αναφέρομαι στις φωνές τις φρίκης, όπως αυτές καταγράφηκαν επί παραδείγματι στη διαβόητη επιστολή της ομοσπονδίας των πολυτέκνων.

Στην επιστολή αυτή διαβάζουμε για «τα άτομα εκείνα που η μη ομαλή φυσιολογία του σώματός τους και ενδεχομένως και διάφορες κοινωνικές συνθήκες τα οδήγησαν σε πορεία ζωής διαφορετική απ’ αυτή των φυσιολογικών ανθρώπων εξαιτίας της γενετήσιας διαστροφής τους». Διαβάζουμε ακόμη, ανάμεσα σε άλλα τερατώδη, για «παράχρηση των σωματικών οργάνων του ανθρώπινου είδους», αλλά και ότι «επιχειρείται να μεταβληθεί ο εν τιμή δημιουργηθείς άνθρωπος σε βοσκηματώδη ύπαρξη». Βοσκηματώδης ύπαρξη…

Ως μη φυσιολογικός άνθρωπος, με μη ομαλή φυσιολογία σώματος, με γενετήσιες διαστροφές, ως βοσκηματώδης ύπαρξη, αλλά και ως παιδί μιας μέσης μεσοαστικής τρίτεκνης οικογένειας, στην οποία θείος μου —ας είναι καλά εκεί που βρίσκεται— ήταν ιερωμένος που όμως ποτέ του δεν διανοήθηκε να υβρίζει συνανθρώπους του με βάση οποιοδήποτε χαρακτηριστικό τους, και που από μικρό παιδί με έμαθαν να σέβομαι και να αγαπώ τον άνθρωπο, δεν μπορώ παρά να σταθώ δίπλα και να τείνω το χέρι με απεριόριστο σεβασμό στον βουλευτή Χρήστο Καραγιαννίδη, που ήταν ο μόνος που ύψωσε τον λόγο για να υπερασπιστεί, στη πραγματικότητα όχι εμένα την «ανώμαλη», αλλά το στοιχειώδες δικαίωμα του κάθε ανθρώπου να ζήσει, από τη μια μεριά, την ιδιωτική του ζωή όπως θέλει, με αξιοπρέπεια, και, από την άλλη, να διεκδικεί ισονομία στον δημόσιο βίο του, με αναγνώριση από την Πολιτεία, όπως κάθε συνάνθρωπός του.

Στέκομαι δίπλα του όπως και σε κάθε άνθρωπο που του είναι ανυπόφορη η αποφορά αυτής της δυσωδίας, αλλά παρ’ όλα αυτά αντιμετωπίζει, όταν υπερασπίζεται τα στοιχειώδη σε μία δημοκρατική πολιτεία, χυδαίες επιθέσεις που δεν έχουν —δεν μπορούν να έχουν, που να πάρει!— καμία θέση στον πολιτισμό μας.

Και έχει έρθει η ώρα που πρέπει να πούμε απέναντι σε αυτό το σκότος: «Εnough is enough!» Μέχρι εδώ! Με κάθε μέσο. Με τον ισχυρό λόγο μας, αλλά και με οποιοδήποτε μέσο μάς παρέχει ο νομικός πολιτισμός: φέρνοντάς τους ενώπιον της Δικαιοσύνης για να ακούσουν πως ο λόγος μίσους δεν μπορεί να είναι ανεκτός.

Γιατί μπορεί οι άθλιοι φωνασκούντες να ακούγονται πολύ, ωστόσο όπως αποδεικνύουν ακόμη και οι μετρήσεις της κοινής γνώμης, όχι, δεν αποτελούν (ευτυχώς) την πλειοψηφία. Σχετικά πρόσφατη έρευνα της FocusBari, δείχνει πως ένα ποσοστό της τάξεως του 70% συμφωνεί με την επέκταση του συμφώνου συμβίωσης στους LGBTQI, ενώ το 50% συμφωνεί και με την επέκταση του πολιτικού γάμου.

Όχι, λοιπόν: αυτές οι σκοταδιστικές φωνές που υποτίθεται πως μιλούν εξ ονόματος της πλειοψηφίας, αποτελούν μειοψηφία. Ηχηρή μεν, αλλά θλιβερή μειοψηφία.

Μέχρι εδώ λοιπόν. Ανοχή τέλος!

Πηγή:Amagi.gr

Στιγμιότυπο 2015-12-11, 12.59.52 π.μ.

Μια νέα ραδιοφωνική παράσταση εξύμνησε την πρωτοπόρο συνθέτρια που επευφημήθηκε απ το Ηοllywood.

H Αngela Morely -υποψήφια για Όσκαρ- συνθέτρια βραβευμένη με Εmmy απο το Yorkshire (Αγγλία) της οποίας ο θρίαμβος κυμάνθηκε από το Watership Down (ταινία κινουμένων σχεδίων του 1978) μέχρι το Dallas (τηλεοπτική σειρά) ήταν επίσης μια διεμφυλική πρωτοπόρος η οποία αντιμετώπισε την έλλειψη κατανόησης από την μουσική βιομηχανία όταν έκανε την μετάβαση της στη δεκαετία των 70’s.
Τώρα η ιστορία της Αngela δραματοποιήθηκε σε ένα έργο του BBC με πρωταγωνίστρια την Rebecca Root, την πρώτη τρανς ηθοποιό που έπαιξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο ενός διεμφυλικού ανθρώπου στην τηλεόραση. Η Rebecca Root, star της σειράς του BBC Boy Meets Girl υποδύεται την μουσικό που ξεπέρασε την προκατάληψη και συνέβαλε να γίνουν τα συνταρακτικά soundtrack των ταινιών Star Wars και Λίστα του Σίντλερ.
Γεννημένη ως Walter Stott στο Leeds της Αγγλίας το 1924, η συνθέτρια και μαέστρος έκανε την ενορχήστρωση για ταινίες, συμπεριλαμβανομένου του Peeping Tom (1960) καθώς και δεκάδες άλμπουμ για καλλιτέχνες από τον Noël Coward μέχρι την Dusty Springfield.

Δουλεύοντας για το ραδιόφωνο του BBC, o Wally Stott έγραψε και σκηνοθέτησε τις μουσικές συμφωνίες για τα σκετς του The Goon Show και δημιούργησε την εισαγωγή για το Hancock’s Half Hour.

Ωστόσο το 1972 ο Stott αποσύρθηκε από το μουσικό κόσμο και στη συνέχεια αναδύθηκε προς έκπληξη όλων ως Angela Morley. Μετά την υποβολή σε αυτό που λεγόταν τότε «εγχείρηση επανόρθωσης φύλου» αντιμετώπισε υπονοούμενα από τα μουσικά στούντιο.

Το έργο «1977» του Radio 4 που μεταδόθηκε στις 3 Δεκεμβρίου απεικονίζει ένα σημείο καμπής στην καριέρα της Morley. Το 1977, το μπεστ σέλερ μυθιστόρημα για παιδιά «Watership Down» έγινε ταινία κινουμένων σχεδίων. Ο Malcolm Williamson (με τίτλο τιμής ως «Αυθεντία της Μουσικής της Αυτού Μεγαλειοτάτης) προσλήφθηκε ως συνθέτης. Ωστόσο, κάτω από ακραίες πιέσεις παραιτήθηκε παραδίδοντας μόνο εφτά λεπτά μουσικής τρεις ημέρες πριν από τις ηχογραφήσεις που επρόκειτο να αρχίσουν.

Η Sarah Wooley που έγραψε το 1977 λέει: «Ρώτησαν την Αngela να δει τι θα μπορούσε να κάνει με τα εφτά λεπτά μουσικής που άφησε ο Williamson και να συνθέσει το υπόλοιπο της ταινίας σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Ήταν δύσκολο να την πείσουν. Θα απέρριπτε πολλές δουλειές μετά τη μετάβαση της, λειτουργούσε σε έναν ανδροκρατούμενο μουσικό κόσμο σε μια όχι και τόσο φωτεινή περίοδο και ήθελε να δουλεύει χωρίς να τραβά την προσοχή. Αλλά αυτό θα ήταν ένα πολύκροτο έργο.»

Η Wooley, που ανακάλυψε την ιστορία της Morley έχοντας δει μια συζήτηση για τη μουσική για το Watership Down στο dvd της ταινίας με το έξτρα υλικό, λέει:
«Κάτι της άλλαξε τη γνώμη. Είδε γυρίσματα της ταινίας και διάβασε το βιβλίο. Είναι μια ιστορία για την αναζήτηση ενός ζεστού και φιλόξενου σπιτικού. Κάτι υπήρχε που είδε σε αυτό. Πήγε και συνέθεσε ένα φανταστικό μουσικό σκορ μέσα σε δύο εβδομάδες.»

Το επιβλητικό και μελαγχολικό μουσικό σκορ της Morley ήταν ένα κρίσιμο σημείο για την επιτυχία της ταινίας και την δική της μετέπειτα. Yποψήφια για Όσκαρ για τη δουλειά της για τον Μικρό Πρίγκιπα (1974) και το The Slipper and The Rose (1976) η Morley μετακόμισε στο Λος Άντζελες, όπου έγραψε τη μουσική για το Dallas και το Wonderwoman, κερδίζοντας τρία βραβεία Emmy, και βοηθώντας τον John Williams για τις συνθέσεις μεγάλων εμπορικών επιτυχιών συμπεριλαμβανομένου και το Ε.Τ (1982).

Η Μorley, η οποία πέθανε το 2009 σε ηλικία 84 ετών υποστηρίχθηκε καθ’ όλη τη διάρκεια από την Christine Parker (τη γυναίκα την οποία η Morley παντρεύτηκε πριν τη μετάβαση της, ως Wally Stott το 1968) όπου βοήθησε με βασικές πληροφορίες και είναι και χαρακτήρας στο έργο 1977. Η Angela Morley κάποτε είπε: «Ήταν μόνο λόγω της αγάπης και της υποστήριξης της που ήμουν σε θέση να αντιμετωπίσω το τραύμα και να αρχίσω να σκέφτομαι το πέρασμα από αυτό το τρομακτικό σύνορο των φύλων.»

Η Rebecca Root λέει: «Αγαπώ την ταινία Watership Down από τότε που ήμουν παιδί αλλά δεν γνώριζα την ιστορία της Angela πριν το έργο. Ελπίζω να εξαπλώσει μεγαλύτερη γνώση και κατανόηση και θα επιτρέψει στην Angela να λάβει τη θέση της ανάμεσα στις πρωτοπόρους της Trans κοινότητας.»

«Πολλοί τρανς άνθρωποι θα νιώσουν την αβεβαιότητα που αντιμετώπισε για το πώς θα την αποδεχόταν το κοινό. Θα έπρεπε να βγει από αυτή την αυτοεπιβαλλόμενη «συνταξιοδότηση» η να παραμείνει στην αφάνεια; Ήταν πολύ γενναίο εκ μέρους της να βγει στη δημοσιότητα.»

Η Wooley ελπίζει το ραδιοφωνικό έργο να προσαρμοστεί και για τη μεγάλη οθόνη. «Η ιστορία είναι κατάλληλη για βιογραφική ταινία η για μια θεατρική παραγωγή». Η Rebecca Root συμπληρώνει λέγοντας: «Υπάρχουν τόσοι πολλοί παραλληλισμοί ανάμεσα στην Angela και την ταινία Watership Down.»

O Max Geldray, παίκτης φυσαρμόνικας o οποίος πήρε μέρος στο The Goon Show δήλωσε στο θάνατο της Morley ότι το άτομο που ήξερε είχε έναν «Δια βίου ψυχικό αγώνα με την ταυτότητα φύλου της» γεγονός ότι για χρόνια τον είχε κρατήσει σφραγισμένο μέσα της.

«Δεν μου είχε πάρει πολύ καιρό για να ανακαλύψω με όλους τους τρόπους που είχαν σημασία ότι το πρόσωπο που έβλεπα τότε εξακολουθούσε να είναι το πρόσωπο που είχα γνωρίσει.»

Η Angela Morely και η Christine Parker αντιπροσώπευσαν «μια εκπληκτική ιστορία αγάπης και αφοσίωσης δύο ανθρώπων που υπερέβησαν κατά πολύ τα εμπόδια που οι περισσότεροι από εμάς έχουμε αντιμετωπίσει στη ζωή μας.»

Το 1977 μεταδόθηκε από το BBC Radio 4 στις 3 Δεκεμβρίου.

Μετάφραση Γεώργιος Σκάρλος

Στιγμιότυπο 2015-12-08, 10.27.07 μ.μ.

Η Ταμάρα Άντριαν, στις 6 Δεκεμβρίου 2015, έγινε ανοιχτά η πρώτη λαϊκή διεμφυλική εκπρόσωπος της Εθνοσυνέλευσης της Βενεζουέλας. (Η φωτογραφία παραχωρήθηκε από την Ταμάρα Άντριαν.)
Η δικηγόρος της Κυριακής έγινε η πρώτη φανερά διεμφυλική λαϊκή εκπρόσωπος της Εθνικής συνέλευσης της Βενεζουέλας.
Η Λαϊκή βούληση, (Popular Will), ένα σοσιαλιστικό κόμμα αριστερών τάσεων που είναι υπέρ-ΛΟΑΤ, ανακοίνωσε μέσω της διαδικτυακής σελίδας του στο Τουίτερ (Twitter) ότι η Ταμάρα Άντριαν είχε εκλεγεί με σκοπό να αντιπροσωπεύσει το Καράκας, πρωτεύουσα της Βενεζουέλας.
Ο πρόεδρος του εθνικού εκλογικού Συμβουλίου, Τιμπισέι Λουσίνα, ανήγγειλε στο ενωμένο κυβερνητικό Σοσιαλιστικό Κόμμα της Βενεζουέλας ότι η αρχηγία του προέδρου Νίκολας Μαντούρο έχασε την πλειοψηφία της στην εθνική συνέλευση.
Ο Λουσίνα δεν έχει αναγγείλει ακόμα τα επίσημα αποτελέσματα των μεμονωμένων φυλών.
«Δεχόμαστε τα αποτελέσματα όπως είναι.» ανέφερε ο Μαντούρο στους υποστηρικτές στο Καράκας αφότου ο Λουσίνα ανήγγειλε τα αρχικά αποτελέσματα.
Οι εκλογές της Κυριακής πραγματοποιήθηκαν ενάντια στο σκηνικό μιας οικονομικής κρίσης στο πλούσιο σε πετρέλαιο νότιο αμερικανικό έθνος που έχει προκαλέσει τις χρόνιες ελλείψεις των βασικών αγαθών και της αυξανόμενης πολιτικής και κοινωνικής αστάθειας.
«Οι άνθρωποι αναμένουν στη γραμμή για ώρες – οκτώ, εννέα ώρες, προκειμένου να αγοράσουν ένα κοτόπουλο ή για να αγοράσουν κάποιο είδος κρέατος.» ανέφερε νωρίτερα αυτόν τον χρόνο η Άντριαν στην λεπίδα της Ουάσιγκτον (Washington Blade) δεδομένου ότι συζήτησε περί της εκστρατείας της. «Είναι ένα πολύ δύσκολο περιβάλλον από οικονομική άποψη και πρέπει να εξεταστεί από το Κοινοβούλιο.»
Ο γραμματέας του κράτους, Τζόν Κέρι, σε μια δήλωση του τη Δευτέρα σύγχαρε «τους πληθυσμούς της Βενεζουέλας που κατέστησαν τις φωνές τους να ακουστούν με έναν ειρηνικό και δημοκρατικό τρόπο την ημέρα εκλογής.»
«Οι ψηφοφόροι της Βενεζουέλας εξέφρασαν τη συντριπτική επιθυμία τους για μια αλλαγή στην κατεύθυνση της χώρας τους. Ο διάλογος μεταξύ όλων των συμβαλλόμενων μερών στη Βενεζουέλα είναι απαραίτητος για να εξετάσει τις κοινωνικές και οικονομικές προκλήσεις που απασχολούν τη χώρα, και οι Ηνωμένες Πολιτείες τίθενται έτοιμες να υποστηρίξουν έναν τέτοιο διάλογο μαζί με άλλους στη διεθνή κοινότητα.» είπε.
Ο εκπρόσωπος του υπουργείου εξωτερικών,Τζόν Κίρμπι, ανέφερε τη Δευτέρα στην Λεπίδα, κατά τη διάρκεια της καθημερινής ενημέρωσης Τύπου του, ότι δεν είχε οποιοδήποτε σχόλιο σχετικά με την εκλογή της Άντριαν.
Η Λουίζα Ρεβίλλα Ουρσία, το πρώτο ανοιχτά διεμφυλικό πρόσωπο που εκλέχτηκε στο δημόσιο γραφείο στο Περού, την επικρότησε.
«Είμαστε πολύ ευτυχείς με ακόμα μια διεμφυλική γυναίκα στην εξουσία.» ανέφερε η Ρεβίλλα στη Λεπίδα. «Το γεγονός αυτό αποτελεί έναν μεγάλο θρίαμβο.»

Μετάφραση Μαρία Καραγιαννίδη

ΣΗΜΕΡΑ ΠΟΙΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΘΑ ΦΟΡΕΣΕΙΣ;

Στιγμιότυπο 2015-12-07, 4.16.39 μ.μ.

Είσαι αστεία και γελοία για πολλούς λόγους.Τους περισσότερους,δυστυχώς -δεν τους ξέρεις.Να επαναλάβω , οτι εχεις προβεί σε μια πράξη που ειναι αναληθής και στην ουσία,τωρα που βλέπω και την εξέλιξη, προβοκατόρικη.
Δεν εχεις κάνει «Αλλαγή φύλου» , οπως το αποκαλείς.Αρα δεν ξέρεις αν ΚΑΝ υπάρχει οργασμός. Πόσω μάλλον δε , πως ειναι η αίσθηση.
Αλλά αυτά τα είπαμε.

Τολμάς λοιπόν και γράφεις στον τοιχο σου ,πως εγω -ποιός εγω;- γελάω ΓΟΕΡΑ !!!!!! και σε κράζω ,όταν κάνεις σόου.
Πρώτον δεν κάνεις σόου.Μίμηση κάνεις.Εσυ.Για σενα μιλάω και οχι για τα άλλα παιδιά που ειναι καλλιτέχνες.Μια Βουγιουκλάκη που σε λίγο τείνει να γίνει Ορέστης Μακρής, όπως πολύ εύστοχα ειπε χιουμοριστικά μια φίλη.
Και δεύτερον και πιο ουσιαστικό, δεν έκραξα ποτέ κανένα παιδί. Χαβαλέ έκανα και θα συνέχιζα να κάνω , αν δεν έβλεπα ενα περίεργο κλίμα.
Μου ειναι αδύνατον να κράξω κάποιον που ειναι στην ίδια στέγη εργασίας με μένα , οσο και αν διαφωνώ ή δεν μου αρέσει αυτό που κάνει.Ειναι θεμα ευγένιας και δεοντολογίας.
Αρα προσπαθείς εμμέσως να μου δημιουργήσεις-δημόσια- πρόβλημα στη δουλειά μου.
Και κάποιο χάπατο στα σχόλια αναφέρει χαρακτηρηστικά » Εισαι η πρώτη που έκανε εχγείρηση στην Ελλάδα» και δεν διαψεύδεις καν.
Ολο το πακέτο αυτού του σχόλιου.
Τη δουλειά μου θα τη χάσω, αν το θελήσει το αφεντικό μου.
Και αφού τα αρχίδια σου τα έχεις , θα έπρεπε να εισαι περήφανη γι αυτά.Ετσι ειναι ο αυτοπροσδιορισμός κουκλίτσα μου.
Αλλά ΟΥΤΕ αυτό μπορείς να κάνεις.
Να καταλάβεις τι εισαι.
Κάνε απλά την όμορφη -γιατι εισαι και μάλιστα πολύ- κάνε τη γλάστρα , γιατι εισαι και μην ανοίγεις το στόμα σου για πράγματα που δεν γνωρίζεις.
Στην τελική.. καλό θα σου κάνει…
Απλά πρόσεχε ποιό προσωπείο φοράς κάθε μέρα, γιατι μπερδεύεσαι εσυ η ίδια πρωτίστως….

Στη Χριστίνα Πολίτη , ΜΕΓΚΑ