Latest Entries »

ΔΥΟ ΦΟΡΕΣ ΓΥΝΑΙΚΑ…

IMG_2276

Κοιτούσε έντονα το είδωλο σε ένα παλιό φθαρμένο καθρέφτη, στην εξωτερική τουαλέτα μιας αυλής γεμάτη βασιλικούς.
Δυο ματάκια παιδικά μέσα στην τρυφεράδα των 16 χρόνων, γέμιζαν ολόκληρο το πρόσωπο από λαχτάρα για τη ζωή που ερχόταν φουριόζα μπροστά του. Σγουρά κοντά μαλλιά σε καστανές ανταύγειες, πλαισίωναν το μουτράκι.
Σήμερα, σ’ ένα πανάκριβο καθρέφτη, κοιτά την αντανάκλαση με τη βοήθεια δυο επώνυμων φωτιστικών.
Τα μάτια ακόμη πιο φωτεινά, με μια υποψία ερέβους στο βάθος. Μπόλικη μάσκαρα, τους δίνουν υπόσταση. Χείλη απαλά βαμμένα. Για να κλέβει την παράσταση το βλέμμα. Η Αλήθεια. Η Ψυχή. Η ίδια η ζωή.
Εδώ δεν κολλάει το ασχημόπαπο που έγινε κύκνος. Απλώς, όπως όλοι οι κύκνοι, άλλαξε χρώμα φτερών μεγαλώνοντας.
Με τη διαφορά, ότι πέταξε.
Δεν πετάρισε απλά. Δεν πλατσούρισε σε ειδυλλιακές λίμνες με φόντο καταπράσινα δάση.
Βούτηξε σε ορμητικά ποτάμια που την παρέσυραν σε θάλασσες. Σε ωκεανούς.
Και κολύμπησε. Χτύπησε σε άγρια βράχια. Και έπεσε. Και ξανασηκώθηκε. Πολλές φορές με τσακισμένα τα μεταξένια φτερά. Λασπωμένα. Τα άσπρισε πάλι και πάλι και πάλι! Από πείσμα. Από ανάγκη να αποδείξει πρώτα στον εαυτό της, πως η διαφορετικότητα πολλές φορές μπορεί να είναι ακόμη πιο όμορφη.
Οι μπούκλες μάκρυναν. Άγγιζαν σχεδόν τη σιλικόνη στο στήθος. Απέκτησαν ανταύγειες. Χρυσές συνήθως.
Ούτε εδώ ισχύει πως ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός. Είναι!
Με διπλή σκέψη, αφέθηκε σε επιδέξια χέρια γιατρού – ημίθεου, σαν από μυθολογία και ένοιωσε τον πιο γλυκό και συνάμα λυτρωτικό πόνο της ζωής της.
Ξαναγεννήθηκε.
Πόσοι έχουν την τύχη να γεννηθούν δυο φορές;
Το ψηλοτάκουνο έγινε βάθρο. Το φουστάνι σχεδόν βασιλικό ένδυμα. Με το όποιο σθένος τίναζε τις στάχτες και τις σκόνες από πάνω της που έρχονταν ασύστολα και ακάλεστες. Για να ξαναλαμπυρίσει.
Ερινύες , Μαινάδες, Σάτυροι, παιάνες την αγκάλιαζαν, τους χάιδευε και μετά τους κλωτσούσε.
Ναι, το επίκτητο είναι πιο δυνατό. Άρα, ατυχής ο τίτλος μου.
Δυο φορές γυναίκα. Με ψηλά το κεφάλι.
Και μάλιστα, με το τίναγμα του μαλλιού που αφήνει τριγύρω ένα ανάλαφρο, θηλυκό, γλυκόπικρο άρωμα, πιπεράτο… σαν από κάρδαμο.

ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ ΜΕ ΣΙΛΙΚΟΝΗ

Στιγμιότυπο 2015-02-23, 10.51.09 μ.μ.
Πλήττω.Αφόρητα. Θα ήθελα να ήμουν…σε ενα παγκάκι ας πούμε.. Οχι ξύλινο, πέτρινο.Να παραπέμπει σε μια άλλη εποχή. Για να έχω το παραμυθι όλο μπροστά μου. Να κάθομαι και πάνω του,να “αισθάνομαι” την ενέργεια..
Ενα πρίγκηπα η ρουφιάνα περιμένω.Δεν περιμένω και τον Βαρουφάκη!
Ενα πρίγκηπα σε λευκό-δεν πάει στο διάολο- άλογο , γυμνό.Ή σχεδόν γυμνό. Να μη φαίνονται όλα. Γιατι αν φαίνονται όλα …μισό βασίλειο προβλέπω να διακαιούται το χρυσό μου…
Εγω τι να φοράω; Σεμνή;Λίγο ντεκολτέ;Μπουτάκι;Το μαλλί μπούκλα , δεν το συζητώ. Παραπέμπει σε μια ρομαντική διάθεση…κι ας ειναι τρέσσα…
Χαχαχαχαχαχααχα φαντάσου να το έπαιζα Ραπουνζέλ. Χχαχαχαχαχαχα Επρεπε να το είχα σκεφτεί απ την αρχή..
Οκ οκ ας σοβαρετυούμε.. Λες να έχει δεί τις φωτογραφίες που ποστάρω στο facebook και στο instagram το κορμάκι μου σε σχήμα ς ; Ξέρεις τι κόπο θέλει αυτή η στάση;
Περίμενε να σου πω..Τουρλώνεις κώλο,αρχίζει και τσιμπάει ο ραχιαίος αλλαααά , αντέχεις. Προς χάριν…. του πρίγκηπα βρε..
Απο την άλλη πλευρά-τη μπροστινή ντε , τουρλώνεις βυζί ,αφού έχεις βάλει ενα αξιοπρεπές σουτιέν με την ανάλογη ενίσχυση φυσικά.Τούμπανο το βυζί. Σχεδόν έτοιμη.
Εδω σε θέλω.Το ένα χέρι τάχα μου σαν να σου έσπασε το νυχι ενα πράμα και τραβάς την παρανυχίδα με τα κατάλευκα –ρετούς- δοντάκια. Και εννοείται το απολαμβάνεις λάγνα αυτό. Αλλιωωωωώς…. άστο. Κι εδω πρέπει να αποδείξεις πως οση γιόγκα έκανες στα κρεββάτια τα ξένα έπιασαν τόπο. Οοοοοοόλο αυτό….πρέπει να το αποτυπώσεις ,σε κινητό βέβαια…απο ψηλά. Εκεί σε θέλω.
Τόσο απελπισμένη 35αρα ειμαι.Αλλά αν ειναι ναρθει το παλικάρι…χαλάλι η ρυθμική..
Πως μου ήρθε στο μυαλό η Κομανέντσι τωρα; Ρουμάνα δεν ήταν.. Ναι, ναι Βαλκάνια…
Κι όπως αγνάντευα τα κύματα,ναι στη θάλασσα ειμαι, σκάει ο πρώτος. «Φουσκωμένος» Όπως ακριβώς στη φωτογραφία που ειχε στο προφίλ του.
«Τι έχεις βάλει μέσα;» τον ρωτώ.
«Τίποτα,το φυσικό μου ειναι» μου απαντά.
Άσπρο άλογο δεν είδα, πιο πολύ σε γαιδούρι μου έκανε , αλλά ως άνθρωπος του πνεύματος, δεν θα σταθώ στην επιφάνεια. Μα γκρί γαιδούρι; Χάθηκε να ειναι τουλάχιστον λευκό;
Κάθησε δίπλα μου. Εννοείται-δεν πας πουθενά χωρίς αυτό-τον ειχα ρωτήσει τι δουλειά κάνει. Πως θα με πήγαινε στα μπουζούκια κάθε βράδυ; Και τα δώρα; Αααα ολα κι ολα .. ειμαι ακριβή γκόμενα εγώ.
Διευθυντής Οικονομικών Επιχειρίσεων ,μου ειχε πει. Στο επιχειρίσεων έμεινα φυσικά.Μμμμμ ..Πάολα σου ρχομαι. Αντε και μια Βιτάλη για να του δείξω και τα άλλα προσόντα μου,της πχιότητας ντε.
Λογιστής! Αλλιώς ακούγεται και εξηγείται απο κοντά το…επιχειρίσεων μάτια μου. Όντως όμως , μια και το ανέφερα ,ειχε κάτι μάτια! Δυο. Καστανά.Απλά.Αλλά τόσο ζεστά όταν με κοιτούσε.
«Μαρία,κόψε τις μαλακίες που σκέφτεσαι και συγκεντρώσου στο στόχο σου.Μην παρεκλίνεις» ακούστηκε μια δυνατή φωνή στο κεφάλι μου.
«Μένεις κοντά;» Ερώτηση-παγίδα –κατακαημένη- αν το φυσάει και μένει παραλία μεριά.
«Οχι ,το κούρασα το γαιδουράκι λίγο.Περιστέρι ζω».
Μαύρα περιστέρια την περικύκλωσαν.Έπρεπε να βρεί μια διακιολογία να φύγει.Οχι, οχι , οχι δεν της έκανε. Περιστέρι; Μπλιααααααχχχχ
Τουλάχιστον αφού έκανε τόσο κόπο να έρθει να με δει το πουλάκι μου , ας του δώσω μια μικρή χαρά. Τον μπαλαμούτιασα.Τον χούφτωσα. καλέΧωρίς λόγια.Χράπ…γέμισε η παλάμη μου.Παραγέμισε όμως.Επιμένω..
«Τι έχεις βάλει μέσα;»
«Σιλικόνη», μου απαντάει , ηρέμησες; Με τι να ερχόμουν;Με το γαριδάκι; Ξέρεις τι τραβάμε για να βρούμε μια γυναίκα της προκοπής σήμερα;Ασε.Δύσκολοι καιροί για πρίγκηπες.
«Δεν θέλω άλλη σιλικόνη στη ζωή μου.Οχι άλλο πλαστικό, οχι σκουπίδια σε θάλασσες και ακτές΄΄΄» Οτι μαλακία μου ερχόταν την πέταγα.
Δεν τον έδιωξα.Συμβιβάστηκα …με το γαριδάκι,το γαιδουράκι και το φτηνό πουλόβερ.
Δεν μ έπαιρνε.Μεγάλωσα. Και βαρέθηκα να προττάσω τα στήθη μου σανάλλη Καρυάτιδα σε ξένο μουσείο ,αγέρωγη. Με βαραίνουν τόσα χρόνια. Ο νόμος της βαρύτητας βλέπεις.
Θα τον κρατήσω 4 μήνες. Ως τον Ιούνιο. Καλοκαιράκι , μαυρισμένη , με τις παραλίες μου…κάποιον θα βρώ. Κι ας ειναι και πιο … βόρειος. Ντα;

ΑΙ ΣΙΧΤΙΡ ΒΑΛΕΝΤΙΝΕ….

Στιγμιότυπο 2015-02-14, 2.25.42 μ.μ.
Κρύο το σπίτι. Άλλαξε ο καιρός απότομα. Μόνη έννοια το κρεβάτι μου. Με μουδιάζει όμως η σκέψη πως κι απόψε θα κοιμηθώ μόνη. Πιστεύεις πως έχω ν αλλάξω σεντόνια δύο εβδομάδες; Το μαξιλάρι έχει τη μυρωδιά σου ή έτσι νομίζω. Όποτε σ’ αγαπάω γέρνω σ αυτό. Όταν σου θυμώνω το κάνω κουβάρι και το πετάω.

Λένε πως την συνήθεια την αποχωρίζεσαι πιο δύσκολα απ’ την αγάπη. Είναι αγάπη όμως πλέον; Ή αυτός ο πληγωμένος εγωισμός που τσακίζει την ύπαρξη μου; Δειλιάζω ν’ απαντήσω. Όλα εδώ μέσα είσαι εσύ, ειδικά το μαξιλάρι σου. Μου άφηνες το μισό για ν’ ακουμπάω το κεφάλι σου έστω με τα μαλλιά μου. Ξυπνούσα να πιώ νερό τις καυτές νύχτες και μες στον ύπνο σου με ρωτούσες: που πάς;

Δεν θα κοιμηθώ εκεί απόψε. Οι μνήμες μου κλείνουν την πόρτα στα μούτρα. Στον καναπέ θα τη βγάλω, εκεί που σε άφηνα να κοιμηθείς όταν σε τιμωρούσα.
Κάθε φορά που με πλήγωνες σου στερούσα την παρουσία μου, την ανάσα μου που αφουγκραζόσουν στο διπλανό δωμάτιο. Αλλά να μην μπορείς να με αγγίξεις. Και μ’ έλεγες κακιά.

Ναι ήμουν. Είχες ένα απίστευτο ταλέντο να μου βγάζεις το χειρότερο μου εαυτό.
Να ήξερες πόσα έχασες. Δεν πρόλαβες με τα καμώματα σου καν να δεις πως είναι η Άννα όταν αγαπάει.

Μα έβγαζες μαχαίρια και βέλη βουτηγμένα σε δηλητήριο. Κι εγώ το όπλο που έμαθα να χειρίζομαι αριστοτεχνικά είναι η ασπίδα. Ό,τι έριχνες πάνω της στο γύριζα πίσω με διπλάσια δύναμη απ’ η δική σου. Είμαι μαθημένη βλέπεις.

Πάλεψα με τόσα θηρία στη ζωή μου μα την προδοσία δεν μπόρεσα να την νικήσω. Μα στ’ ορκίζομαι προσπάθησα. Δεν με σκότωσε, με πλάκωσε. Έχασα κάθε μέτρο.
Το χρώμα μας ήταν το κόκκινο έτσι κι αλλιώς. Αλλά το κόκκινο δεν είναι μόνο έρωτας και πάθος. Είναι και μίσος. Σε μίσησα με το ίδιο σθένος που σε αγάπησα. Αυτή τη λεπτή γραμμή την πέρασα πολλές φορές. Πέρα δώθε πέρα δώθε έχασα κάθε επαφή, κάθε σταθερά. Κόντεψα να τα μπερδέψω στο τέλος.

Και τώρα τι κάνω; Περιφέρεσαι στη σκέψη λες και βαράς σκοπιά. Συγκεκριμένες στιγμές.

Όταν κοιτάζω τον θυμωμένο Λυκαβηττό, που με τόση επιμονή με έπεισες να βγάλω τα ψηλά φυτά απ το μπαλκόνι για να μπορούμε να τον αγναντεύουμε.
Όταν ετοιμάζομαι να δω κάποια ταινία, αγκαλιά με την κουβέρτα γιατί λείπει η δική σου. Την έδιωξα; Έφυγε; Τι σημασία έχει;
Όταν ρουφάω το ηλεκτρονικό τσιγάρο που εσύ μου αγόρασες, γιατί σε φόβιζε ο επίμονος βήχας μου απ’ το τσιγάρο.
Όταν βγαίνω απ το μπάνιο με το λευκό μπουρνούζι και δεν συναντώ τα μάτια σου να με γδύνουν, να μου κάνουν έρωτα.
Κάθε φορά που παρκάρω στο γκαράζ και δεν χρειάζεται πια να υπολογίσω πόσο χώρο να αφήσω για τη μηχανή σου.
Όταν πλένω τα δόντια μου και δεν μπερδεύω την οδοντόβουρτσα με την δική σου.
Όταν δω μπροστά μου ένα i-phone 4s. Εκεί ανακάλυψα ένα βράδυ πως δεν σου ήμουν αρκετή. 14 Φεβρουαρίου. Πού κατάντησα. Να σιχαίνομαι μια συσκευή και μια ηλίθια ξενόφερτη γιορτή. Θυμάσαι τι σου «ευχήθηκα» εκείνο το βράδυ;
«Να βρεις μια κοπέλα και να την αγαπήσεις όσο εγώ εσένα. Να σε λατρέψει όσο εσύ εμένα. Και να σου κάνει ακριβώς τα ίδια. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Και να είναι του Αγίου Βαλεντίνου»

Άντε μου στο διάολο κι εσύ κι αυτός. Είμαι κακιά αγαπημένε μου;

ΤΟΛΜΗ ΚΑΙ ΙΣΩΣ..ΛΙΓΟ ΣΟΚ..

ΕΝΑ ΣΥΓΝΩΜΗ ΣΤΙΣ ΡΥΤΙΔΕΣ ΜΟΥ

 

 

 

Στιγμιότυπο 2014-12-30, 7.20.26 μ.μ.
Ο ένας ειναι μεγάλος με χρυσή κορνίζα στην κρεββατοκάμαρα.Για να μη βλέπει τις ίδιες παραστάσεις τον φέρνω πότε πότε στο σαλόνι. Ο άλλος στο μπάνιο.Πιο μικρός, πιο “κοντινός” , πιο φωτεινός , αναγκαίος .Ο ένας φίλος, ο άλλος τείνει να γίνει εχθρός.Με εκνευρίζει με την αυθάδεια του αλλά πρέπει να στέκομαι μπροστά του, για πρακτικούς συνήθως λόγους.
Κάποια βράδια ακουμπώ στο κάσωμα της πόρτας και καμαρώνω τον Παρθενώνα.Μόνο απο το παράθυρο του μπάνιου μου να στέκεται πληγωμένος στο βράχο.Μόνο απο εκεί μπορώ να τον δώ. Και δεξιά, ο καθρέφτης.

Ενα τέτοιο βράδυ ξέφυγε απ τις κιτρινωπές κολώνες το βλέμμα και κόλησε στο πρόσωπο μου. Ωρα πολύ.Σαν να μη με γνώριζα απο κάποια λεπτά και μετά.Έψαχνα , ψαχούλευα , να βρώ τι; Σαν να πήγα σε μια άλλη διάσταση.Δεν με αναγνώριζα.Σοκαρίστηκα ελαφρώς με τη σκέψη και άρχισα να ψάχνω επίμονα.Πάλι δεν ήξερα τι.Θαύμασα τα μαλλιά μου που μάκρυναν και τα μάζεψα μηχανικά με τα δυο χέρια ..να ξυπνήσει η μνήμη απ τη λήθη.Μόνο τα μάτια μου θύμισαν κάτι αλλά δεν γυάλιζαν τόσο. Και τα χείλη, αμυδρά.Τα ειχα βάψει κατακόκκινα ενα βράδυ , ετσι για να δώ πως θα ειναι βαμένα , με ενα κραγιόν της μάνας μου.Εκανα το ιδιο τώρα.Έλειπε η λάμψη αλλά θυμήθηκα το συναίσθημα.Τη λαχτάρα για κάτι άγνωστο και οικείο συνάμα σ ενα παιδί 15 χρονών.

Κι ο λαιμός.Ψηλός όπως τότε.Τώρα εχει χαράδρες λεπτές ή πιο χοντρές. Χάζευα τις ρυτίδες μου μεθυσμένη. Δίπλα απ το στόμα το κατακόκκινο ,δεκάδες λεπτές ρυτιδούλες σαν μισοφέγγαρο. Γέλασα πολύ στη ζωή μου. Μαζοχιστικά ,τις θαύμαζα. Μειδίασα σαν καρικατούρα να φανούν πιο έντονες.Θόλωσε το ειδωλο ,βούρκωσα. Λείες πεδιάδες δεξιά και αριστερά.Προσπέρασα τα μάτια αργά. Ειχα επικεντρωθεί τόσο έντονα που έβλεπα σχεδόν κάθε πόρο του δέρματος.Ανέβηκα στο μέτωπο. Μεγάλο ,στιλπνό ,αχαρτογράφητο.Οι τόσες εκπλήξεις, ο θυμός , ο φόβος,η καχυποψία , ο δισταγμός , εξαφανισμένα εδω και χρόνια.

Η επιστήμη με τη μέθοδο του μπότοξ δεν με άφηνε να δω , όσο κι αν έψαχνα ,κάποια ρωγμή. Κάτι απ τα πίσω χρόνια.Απ τα τόσα συνασθήματα.Ξανακατέβηκα με ανάμεικτη διάθεση.Η φιλαρέσκεια νίκησε την ανάμνηση. Γέλασα πολύ στη ζωή μου τελικά.Ο χάρτης αυτό μου έδειχνε.Δυο τεράστια βουνά τα μάγουλα, οικογενειακό κειμήλιο απ τη μαμά.Ήρθαν κι άλλα χαμόγελα στην παρέα,στη μνήμη, δάχτυλα να χαιδεύουν τα σημεία που κοιτούσα με μισόκλειστα τα μάτια ,σαν να ήθελα να τις διώξω. Τις χάδεψα και τώρα.Ξέφυγαν τα μάτια.Πήγαν στα χέρια.Το ίδιο λεπτά, νευρώδη,μακριά.Κι αυτά με χιλιάδες διαδρομές πάνω τους. Σαν μικροσκόπιο τα διαπερνούσα.

Θυμήθηκα πολλά γέλια. Αλλά το μπότοξ δεν πιάνει εκεί.Ευτυχώς, σκέφτηκα. Ή οχι; Δεν απαντώ με σιγουριά.Αυτή η ζωή εξαρτιόταν απ την ομορφιά.Ετσι ειχε μάθει.Ευτυχώς τα δάκρυα δεν αφήνουν αυλακιές.Γλυστρούν και φεύγουν παίρνοντας την πίκρα μακριά.Και αυτη στη λήθη παραγκωνισμένη.
Λευκές τρίχες αρχίζουν και ξεπηδούν.Αφήνω τα μαλλιά κάτω να μη τις βλέπω. Ξαναψάχνω εντελώς μηχανικά.Εχει σταματήσει ο χρόνος σε ενα πρόσωπο που τωρα πια μόνο αυτό υπάρχει στον καθρέφτη.Ολα τα υπόλοιπα γύρω θολά. Ψάχνω κι αλλες.Δεν βρίσκω.Α θυμήθηκα. Πάλι η επιστήμη.Μεσοθεραπεία. Κολαγόνα, υαλουρονικά και ενα σωρό στοιχεία σε ενέσιμη μορφή να τονώσει το δέρμα των 49 χρόνων.Να ξεδιψάσει.Να σβήσει τα ίχνη του χρονου, του εχθρού , που νόμιζα. Κάτι χάθηκε, κάποιες έσβησαν.Κάποιο γλυκό χαμόγελο δεν άφησα να αφήσει ίχνη.Το παραγκώνισα.Λεπτές αυλακώσεις πάνω απ τα χείλη, εσβησαν.Τις προλαβα. Αυτές απ το τσιγάρο.Απ το παρεάκι μου τόσα χρόνια.Τις στιγμές της απόγνωσης, της απόλαυσης, του δεν βαριέσαι-κι αυτό θα περάσει. Συγνώμη, σε όσες έσβησα βάζοντας μπροστά τη ματαιοδοξία κι απο πίσω την επιβίωση κολλητάρι.Στιγμιαίες ενοχές.Εξάλλου η αθωώτητα πρέπει ν αποδεικνύεται κάθε μέρα,διάβασα κάπου…

Στιγμιότυπο 2014-12-29, 4.55.27 μ.μ.
«Βγήκα απ τη μήτρα της μάνας μου σ’ ένα σπίτι χτισμένο με τσιμεντόλιθους σε ένα χωριό της Πιερίας. Αγόρι, αναφώνησε η μαία. Πέρασα όμορφα παιδικά χρόνια στο χωριό και υγιή εφηβεία σε μια γειτονιά στον Κολωνό . Στα είκοσι πέντε μου έκανα την υπέρβαση. Πήγα στον άλλο κόσμο και ξ-ΑΝΝΑ-γεννήθηκα. Ποιός έχει την τύχη να γεννιέται δυο φορές; Βελτίωσα τον εαυτό μου από ανάγκη και πείσμα να μη δικαιώσω μια άδικη φύση. Το μεγαλύτερο σχολείο μου, το πεζοδρόμιο και οι οίκοι αν(τ)οχής…». Έχοντας στο μυαλό μου αυτές τις σκέψεις πήγα να συναντήσω την Άννα Κουρουπού, στο σπίτι της. Φτάνοντας σε ένα μικρό στενάκι, στο Νέο Κόσμο, αναρωτήθηκα, πόσοι άνθρωποι σήμερα κάνουν πράξη τα ‘θέλω’ τους; Πόσοι καταφέρνουν να αλλάξουν τον ίδιο τους τον εαυτό; Η συνέχεια στην συνέντευξη που ακολουθεί.
Πώς κατακτά κάποιος το αυτονόητο για να σεβαστεί την διαφορετικότητα του άλλου;
Αρχίζεις από τα δύσκολα κατευθείαν. Τι πάει να πει διαφορετικό; Γυρνάμε πάλι στις ετικέτες και τα στερεότυπα. Έχει πει κάτι ωραίο η Μαριλού (από τις Κούκλες) που το έχω υιοθετήσει «αν δώσεις χυδαιότητα, χυδαιότητα θα πάρεις». Ταυτίστηκα με αυτό, δεν ήμουν ποτέ χυδαία στην ζωή μου. Άρα αυτό κατακτάται με το να σεβαστείς τον εαυτό σου. Επίσης με ενδιαφέρουν οι άνθρωποι που δεν ξέρουν και έχουν αντίθετη άποψη για την διαφορετικότητα μου, θέλω να το σπάσω αυτό το στερεότυπο. Πώς; Δείχνοντας του το αυτονόητο που λες, ότι είμαι και εγώ από τα ίδια υλικά με τα δικά σου.Έχεις πει ότι «όποιος φοβάται κάτι που δεν είναι επικίνδυνο, πρέπει να αρχίσει να φοβάται για τον εαυτό του.
Ο κίνδυνος, επειδή τον έχω βιώσει πολύ έντονα, είναι κομμάτι της ζωής μου. Όταν εκτίθεσαι όχι μόνο στο πεζοδρόμιο αλλά και σε ένα σπίτι- σε οίκο ανοχής αναφέρομαι- είναι επικίνδυνο από μόνο του, διότι έρχονται άνθρωποι που δεν τους ξέρεις, κάνεις σεξ με έναν άνθρωπου που απλώς του έχεις ρίξει μια ματιά. Έχω φάει άπειρες φορές ξύλο σε οίκους ανοχής γιατί δεν δέχτηκα πράγματα».

Γεννήθηκες σε ένα χωριό της Πιερίας. Επιστρέφεις στην Κατερίνη και πως σε αντιμετωπίζει πλέον η τοπική κοινωνία. Έχεις διακρίνει κάποιες αλλαγές;
Από την Κατερίνη έχω φύγει σε πολύ μικρή ηλικία μαζί με τους γονείς μου. Άρα, όλοι θυμούνται ότι η κυρά Βάσω με τον κυρ Σταύρο είχαν 3 αγόρια και ένα κορίτσι. Στην συνέχεια επιστρέφουν με την συνταξιοδότηση του πατέρα μου, με δύο αγόρια και δύο κορίτσια. Άρα αυτό είναι λίγο ‘Αλμοδοβάρ’ για μια τοπική κοινωνία. Πολύ ρωτούσαν ποια είναι η κοπέλα, τι να πει και η μαμά η κακομοίρα; Η κόρη μου. Φοβερή μαμά, επέμενε απίστευτα. Πηγαίνω κάθε χρόνο, δεν έχω πολλές επαφές με τους περισσότερους εκεί, έχουν πεθάνει οι περισσότεροι. Πάντως όσοι έρχονται, λένε «η Αννούλα και η Αννούλα», το έχουν αποδεχθεί, γιατί το επέβαλλε η μητέρα μου.

Θυμάμαι να λες «Δεν έχω σαπίσει και το χρωστάω στους γονείς μου;
Θα στο πω ωμά, με βίασαν κάποτε 7 άτομα. Επίσης έχω βιαστεί άλλη μια φορά από πελάτη στην Λεωφόρο… Που βοήθησε λοιπόν η μάνα μου; Αφού πέρασα το σοκ μετά το γεγονός και έμεινα μόνη μου, η πρώτη μου σκέψη ήταν αυτή . Εκείνο με έσωσε. Μου είχε δώσει τα φώτα, ότι όποτε με χρειαστείς εγώ είμαι εκεί. Μου είχε πει το καταπληκτικό, που δεν το περιμένεις από έναν άνθρωπο που δεν έχει πάει καν σχολείο, ότι ‘μην με βγάλεις ποτέ από την ζωή σου’. Ποια μάνα το λέει αυτό, όταν ήδη ήξερε τι δρόμο θα πάρω.
Στιγμιότυπο 2014-12-29, 4.45.41 μ.μ.
Βλέποντας πάντως την ταινία “Luton”, στην οποία συμμετέχεις σε μια πολύ σκληρή σκηνή, όπου σε βιάζουν 3 άτομα, γιατί την έκανες αφού είναι ένα πραγματικό γεγονός;
Μου αρέσει να ξορκίζω τους φόβους μου. Ήταν ένα κομμάτι ξεχασμένο στο κεφάλι μου, απλά το είχα κλειδώσει σε ένα κουτάκι. Έρχεται η πρόταση του Κωνσταντάτου και του λέω να το σκεφτώ; Την επόμενη μέρα τον πήρα τηλέφωνο και του λέω είμαι μέσα. Μου απαντά είσαι σίγουρη; Του λέω, τότε γιατί μου έκανες την πρόταση, ξέρεις κατευθείαν στην επίθεση… Όταν κάναμε τις πρόβες, την στιγμή που μπαίνει στο ρόλο του ο Χρήστος Σαμπουντζής και μου έρχεται να μου χώσει την μπουνιά, τα είδα όλα. Το κουτάκι άνοιξε και χιλιάδες άλλα κουτάκια πεταχτήκανε μπροστά μου, πρόσωπα, σφαλιάρες, χύσια, αίματα, όλα..βουρκώνω και τώρα από την ένταση. Αυτός εν τω μεταξύ νόμιζε ότι ανακάλυψε την Μέριλ Στριπ..Το κουτάκι λοιπόν άνοιξε, άρα και άδειασε. Θα σου πω και κάτι άλλο που αφορά το να ξορκίσω τους φόβους μου. Στην Λάρισα κάποτε που δούλευα, είχε πολύ δουλειά, ουρές, λαός, περιμένανε στις σκάλες. Με τόσο κόσμο, με έπιασε αγοραφοβία, δεν μπορούσα άλλο αυτή την έκθεση, γυμνό, γυμνό, παντού.. τους έβαζα τρεις – τρεις στο σαλόνι, ας περιμένανε μες στο κρύο, δεν με ένοιαζε. Έκανα να βγω μέρες από το μαγαζί, δεν ήθελα να δω κόσμο. Σε πληροφορώ για να το ξεπεράσω έκανα σόου στις Κούκλες, μπορεί να τρέμανε τα πόδια μου, να ήμουν έτοιμη να πέσω κάτω, να βλέπω τους 50 ως 1000.. αλλά το έκανα. Γιατί άλλο το μπαρ που έχει δικλείδα ασφαλείας, στην πίστα είναι αλλιώς.

Έξι χρόνια πιάτσα στην Συγγρού. Τι θυμάσαι πολύ έντονα και τι θέλεις να ξεχάσεις;
Θα ακουστεί περίεργο, αλλά τα νοσταλγώ αυτά τα χρόνια. Ο χρόνος και η θέληση έχουν διώξει τα κακά, μένοντας μόνο με τα καλά. Βρέθηκα σε μια επαρχία, στην Βέροια, δύο χρόνια απομονωμένη σε ένα βουνό, γιατί εκεί ήταν τα μπουρδέλα, 3 όλα και όλα. Να έχω αποκλειστεί από τα χιόνια πολλές μέρες, να μην κινείται τίποτα, δεν είχα αρκετές φορές και τι να φάω, αφού ήμουν αποκλεισμένη. Εκεί έφαγα απίστευτη μοναξιά αλλά χτυπήθηκα κάτω, μου κάνε τόσο καλό. Τι εννοώ; Η μοναξιά μου έφερε σκέψη, η σκέψη αναμνήσεις, οι αναμνήσεις βιώματα, αυτά μου ξαναέφεραν σκέψεις, συναισθήματα, αυτά έπρεπε να βγουν, βγήκαν με κλάμα, με θυμό… Αισθανόμουν ότι ήμουν πολύ μεγαλύτερη από 30 χρόνων. Αυτό το δεκαήμερο με έσωσε.

Δηλαδή δεν σου έχει μείνει τίποτα αρνητικό; Τα έχεις σβήσει όλα;
Θα σου φέρω εικόνες. Συγγρού και Σκρα, στον παράδρομο. Εμείς πάνω στην γέφυρα, ένα μικρό στενάκι και η γωνιακή μονοκατοικία της παλιάς ηθοποιού, της Λαδικού, λατρεμένη γυναίκα, πάντα μας καλησπέριζε και μας καληνύχτιζε. Σε εκείνο λοιπόν το στενάκι, βλέπαμε πολύ κόσμο, πολύ γέλιο, πολύ κουτσομπολιό, παιχνίδι, αλισβερίσι, γκόμενοι, άντρες, το τονίζω. Επειδή είμαι γυναίκα από την φύση μου, όσο οξύμωρο και να ακούγεται, ήθελα να πάω με άντρα, να ερωτευτώ και να κάνω σεξ με άντρα. Εκείνα τα χρόνια το είχα αυτό, υπήρχε σε μεγάλη ποσότητα, αυτά είναι τα καλά που νοσταλγώ. Τα άσχημα είναι εκεί που περνούν 5 μηχανάκια, είναι καλοκαίρι, είσαι όμορφα ντυμένη και σου έρχεται ένα γιαούρτι με 10 γυαλάκια μέσα, έχω και σημάδι… Μου έτυχε περιστατικό πρόσφατα με μια κοπέλα που της έσκασε μια πέτρα στο κεφάλι και γυρίζει και μου λέει το αμίμητο, μόνο μια τρανς θα μπορούσε να το πει, «ευτυχώς που φορούσα περούκα.

Έκανες την επέμβαση στην Καζαμπλάνκα, έχεις ξαναπάει;
Έκανα μια διόρθωση, όχι για μένα, αλλά για τους πελάτες. Όταν βγήκαν οι τρανς γυναίκες στους οίκους ανοχής, έγινε το μεγάλο μπαμ, αλλάζουν όλα προς το καλύτερο και για τους πελάτες και για τις γυναίκες, αλλάζοντας αυτό που λέμε ‘η σόμπα και η ρόμπα αγκαλιά’. Βάλαμε κλιματισμό, δεν ξέρανε καν τι είναι. Έρχεται όμως η φύση να εκδικηθεί και γίνεται η απέλαση από το Ανατολικό Μπλόκ και τα γαμάει όλα στο θέμα της πορνείας. Οι γυναίκες από επαναπροσδιορισμό φύλλου, παραγκωνιζόμαστε, η μανία του Έλληνα με το ξένο, το κακό είναι ότι ήταν πρόσφορες για τα πάντα. Η κοπέλα δεν είχε επιλογή, θα κάνει ότι της ζητήσει ο πελάτης, για να είναι αρεστή στον νταβατζή. Εν ολίγοις, χαλάει η πιάτσα άσχημα, οι αρρώστιες είναι πιο εύκολες να μεταδοθούν, σκέψου πόρνη χωρίς προφυλακτικό, είναι δημόσιος κίνδυνος. Εδώ θέλω να πω κάτι, ότι η μεγάλη ευθύνη ανήκει στον πελάτη, αυτός θα πάει στην γυναίκα του και θα το μεταδώσει, οι κοπέλες δεν έχουν συνείδηση τι κάνουν, το έζησα είχα οίκο ανοχής εδώ στην Ηλία Ηλίου. Τις έφερναν μπροστά μου σαν κρέατα προς σφαγή. Έπρεπε εγώ τότε, που έχω περάσει τόσα στην ζωή μου, να διαλέξω και να θέλω να κάνω εμετό την ίδια στιγμή. Να μου λένε, αυτή το κάνει από πίσω, αυτή τα καταπίνει.. ωμά, χύμα. Έμενα με το στόμα ανοικτό. Μπήκα και απέτυχα παταγωδώς, δεν το είχα.

Θα επανέλθω στην Καζαμπλάνκα, ποια σκέψη έρχεται κατευθείαν στο μυαλό σου;
Η μαργαρίτα, το λουλούδι και ένα τραγούδι «που το πάνε το παιδί». Εκεί ο γιατρός, επειδή απαγορευόταν οι επεμβάσεις αυτές, όλο το Μαρόκο το ήξερε και κανείς δεν έλεγε τίποτα, πλήρωνε τις αρχές και δεν τον πειράζανε. Αυτός ήταν μαιευτήρας και σε όλα τα δωμάτια είχε από ένα λουλούδι, πολύ γλυκός άνθρωπος, για να νιώθουν τα κορίτσια όμορφα. Εμένα μου έτυχε η μαργαρίτα. Επίσης μου έχει μείνει ο Χαλίντ, ο υπέροχος Άραβας που γνώρισα εκεί. Αυτός δεν είχε καταλάβει τίποτα. Εν τω μεταξύ όταν ξύπνησα, αισθανόμουνα μουνάκι εγώ, άστα γάμησέ τα, δεν πονούσα παραδόξως, μετά ήρθαν τα επώδυνα. Τον γνώρισα πριν μπω μέσα, είχε γίνει ένα λάθος με το έμβασμα των λεφτών και είχαν πάει στην Αμερική. ‘Έφαγα δέκα ημέρες στην Καζαμπλάνκα μέχρι να διορθωθεί το λάθος έτσι. Τον γνωρίζω λοιπόν και ερωτευόμαστε. Αυτοί όμως έχουν και άλλη θρησκεία που δεν είναι του πηδήματος, αλλά αυτό με τρέλανε ακόμη περισσότερο. Πισίνες, club, ξενοδοχεία. Πήγαμε στο Μαρακές ένα βράδυ, λέω τώρα τι κάνουμε; Μου σκάει ότι έχω περίοδο. Πάμε, ξαπλώνουμε, αρχίζει να με φιλάει με μια καύλα απίστευτη, θεός. Μόλις άρχισα να ερεθίζομαι, ξεκίνησαν οι πόνοι, που να σου εξηγώ, καμουφλάζ φοβερό… Του λέω δεν γίνεται έχω περίοδο, τρελάθηκε αυτός. Έλα όμως που ήθελα λίγο από το μέλι, λέω μεθαύριο τον χάνω, μπαίνω νοσοκομείο. Του αφήνω λίγα υπονοούμενα ξέρεις.. για ‘ποπό’ και μου δίνει μια σπρωξιά και μου λέει ‘αυτά τα κάνουν οι πουτάνες, δεν τα κάνει η γυναίκα μου’.και που να ξέρες λέω.

Πόσο σημαντικό ρόλο έχει παίξει στην ζωή σου η φιλία, ύστερα από μια τόσο καθοριστική αλλαγή;
Έχω την αδερφή μου που είναι φίλη μου. Ωστόσο, με την πρώτη μετάβαση χάνω τους πάντες. Φεύγω από την γειτονιά, τον Κολωνό. Πριν δύο μήνες μου έκανε αίτημα φιλίας κάποιος, κάτι μου θύμιζε, με βάζει σε μια σελίδα με το Λύκειο που πήγαινα. Τους βλέπω όλους. Κάτι μεσόκοπους, ξέρεις 50 χρόνια πια. Κάνουν μια μέρα ένα reunion και λέω, Κουρουπού εδώ είσαι, πάς και τους γαμάς τα πρέκια. Έλα όμως που το έκαναν Σάββατο και δούλευα. Ένας συμμαθητής μου από τότε με έχει πλησιάσει, που είναι gay, πως αλλιώς, το ήξερα από τότε αλλά μου έκανε την σιγανοπαπαδιά. Μου λέει λοιπόν, θα πάμε; Του λέω, θες να πάμε ως ζευγάρι να τους στείλουμε όλους; Δεν τα καταφέραμε τελικά. Μου σκάνε όμως στις Κούκλες, 7- 8 από αυτούς. Ομολογώ ότι συγκινήθηκα και μόνο από την κίνηση, από τις αγκαλιές. Δεν θυμόμουν κανένα πρόσωπο. Πάντως θεωρώ ότι αν δεν ήμουν αυτή που έβγαζε ένα βιβλίο, δεν έγραφα στο ‘protagon’ ή δεν έβγαινα στους ‘Πρωταγωνιστές’ και ήμουν απλώς μια τρανς στο πεζοδρόμιο, ίσως και να μην με πλησίαζαν. Εκεί είναι που τσακίζεται το μυαλό μου στα δύο, δεν μπορώ να το χωνέψω, να το καταπιώ. Είχα πολλές φιλίες στο χώρο μου. Φεύγοντας για την επαρχία τις χάνω, άρα δεν ήταν και τόσο καλές ή δεν ήμουν εγώ τόσο καλή φίλη.
Στιγμιότυπο 2014-12-29, 4.45.04 μ.μ.
Έχεις βιώσει την προδοσία από ανθρώπους που πίστευες ότι είναι φίλοι σου;
Είμαι τόσο εγωιστικό άτομο που δεν θα επέτρεπα να με πληγώσει κάποια από τον κύκλο μου. Μια το κατάφερε, πολύ γνωστό όνομα, δεν μπορώ να το αναφέρω γιατί είμαστε σε δικαστικό αγώνα και κινδυνεύω να χάσω το σπίτι μου από αυτήν. Η ψυχή μου δεν πόνεσε, γιατί είχα καταλάβει τι παλιόπουστας είναι, γιατί μερικές λέξεις ταιριάζουν συγκεκριμένα για κάποιους ανθρώπους. Μπορεί να δω την πιο κραγμένη αδερφή έξω, αλλά παλιόπουστα δεν θα τον πω, αν δεν είναι μέσα του σάπιος. Ενώ αυτή η κυρία είναι καταξιωμένη στο χώρο μας, περισσότερο από όλες και είναι ο χειρότερος άνθρωπος που έχει βγει, δεν μπορείς να φανταστείς. Θα επεκταθώ όταν πρέπει. Τώρα έχω φίλες, 3 όλες και όλες. Δεν θέλω και άλλες γιατί έχω απογοητευθεί από αυτό το χώρο. Με το που είδαν να φεύγει ένα πρόβατο από το μαντρί, πέσανε να το φάνε όλες. Το συγκεκριμένο άτομο που λέγαμε πριν, μόνο τα πόδια δεν της φιλούσα στην αρχή, γιατί έκανε πολλά, εκεί της βγάζω το καπέλο. Ακόμα και η Πάολα που έχει γίνε τώρα ένας χασικλής και δεν ξέρει τι λέει, έχει κάνει πράγματα για το τρανς κίνημα. Άρα λοιπόν, όταν ξεφεύγουμε από τα στερεότυπα, μπουρδέλο-πεζοδρόμιο-χασίσι-πελάτης-γκόμενος, τρώμε, χέζουμε, πίνουμε, γαμιόμαστε, κοιμόμαστε. Δεν ήταν αυτό το ζητούμενο μου, θα μου πεις τι άλλαξε; Πολλά, γνώρισα αρκετούς ενδιαφέροντες ανθρώπους. Αν έμενα στο κλουβί δεν θα το κατάφερνα, πρέπει να φεύγεις και να μην μαντρώνεσαι.

Υπήρχαν φιλίες στο πεζοδρόμιο ή πολλοί υποκρίνονταν γιατί σε έβλεπαν ως το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου;
Υπάρχουν ναι, από την στιγμή που υπάρχουν κοινά όνειρα, μια κοινή μοίρα αλλά με ένα προδιαγεγραμμένο τέλος. Είναι τα κοινά που στην τελική σε χωρίζουν γιατί έρχεται ο ανταγωνισμός. Γιατί νομίζεις ότι οι τρανς είναι τόσο επιθετικά άτομα; Έχουν μαζέψει τόση αρνητίλα μέσα τους… Αυτή η επιθετικότητα, φαντάσου τι έχει εισπράξει, για να την βγάλει προς τα έξω. Πάντως όλες μου οι σχέσεις οι μεγάλες ήταν μέσα από την δουλειά μου. Η ευτυχία για εμάς είναι δοσολογημένη.

Ισχύει ότι στην φιλία και στον έρωτα είμαστε πιο ευτυχισμένοι για αυτά που αγνοούμε, παρά για αυτά που ξέρουμε;
Θα σταθώ στον έρωτα και στο κακό που μου έχει κάνει. Ο άντρας στον έρωτα είναι καθαρός, δεν θα κρυφτεί, δείχνει αυτό που θέλει. Βλέποντας όλη αυτή την διαστροφή από το χρήμα κινούμενη, θα σου πω λοιπόν, τι με χαλάει. Ότι αυτό στην γυναίκα του δεν το κάνει. Θα ήσουν μάγκας αν είχες τα αρχίδια αυτό να το ζητήσεις από την γυναίκα σου, είτε να σου βάλει ένα δονητή ή να σου γλείψει τα δάχτυλα, επειδή έτσι καυλώνεις. Όταν μου ζητούσαν τέτοια, εκτός των δικών μου στάνταρ, έφερνα στο νου μου διάφορες κοπέλες και έλεγα ‘κακομοίρα, που να ξέρες τώρα’.
Στιγμιότυπο 2014-12-29, 4.46.09 μ.μ.
Έχεις βρει απάντηση στο γιατί οι άντρες λειτουργούν αληθινά στο σεξ ενώ οι γυναίκες υποκρίνονται;
Γιατί λειτουργούν ενστικτωδώς. Η γυναίκα μπορεί να υποκριθεί, κάνει την φωνή πιο ψηλή, χρησιμοποιεί βογγητά, στον άντρα αν δεν είναι το ματσούκι τίγκα δεν γίνεται.

Προτιμάς να περπατάς με ένα φίλο στο σκοτάδι ή μόνη σου στο φως;
Το πρώτο γιατί έχεις παρέα στο σκοτάδι, άρα δεν φοβάσαι τόσο πολύ και γιατί υπάρχει η ελπίδα ότι θα βρεις το φως.

Η απουσία διαγράφει ανθρώπους ή μένουμε αναλλοίωτοι στις σκέψεις των άλλων;
Και τα δύο. Είναι ο χρόνος στην μέση που απαλύνει πράγματα και διώχνει ανθρώπους από τις σκέψεις μας αλλά όχι από μέσα μου. Ίσως όχι αναλλοίωτοι, με χαλάει, προτιμώ το αλλοιωμένοι.

Ποια η διαφορά μεταξύ αγάπης και φιλίας;
Πάνε μαζί, είναι δύο σταθερές αξίες, δεν διαπραγματεύονται.

Τι εκτιμάς περισσότερο σε έναν άντρα και τι σε μια γυναίκα;
Δύσκολο αυτό… Εκτιμώ όσο κλισέ και να ακούγεται την ειλικρίνεια, ειδικά στον άντρα, παρόλο που με πονάει. Επίσης και το χιούμορ, με έχει σώσει πολλές φορές ακόμα και από φόνο σε τσακωμούς. Σε μια γυναίκα, εκτιμώ την μητρότητα, είναι ο λόγος που την θαυμάζω. Η γυναίκα μου αρέσει για την πολυπλοκότητα του μυαλού της. Αν μου πεις τι προτιμάς για φίλο, άντρα ή γυναίκα, θα προτιμήσω την γυναίκα, λόγω της πολυπλοκότητας της».

Ποιον δρόμο πρέπει να ακολουθήσει κάποιος για να μπορέσει να διατηρήσει αναμμένη την φλόγα της αγάπης;
Αλήθεια, χιούμορ, αγάπη. Επίσης εγώ κάνω και πουτανιές για να κρατήσω την φλόγα, ακόμα θα εκμεταλλευτείς και κάτι αρνητικό επάνω σου. Υπήρξε περίοδος που είχα θυματοποιηθεί, το έκανε σε κάποιον άνθρωπο που δεν ήθελα να τον χάσω, το κέρδισα.

Τα φιλιά σήμερα είναι πιο εύκολα; Θεωρείς ότι είναι αληθινά ή διανθισμένα από το ψέμα της εποχής;
Ευτυχώς, τα φιλιά αρχίζουν και σπανίζουν. Όταν γίνει λοιπόν, είναι αληθινό. Περάσαμε μια δεκαετία που φιλούσαμε ότι βρίσκαμε μπροστά μας. Εσχατιά, πήραμε τόσα πολλά, τόσες παροχές, πληροφορίες και υλικά. Επίσης η τόσο λάθος παράφορη προσφορά της γυναίκας να δείξει ότι είναι ίση με τον άντρα στην σεξουαλικότητα. Δεν μπήκα σε αυτή την παγίδα, γιατί το είχα στο πιάτο. Έπαιρνα, όποιον ήθελα. Το θέμα για μένα είναι ότι πλέον διαλέγει ο άντρας ενώ θα έπρεπε να διαλέγει η γυναίκα. Αυτός είναι ο κυνηγός.

Σε μια σχέση που τελειώνει, πονάει περισσότερο αυτός που φεύγει ή αυτός που μένει πίσω;
«Το δεύτερο. Έχω φύγει από όλες μου τις σχέσεις πρώτη από επιλογή, γιατί φοβόμουν το επόμενο βήμα που θα ήταν η δική του επιλογή. Ήμουν πεπεισμένη, ότι δεν μπορεί να μείνει ένας άνδρας με μια γυναίκα σαν και μένα, δεν υπάρχει ιδανικό. Κατέληξα όμως ότι συμβαίνει το αντίθετο. Έπαιρνα μια βαρκούλα, νύχτα πάντα, και έφευγα. Γιατί έλεγα, ότι θα έρθει η στιγμή που θα φύγει αυτός και τότε θα πονέσω περισσότερο.Τι σημαίνει ευτυχία για σένα;
Για μένα είναι να σηκωθώ ένα πρωί και να τραγουδήσω, έχω να το πάθω χρόνια. Βασικός λόγος που δεν το έχω πάθει, είναι το οικονομικό, η ανασφάλεια. Μου έτυχε πρόσφατα και πήρα κάποια χρήματα μαζεμένα, ζω με πολύ λίγα χρήματα το μήνα. Εκτός από ένα σπίτι, που κινδυνεύω να το χάσω και αυτό, δεν έχω κάτι άλλο. Έτσι λοιπόν, πήγα στο ‘factory’ να ψωνίσω και δεν πήρα τίποτα, τελικά ίσως δεν είναι μόνο τα λεφτά, αλλά και το ότι έχω μαζέψει πολύ πράγμα μέσα μου.

Μια εικόνα που δεν θα ξεχάσεις ποτέ και ποιο το ωραιότερο ταξίδι που έχεις κάνει;
Όταν ήμουν στο χωριό, χειμώνας, το κεφάλι μου στα πόδια της μάνας μου και να μου χαϊδεύει τα μαλλιά. Πολύ δυνατή εικόνα και με έχει κρατήσει πολλά χρόνια. Γιατί παρόλο που είναι απλή εικόνα, το συναίσθημα ταυτόχρονα είναι τεράστιο, και αν έχω πάρει χάδια στην ζωή μου. Το φώς όμως που ξεχύθηκε μέσα μου τότε, δεν το έχω ξανανιώσει ποτέ. Όσον αφορά το ταξίδι, ήταν στην Βέροια με ένα τύπο παντρεμένο που μου έφερε το διαζύγιο μπροστά μου και κάναμε το γύρο της Ελλάδος με το αυτοκίνητο, 10 μέρες. Το απόλαυσα, δεν ήμουν ερωτευμένη, αλλά είχε συναίσθημα.

Τι όνειρα κάνεις;
Δεν κάνω. Θα σου πω κάτι, δεν είχα ποτέ όνειρα. Μόνο ένα βασικά είχα, να αποκτήσω ένα σπίτι στην θάλασσα. Για μένα θα ήταν ένας χρόνος δουλειά, δεν το έκανα όμως πράξη.

Τι σκέφτεσαι όταν βλέπεις την θάλασσα;
Εμένα. Όταν κάθομαι στον Άλιμο για παράδειγμα, όσο πεζό και να ακούγεται. Υπάρχει ένα φυσικό φαινόμενο στην θάλασσα, που ενώ βλέπεις μια απίστευτη ηρεμία, αρχίζει ξαφνικά και υποχωρεί. Δέος, είναι λοιπόν σαν και μένα, όταν πέφτω στα πατώματα αλλά μετά αναδύομαι φουσκωμένη, αλαφιασμένη και πιο δυνατή.

Στο μέλλον φαντάζεσαι να παίζεις ή να παρακολουθείς;
Δεν γίνεται να έχω και τους δύο ρόλους; Δεν γίνεται να μην παίζω, με όποιον ρόλο. Φαντάζεσαι να έχεις έρθει τόσα χρόνια σε επαφή με χιλιάδες άνδρες; Μιλάμε για εποχή που έπαιρνα 100 και 150 άτομα την ημέρα, έβαζα κομπρέσες με χαμομήλι. Καταλαβαίνεις τι ενέργειες έχω εισπράξει. Υπήρξαν φορές που δεν ήμουν θωρακισμένη και μια ματιά, με ισοπέδωνε. Θυμάμαι μια φορά στο Βόλο, με πηδούσε πισωκολλητά, καθρέπτης στο δωμάτιο, έχω ρίξει τα εξτένσιονς μπροστά στο πρόσωπο μου για να μην βλέπουν εκφράσεις, μόνο ήχους. Μέσα λοιπόν από όλες αυτές τις τούφες διακρίνω ένα βλέμμα απαξιωτικό προς εμένα, την πλάτη μου, ίσως και για τον εαυτό του, αλλά σίγουρα δεν θα το ξεχάσω ποτέ.

Έχεις αντικρίσει χιλιάδες βλέμματα ανδρών. Πολλά από αυτά όπως μου λες επανέρχονται στο νου σου, ήταν τα περισσότερα κενά;
Όχι, θα το έπαιρνα πολύ προσωπικά.. Σαν να με ακυρώνουν. Τα περισσότερα ήταν παθιασμένα, αυτός ήταν ο σκοπός. Έβλεπες σε αυτά τα βλέμματα τα πάντα αλλά ο πόθος, το ημίφως και τα χρήματα ήταν αρκετά όχι για να καταλάβεις πολλά από τα βλέμματα αλλά από τις συμπεριφορές. Πόσο κουμπωμένοι ήταν πάρα πολλοί.. Έμπαιναν με το κουστούμι μετά την δουλειά τους, στα γρήγορα για να φύγουν τα χοντρά… και εκεί που βλέπεις έναν άνθρωπο σοβαρό και όμορφο, ξαφνικά στο κρεβάτι μια μετάλλαξη απίστευτη. Εκεί λοιπόν, που νόμιζε ότι ήταν ο εξουσιαστής, αντικρίζεις το πόσο υποχείρια είναι οι ίδιοι στα πάθη τους.

Ο πόνος του έρωτα είναι ο πιο γλυκός ή ο πιο σκληρός;
Ο πιο γλυκός. Χωρίς τον έρωτα, ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν ζω.
Στιγμιότυπο 2014-12-29, 4.53.35 μ.μ.Τι ρόλο έχουν παίξει τα ναρκωτικά στην ζωή σου;
Σαφώς καταστροφικό. Πολλές φορές είναι θέμα εποχής. Εκείνα τα χρόνια λοιπόν, εκείνος που τολμούσε να κάνει ένα βήμα, για Συγγρού και τέτοια, έπρεπε να περάσει μια διαδικασία. Κόκα τότε έπαιρναν πολλοί πλούσιοι και συγκεκριμένα κυκλώματα. Τότε λοιπόν μια τρανς, την έβρισκε με χημεία. Πήγαινα σε σπίτια τρανς που είχα εντυπωσιαστεί και μου ρίχνανε στο καφέ χάπια. Φαντάσου ένα παιδάκι 14 χρονών, να κάθομαι σε ένα χολ παλιού διαμερίσματος, να βλέπω το ντουβάρι και εγώ να νομίζω ότι είμαι στην Σταδίου. Είχα ένα φοίνικα που τον θεωρούσα φίλο μου, λόγω μαστούρας μιλούσα με το δέντρο. Νόμιζα ότι με προφύλασσε από το κρύο, την βροχή, έπαιρνα απαντήσεις, ώσπου κάποια στιγμή, περνώ από κει και δεν τον βλέπω. Με πιάνουν τα κλάματα, τον είχαν κόψει, ούτε ρίζα δεν άφησαν. Αυτός ο φοίνικας ήταν έξω από ένα μπαρ, ποτά, πελάτες, αλλά υπήρχαν και βραδιές που δεν είχε κόσμο, περίοδο που η Συγγρού μύριζε θάνατο. Άρα λοιπόν, με ποιον θα μιλήσω, με τον φοίνικα. Επίσης έχω και σημάδι. Είχα ένα γκόμενο που μου έλεγε ‘θα τα κόψεις;’, ναι του έλεγα και μια μέρα με βλέπει που χαπακώνομαι, πάει να με χτυπήσει, βάζω το χέρι μπροστά, και μου το σπάει. Τα έκοψα όμως, γιατί τον αγάπησα πολύ, ήταν ο πρώτος που μου πήρε την παρθενιά μετά την επέμβαση».

Έχεις λάβει τόση ενέργεια, φτάνει κάποια στιγμή που η ψυχή της Άννας αδειάζει.
Ψυχικό άδειασμα ένιωσα όταν κατάλαβα ότι δεν μπορώ να είμαι πλέον πόρνη. Όταν έχασα την μόνη σταθερά που είχα στην ζωή μου, γύρισε ο κόσμος ανάποδα. Δοκίμασα να ξαναδουλέψω και θα το ξανακάνω, λόγω οικονομικής δυσκολίας. Είμαι άξια της μοίρας μου, διότι δεν προνόησα να βάλω κάποια χρήματα στην άκρη και να αναγκάζομαι τώρα με δωδεκάποντο να κάνω την σερβιτόρα σε ένα μαγαζί».

Είναι το κόκκινο το χρώμα της ζωής σου;
Το κόκκινο φως δεν μπορώ να το βγάλω από το μυαλό μου. Για χρόνια όταν έπεφτα να κοιμηθώ έψαχνα να βρω ένα κόκκινο φως στο ταβάνι, είναι αυτοματοποίηση της ύπαρξης. Επικεντρωνόμουν στην κόκκινη λάμπα για να μην βλέπω τα μούτρα τους. Θαμπωνόμουν από το φως για να γλιτώσω το βλέμμα της απαξίωσης που σιχαινόμουν».

ΕΜΕΝΑ ΘΑ ΜΕ ΛΕΝΕ,ΑΝΝΑ…

Στιγμιότυπο 2014-12-09, 12.34.17 μ.μ.
Είπα να παίξω το γνωστό μου παιχνιδάκι με πρόσωπα και χαρακτήρες. Αυτή τη φορά ήμουν κι εγώ στο κάδρο των χρωμάτων. Κάθισα στην αναπαυτική πολυθρόνα, παρήγγειλα τον καφέ μου -πάντα βαρύ και γλυκό- απομόνωσα ήχους και εικόνες και εστίασα απέναντί μου.

Μια γυναίκα αρκετά αμήχανη, με έντονη κίνηση στα χέρια. Μακριά δάχτυλα, εύθραυστα. Και μάτια ανήσυχα, αεικίνητα, να ψάχνουν αφορμές για σχολιασμό, τοποθετημένα στον άντρα που καθόταν στο ίδιο τραπέζι. Ο δε άντρας ακόμη πιο αμήχανος. Αυτός είχε γκρίζα μαλλιά, γοητευτικός. Κι αυτή είχε σίγουρα κάποια άσπρα τουφάκια, αλλά ήταν βαμμένα. Υπήρχε μια ένταση στην ατμόσφαιρα. Δύο ξένοι άνθρωποι, ουσιαστικά. Ξαναβρέθηκαν έπειτα από τριαντατέσσερα χρόνια, για έναν καφέ. Να θυμηθούν, να νοσταλγήσουν, να ξαναβιώσουν, ίσως, ένα χαμένο συναίσθημα. Όχι, το τελευταίο ήταν αδύνατον να συμβεί.

Μέσα απ’ την κουβέντα τους, τα νοήματα, τις κλεφτές ματιές, την αμηχανία, ήρθε ο πίνακας μπροστά μου ολοζώντανος. Της έλεγε με γλυκό τρόπο πως την έβρισκε γοητευτική και πως από τότε, ήταν πολύ γλυκό αγόρι. Πως είχε έντονο βλέμμα, πολύ πείσμα, μα πολύ πείσμα και τσαγανό. Πως σε κάθε διαπληκτισμό όσα επιχειρήματα κι αν είχε αυτός για να υπερασπιστεί την άποψή του, «αυτό», έβρισκε άλλα δέκα, σε πέντε λεπτά. Καμία αναφορά στις σεξουαλικές τους περιπτύξεις που κράτησαν κάποιους μήνες. Μόνο η αίσθηση της αγκαλιάς αναφέρθηκε μ’ ένα μειδίαμα γλυκό απ’ τον άντρα της παρέας.

Του έκανε εντύπωση πως ένιωθε οικεία, ζεστά και όμορφα σε μια παιδική αγορίστικη αγκαλιά, με γυναικείο δέρμα. Αυτή ήταν σαν χαμένη. Ένα κομμάτι απ’ το παρελθόν της που είχε σχεδόν εξαφανιστεί από τη μνήμη της ξετυλίγονταν μπροστά της με εικόνες, σκέψεις, λόγια χαμηλόφωνα, που όσο τα άκουγε έφευγε η άχλη από τον πίνακα και ξεπηδούσαν ζωντανά τα χρώματα. Χρώματα τόσο δυνατά που έβγαζαν από μόνα τους συναίσθημα και… περηφάνια. Γιατί περηφάνια, αλήθεια; Αν δεις την εικόνα απέξω, τη λες και χυδαία – εύκολα, ε; Είναι χυδαίος ο έρωτας; Το μυαλό τον κάνει να μοιάζει μέσα στη χυδαιότητα.

Ένας νεαρός από την επαρχία της Μακεδονίας κατεβαίνει Αθήνα για να βρει δουλειά, νοικιάζει με έναν φίλο του ένα δώμα σε μια ταράτσα μονοκατοικίας κάπου στην Ακαδημία Πλάτωνος. Γνωρίζεται με την οικογένεια που ζει στο μεγάλο σπίτι, τρώνε κάποιες φορές μαζί, συναγελάζονται, περνούν σχεδόν όμορφα. Εκεί, σε μια ταράτσα στον Βύθουλα. Και σκάει μύτη ένα πουστράκι μικρό, χαριτωμένο, κορίτσι σχεδόν και του φέρνει τον κόσμο του άνω-κάτω. Σχεδόν ερωτεύεται. Μοιράζονται τις εμπειρίες του έρωτα, πρωτόγνωρες εμπειρίες και για τους δυο, για διαφορετικούς λόγους. Ήταν το «άνοιγμά» του σ’ έναν άλλο κόσμο. Για το μικρό ήταν ένα παράθυρο για να αναπνεύσει οξυγόνο. Εκεί ήταν η ανάσα του. Σε μια αντρική αγκαλιά.

Δεν θυμόταν σχεδόν τίποτα. Αυτός της τα θύμισε θεωρώντας αυτό το παιδί ένα κομμάτι των νιάτων του και ίσως της ταυτότητάς του. Της έλεγε με θαυμασμό και έκπληξη στη φωνή, «εσύ από τότε μου έλεγες πως, όταν μεγαλώσεις, θα σε λένε Άννα». Ούτε αυτό το θυμόταν. Θεωρούσε πως όλα αυτά που συνέβησαν στη μετέπειτα ζωή της ήταν τόσο φυσιολογικά, που δεν πίστευε ότι χρειαζόταν να υπενθυμίζει στον εαυτό του αυτό το παιδί, τι όνομα θα είχε όταν θα γινόταν γυναίκα. Προφανώς το ήξερε μέσα του, απλά δεν το σκεπτόταν. Μπερδεμένο, ε;

Και να ‘τη τώρα, μια ενδιαφέρουσα γυναίκα παρέα μ’ έναν γοητευτικό άντρα να μιλούν και να ερωτεύονται τον παιδικό τους εαυτό απ’ την αρχή. Αυτός τα είχε ξεκάθαρα στο μυαλό του. Αυτή είχε ένα χαμένο βλέμμα προσπαθώντας να σκηνοθετήσει τις εικόνες. Σαν από ταινία σηκώθηκα και κάθισα «δίπλα» της. Έγινα ένα με αυτήν.

Πέρασε γρήγορα η ώρα. Αποχαιρετήθηκαν μ’ ένα σφιχτό, αλλά μετρημένο αγκάλιασμα. Τίποτα δεν θύμιζε ο ένας στον άλλον πλέον. Μόνο τα μάτια. Η σπίθα της ανάμνησης, της αθωότητας.

Σ’ ευχαριστώ, Γιάννη, όπου κι αν βρίσκεσαι. Μου έφερες μπροστά μου ένα μικρό κομμάτι της παιδικότητάς μου, της ανησυχίας μου, της τόλμης μου, που αρχίζω και την ξεχνώ. Δεν θυμάμαι αν σου συστήθηκα στην πρώτη χειραψία. Με λένε Άννα…

ΚΟΙΜΑΣΕ ΗΣΥΧΟΣ ΛΟΒΕΡΔΕ;

Στιγμιότυπο 2014-11-30, 1.50.26 μ.μ.
«Υγειονομική βόμβα» την ονόμασε ο Λοβέρδος, τότε που ήταν υπουργός Υγείας. Η σωστή του τακτική, ήταν να αρχίσει ένα κυνήγι μαγισσών, χωρίς μάγισσες στην ουσία. Αν εξαιρέσεις την πρώτη γυναίκα που συνελήφθη σε οίκο ανοχής, ως οροθετική, οι υπόλοιπες ήταν χρήστριες ναρκωτικών ουσιών, σαφώς οροθετικές.

Η ιστορία γέλασε τον Λοβέρδο, ίσως γιατί αυτός προσπάθησε να την κοροϊδέψει πρώτος. Οι προφυλακισμένες κοπέλες -επαναλαμβάνω, χρήστριες- αφού διασύρθηκαν πανελλαδικά, με τον τρόπο που όλοι γνωρίζουμε, μετά τη δίκη των περισσότερων -εκκρεμούν κάποιες- αθωώθηκαν. Πόσοι από εσάς το έμαθαν αυτό;

Σύσσωμες οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων καταφέραμε, με επίμονη και επίπονη προσπάθεια, αυτή η απάνθρωπη διάταξη 39Α να αποσυρθεί. Δεν θα επεκταθώ σε ιατρικούς όρους, το έχουν κάνει πολύ πιο ικανοί και αξιόλογοι άνθρωποι.

Και έρχεται ο γνωστός πρώην βιβλιοπώλης, γίνεται υπουργός Υγείας –και μάλιστα αφαιρεί από το υπουργείο την ιδιότητα Κοινωνική Αλληλεγγύη- να επαναφέρει τη διάταξη που αποσύρθηκε. Παρέα με τη λευκή ποδιά του ΚΕΕΛΠΝΟ και της αστυνομίας.

Ζήσανε οι τρανς στο πετσί τους τον πλήρη εξευτελισμό αφού τις προσήγαγαν σχεδόν καθημερινά για υποχρεωτικές εξετάσεις, πάντα με την «ομπρέλα» της αστυνομίας. Το μπιλιετάκι, ερχόταν αργότερα. Έτσι λειτουργεί ένα σύστημα Υγείας.

Οι αντιδράσεις πλέον πήραν μεγαλύτερες διαστάσεις πανευρωπαϊκά, συναντήσεις επί συναντήσεων και όταν επενέβη ο Συνήγορος του Πολίτη, η απάντηση του Γεωργιάδη ήταν, όπως πάντα γραφική «δεν κυβερνάει τον τόπο ο Συνήγορος του Πολίτη».

Δεν γίνεται να μη θυμηθώ εκείνα τα χρόνια της δεκαετίας του ’80, όταν πραγματικά έσκασε η βόμβα με το AIDS. Η «ασθένεια των ομοφυλόφιλων» πλανιόταν τόσο απειλητικά στην ατμόσφαιρα, που μόνο ο φόβος ήταν το κυρίαρχο συναίσθημα. Ο φόβος και οι ενοχές. Προσπαθούσες να ανακαλέσεις εικόνες και μνήμες, να θυμηθείς πότε και αν έβαλες προφυλακτικό. Όταν σε βίαζαν. Πότε έγινε κολάσιμος ο έρωτας.

Μας βομβάρδιζαν με λέξεις άγνωστες, με ματιές καχυποψίας, με συμπεριφορές, όπως βλέπεις σε κάποιες ταινίες που κάποιο σημείο έχει μπει σε καραντίνα. Η χειραψία δεν θεωρείτο πια ευγένεια. Ήταν επικίνδυνη. Η Συγγρού μύριζε θάνατο. Τρέχαμε πανικόβλητες για εξετάσεις μη τυχόν και… Δεκαπέντε μέρες για τα αποτελέσματα. Δεκαπέντε μέρες στην κόλαση, με μια πυρά να σιγοκαίει γιατί αν ήταν θετικό… αλίμονο!

Χάσαμε αγαπημένους ανθρώπους, φίλους παιδικούς.

Σήμερα υπάρχει ελπίδα. Δεν πεθαίνεις, αν προσέχεις, απ’ την αρρώστια. Μα ακούω για κοψίματα επιδομάτων, επαναφορά της διάταξης που έχει σαν λύση συλλήψεις, υποχρεωτικές εξετάσεις, πρόστιμα. Λοβέρδος–Γεωργιάδης. Σαν κακόγουστο αστείο της δεκαετίας του ’80 δεν ακούγεται;
Το ρέκβιεμ σε αυτό το κακόγουστο έργο, η αυτοκτονία μίας οροθετικής κοπέλας.Ποιός θα δικαιώσει το όνομα της; Ποιός θα πάρει μια στάλα ευθύνης σ αυτό τον γαμημένο τον τόπο;

ΜΑΜΑ ΓΕΡΝΑΩ

IMG_1794
Μου λείπεις κι ας μη σε παίρνω τηλέφωνο τόσο συχνά και μου παραπονιέσαι. Βαραίνει ο νους μου από τις σκέψεις, χάνεται η νόρμα, μπαίνει σε επικίνδυνα μονοπάτια. Μοναχικά. Και κάπου εκεί που σ’ έχω ανάγκη, μπαίνει σφήνα ένας εγωισμός πώς να ξεφύγω απ’ την παγίδα μου και… σε χάνω. Θα με πάρεις εσύ, πάλι, να μου παραπονεθείς γλυκά. Και κάθε φορά θα σου λέω «συγνώμη, ρε μαμάκα, ξεχάστηκα, έχω τόσα στο κεφάλι μου». Στην ψυχή μου τα έχω, στην πλάτη μου. Βάρυνα. Νομίζω πως αρχίζω και καμπουριάζω. Μα παλεύω ε; Έτσι δεν μ’ έμαθες; Μα πώς να στο ομολογήσω! Τόσα άντεξες για μένα. Για να είναι η ψυχή μου ανάλαφρη.

Χιόνια, πολλά χιόνια. Μια σταλιά ήσουν και σε θυμάμαι να φοράς κάτι γαλότσες άτσαλα να προλάβεις πριν βραδιάσει να πας στην πλατεία του χωριού να μας φέρεις νερό με δυο μεγάλα μπιτόνια στους ώμους. Πού την έβρισκες τόση δύναμη; Να μας πλύνεις. Να είμαστε καθαρά. Και καμάρωνες τα κατάλευκα ασπρόρουχα που χόρευαν στα σχοινιά στην αυλή απλωμένα. Για να είμαστε καθαρά. Δεν ήξερα πως σχεδόν μάτωναν τα χέρια σου στη σκάφη. Να μας φέρεις στην Αθήνα για μια καλύτερη ζωή. Τα κατάφερες. Μη μετανιώνεις που τώρα δεν είμαστε στην αγκαλιά σου. Πήραμε τον δρόμο μας. Τον δικό μου τον είχες ήδη καταλάβει. Μόνο εσύ. Πάντα εσύ. Με παραμόνευες, με «κατασκόπευες» μην πέσω και σε άλλες παγίδες εκτός από αυτή, που τόσο φοβόσουν, αλλά την αντιμετώπισες με απαράμιλλη αντρειοσύνη. Ξέρεις τι με κρατούσε πάντα, ίσως απερίσκεπτα σε εκείνη την ηλικία, να ξεφύγω από τα όριά μου; Η επιμονή σου και η δύναμή σου. Αυτή μνημονεύω αυτή τη στιγμή και ναι… τη ζηλεύω. Να ‘ξερες τη δύναμή σου. Αλλά αυτοί είναι οι σπουδαίοι άνθρωποι. Που δεν γνωρίζουν τα όρια της αγάπης τους.

Ήσουν μέσα μου σε κάθε ροχάλα που έφαγα στη μούρη. Σε κάθε βιασμό του κορμιού και της ψυχής μου. Για σένα άντεχα. Όχι, λάθος. Από εσένα άντεχα. Κι αν κάποιες φορές λύγισα και πρόδωσα αυτή τη φουρτούνα αγάπης, είναι γιατί λύγιζαν τα γόνατά μου. Και έσκισα το δέρμα μου, και γέμισα χημεία τον οργανισμό μου, τόσο εγωιστικά. Χωρίς να σκεφτώ πόσο πόνο θα σου έδινα. Η κραυγή σου στο τηλέφωνο, όταν έκανα το τραγικό λάθος να επιτρέψω να διαβάσεις το βιβλίο μου, θα με στοιχειώνει μέχρι να φύγω από τον κόσμο αυτό. Δεν έπρεπε να μάθεις λεπτομέρειες. Ήμουν το λουλούδι σου. Και το γέμισα αγκάθια. Σε μάτωσα για άλλη μια φορά. Συγχώρεσέ με.

Γερνάω, μαμά. Αρχίζω και σκύβω. Αυτό με φοβίζει πιο πολύ απ’ όλα. Χαμηλώνω το κεφάλι σιγά-σιγά. Κι έρχεται η φωνή σου μέσα από ένα ασύρματο μέσο και με επαναφέρει. Ξανασηκώνω τους ώμους, αρκεί να μου παραπονιέσαι πως δεν σε σκέφτομαι συχνά. Μα δεν θέλω να ακούς βαριά τη φωνή μου, άχρωμη. Αμέσως με καταλαβαίνεις. Κι αρχίζουν οι ερωτήσεις. Τι να σου πω; Πως περνάω δύσκολα; Πως δεν τον αντέχω κάποιες στιγμές αυτό τον κόσμο; Έγιναν πολύ κακοί οι άνθρωποι, μαμά. Λιθοβολούν χωρίς λόγο πια. Θυμός. Πολύς θυμός. Και όταν είσαι αδύναμος, βρίσκουν πρόσφορο έδαφος. Και δεν θέλω να σε φορτώσω άλλο. Την σκιά τη συνήθισα σιγά-σιγά, με τη δική σου ασπίδα. Εσύ ποιου ασπίδα, άραγε, κουβαλάς αγέρωχη ακόμη; Έφυγα πολύ νωρίς από κοντά σου. Δεν πρόλαβα να μάθω τις αντιστάσεις σου.

Καταρρέω, μαμά. Γέμισα ρωγμές, μικρές, σχεδόν αόρατες. Τα σοβατίσματα δεν σώνουν. Όσα χάδια και αν μου έδωσες, δεν έφτασαν. Απέτυχα, μαμά. Αλλά δεν θα στο πω ποτέ. Δεν θέλω να χάσεις την περηφάνια σου για μένα. Ανακάλυψα με τα χρόνια ρέπλικες της ομορφιάς σου, για να «γεμίζω». Να μη σε φορτώνω. Νιώθω ενοχές, για κάθε δάκρυ που έφυγε απ’ τα μάτια σου, για μένα.

Μεγάλωσα, μαμά. Και μαζί μου μεγάλωσαν όλα. Πήραν τεράστιες διαστάσεις. Μου είπαν πως κάνω εχθρούς γιατί θέλω ν’ αλλάξω τον κόσμο. Αλλάζει ο κόσμος, όταν είναι γεμάτος στίγματα; Οι μουσικές μόνο, χαμήλωσαν. Έγιναν αδύναμες γιατί οι κραυγές των άλλων είναι πιο δυνατές. Και οι σειρήνες που εξαφανίστηκαν είναι καθαρά δική σου νίκη. Έγινα λιποτάκτης των ονείρων μου, μαμά. Ή τα όνειρα βαρέθηκαν να περιμένουν στη στροφή γιατί κοιτούσα κατάματα την πραγματικότητα.

Γερνάει, μαμά, η ψυχή μου. Κουράστηκε. Πολλά τα χρόνια που έσπρωχνα τοίχους να γκρεμίσω. Ίσως να ράγισα μερικούς μα πονάνε τα μπράτσα μου πια. Πολλά τα βουνά που ανέβηκα και λύγισαν τα πόδια. Μόνο τα μάτια κρατάνε μια σπίθα, μια ελπίδα πως όλη αυτή η διαδρομή δεν πήγε στα χαμένα. Α, και η καρδιά. Χτυπάει ακόμη δυνατά για κάθε τι καινούριο, που βλέπει και νιώθει πως κι αυτό θέλει κι ας μην μπορεί, να αλλάξει τον κόσμο.

Φοβάμαι, μαμά. Φοβάμαι μη χάσω τη σπίθα μου. Τους χτύπους μου που τους ακούω αλαφιασμένους λίγο πριν με πάρει ο ύπνος. Να με παίρνεις, να σου λείπω, να μου παραπονιέσαι. Είδες; Ακόμη εγωιστικά σκέφτομαι. Είναι πολλά τα θηρία, μαμά.

575748_622657944415191_201553821_n

Το να έχεις τηλεόραση τη δεκαετία του ’70 ήταν, αν μη τι άλλο, πολυτέλεια. Εμείς δεν είχαμε. Σε μια γειτονιά στην Ακαδημία Πλάτωνος εδώ που τα λέμε, θα ήταν περίεργο να είχαμε. Όλα τα παιδιά των φτωχών-μεσαίων οικογενειών απλά είχαμε ακούσει οτι υπάρχει ένα μαγικό κουτί που έχει μέσα ανθρωπάκια. Περιττό να αναφέρω ότι είχα σκυλιάσει που δεν είχα, γιατί είχα ακούσει ότι δείχνει και τη Βουγιουκλάκη κάθε τόσο σε συνεντεύξεις, ασπρόμαυρες και έδινε ευχές σε όλο τον κόσμο πριν τα Χριστούγεννα.

Στην οδό Αλικαρνασσού λοιπόν, παίζαμε τα μήλα κάθε απόγευμα μπροστά από μια μονοκατοικία με μαρμάρινες σκάλες και πίσω από την πράσινη ξύλινη πόρτα με τα μαντεμένια σκαλιστά παράθυρα, βλέπαμε ένα κεφάλι ενός κοριτσιού, μεγαλύτερο από εμάς, να μας παρακολουθεί. Κάθε μέρα, κάθε απόγευμα. Είχε απόγνωση και λαχτάρα το βλέμμα της. Τόλμησα και πήγα και της μίλησα. Και λέω τόλμησα γιατί το σπίτι παραήταν «ακριβό» για την περιοχή. Και οι ιδιοκτήτες του ακόμη πιο ακριβοθώρητοι. Βγαλμένο σαν από ελληνική ταινία. Το κορίτσι αυτό ήταν αυτιστικό. Δεν του επιτρεπόταν να παίξει μαζί μας. Δεν το δεχόμουν με τίποτα. Σίγουρα όχι με σκέψη, ενστικτωδώς. Θα ήμουν 12 στα 13. Απλά δεν μου άρεσε η απομόνωσή της.

Τη ζάλισα την καημένη την Κατερίνα: «Έλα να παίξουμε» και «έλα να παίξουμε», κάθε απόγευμα, κάθε μέρα. Άναρθρες φωνούλες έβγαιναν απ’ το κόκκινο βαμμένο στόμα της. Δεν μπορούσα να καταλάβω και επέμενα!

Βγήκε η μητέρα της κάποια μέρα, ελαφρώς θυμωμένη… αλλά πώς να αντισταθεί στην επιμονή ενός παιδιού που εκλιπαρούσε να αφήσει την κόρη της να παίξει μαζί μας; Η επιμονή μου και η υπομονή μου είναι τα δυο χαρίσματά μου. Κέρδισα, φυσικά.

Βγήκε από το φρούριο η Κατερίνα. Καθόταν στα σκαλιά και γελούσε μαζί μας σαν μωράκι, 30 χρονών γυναίκα. Άλλαξε η ζωή της. Και η δική μας, σε πολύ μικρότερο βαθμό.

Και μπήκαμε εμείς στο φρούριο σιγά-σιγά. Είχαν πόνο οι άνθρωποι και επιφύλαξη. Μα δεν γελάσαμε. Αγκαλιάσαμε, φιλήσαμε, μάθαμε το διαφορετικό να το αγαπάμε, μας έκαναν πάρτι για χάρη της Κατερίνας. Και μας άφησαν να δούμε το μαγικό κουτί.

Τεράστιο. Το κουτί! Γιατί το γυαλί του δεν ήταν και τόσο μεγάλο. Σε μια ειδική κατασκευή, με ντουλάπι από κάτω και με τρύπες για να παίρνει αέρα χαζεύαμε τα ανθρωπάκια να μιλούν, να χορεύουν, να περπατάνε, να τραγουδούν. Ασπρόμαυρα. Αυτό μου έκανε πιο πολύ εντύπωση.

Εννοείται πως έπιασα στασίδι, κάθε μέρα, κάθε απόγευμα. Μπας και πετύχω την Αλίκη. Έβλεπα άλλες ξανθιές θεές. Σακκάκου με την υπέροχη χροιά να λέει ειδήσεις. Και η Νάκη Αγάθου έτοιμη για οργασμό κάθε φορά. Αν την έβλεπα σήμερα για πρώτη φορά, θα έβαζα στοίχημα πως κάτι σαν εξόγκωμα θα έχει η καρέκλα της από κάτω. Αλλά τότε… Τότε με μάγευαν όλα αυτά. Ούτε την πονηράδα είχα για δεύτερες σκέψεις.
Και την πέτυχα ένα βράδυ με τον Φρέντυ Γερμανό. Παρέα με την Κατερίνα που δεν καταλάβαινε γιατί είχα τέτοια τρέλα με την Αλίκη, παρέα με τη μητέρα της να με κοιτάει μέσα απ’ τα γυαλιά της με ευγνωμοσύνη, που έκανα παρέα στην κόρη της, έστω και προς όφελός μου.

Μετά χάθηκα. Έψαξα την «Αλίκη» στην πραγματική ζωή! Στη χώρα των θαυμάτων και των τραυμάτων…

Πέρασα πριν δυο χρόνια από εκεί. Έτρεμε το χέρι μου όταν χτύπησα το κουδούνι. Πέθανε ο κ. Δημήτρης με το γλυκό χαμόγελο και τα κάτασπρα μαλλιά. Πάντα μου έδινε καραμέλες, κρυφά από τα άλλα παιδιά. Ήξερε πόσο αγαπούσα το παιδί του. Μου άνοιξε η κα Γιώτα την πόρτα. Γερασμένη, φυσικά. Δεν με γνώρισε. Ένα αγοράκι15 χρονών αποχωρίστηκε και τώρα έβλεπε μπροστά της, αυτό που βλέπετε κι εσείς. Δάκρυσε, με αγκάλιασε και με πήγε στο ίδιο δωμάτιο. Με άλλη τηλεόραση, πλάσμα και, φυσικά, με χρώματα.

Κι όμως η Κατερίνα… με γνώρισε. Βούρκωσα απ’ την επιβεβαίωση των συναισθημάτων, μετά από τόσα πολλά χρόνια; Βούρκωσα επειδή ήταν… ολόιδια; Επειδή το πρόσωπό της, ο χώρος, η μυρωδιά, έφεραν σαν ταινία ένα παιδάκι στη γωνία να περιμένει με τα χέρια στο πηγούνι αδημονώντας να δει την Αλίκη του; Δεν ξέρω. Έκλαψα αγκαλιά με την παιδικότητά μου. Θυμηθήκαμε, γελάσαμε, αναθεματίσαμε με τους δικούς μας κώδικες. Ο καθένας απ’ το δικό του «περιθώριο».

Σήμερα η σχέση μου με την τηλεόραση είναι σαν τον γκόμενο που μ’ έχει απατήσει αλλά έχει παραμείνει σαν μια ερωτική -και ουχί σεξουαλική- εξάρτηση. Ούτε καν ειδήσεις. Καμιά φορά τη Στάη για να θαυμάσω τα ελληνικά της και κάνα καινούριο lifting.

Για την ταμπακέρα δεν έχω να πω σχεδόν τίποτα. Μίλησαν και έγραψαν οι ειδήμονες επί παντός του επιστητού! Οι ίδιοι που γράφουν για πολιτικά θέματα οι ίδιοι γράφουν και μάλιστα με την ίδια σοβαρότητα αν η Μπεζαντάκου έφαγε ραδίκια ή σταμναγκάθι.

Κλείνω μόνο με γλυκές σκέψεις. Την Κατερίνα μου να γελάει με κείνο το παράξενα καθαρό απόκοσμο γέλιο, την Αλίκη μου να λάμπει ακόμη και ασπρόμαυρη και την Κέλλυ Σακκάκου που πρόσφατα έγινε «φίλη» μου στο fb. Αν ήταν χρυσοπληρωμένη η δουλειά της, τότε που τη γνώρισα, ούτε το ήξερα, ούτε με ενδιέφερε. Η Ιστορία από ανθρώπους χαράσσεται, έτσι κι αλλιώς.

ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ ΤΩΝ ΤΡΑΝΣ

Στιγμιότυπο 2014-11-25, 1.37.36 μ.μ.
Άμορφη η κάμπια στο κουκούλι της. «Δυσφορούν» εκεί μέσα και μεταμορφώνονται σε πανέμορφα πλάσματα με πολύχρωμα φτερά; Σημασία έχει ότι η φύση διάλεξε γι’ αυτά τα έντομα ένα παράδοξο τρόπο επιβίωσης. Στην αρχαία Ελλάδα οι πεταλούδες ονομάζονταν ψυχές. Λένε επίσης πως ζουν πολύ μικρό διάστημα. Καμία δεν ζει πάνω από έναν χρόνο. Δεν είναι επιλογή τους. Είναι η φύση που διάλεξε γι’ αυτές.

Σε έναν ρομαντικό κόσμο, τα τρανς άτομα έτσι θα έπρεπε να υπήρχαν στο μυαλό των ανθρώπων. Μεταμόρφωση σημαίνει και νέα ζωή. Καλύτερη. Το σώμα συγκλίνει και τέμνει σε απόλυτη αρμονία με την ψυχή. Αλλά αυτός ο κόσμος δεν είναι ρομαντικός. Δεν υπάρχει. Ό,τι και αν σημαίνει για κάποιον ένα τρανς άτομο, σίγουρα δεν μπορεί να διανοηθεί τη λαίλαπα, τον ρατσισμό και ιδιαίτερα τη βία που βιώνει. Σε κάποιο παλιό μου κείμενο, για το ίδιο θέμα είχα αναφερθεί στη Σόνια. Στον θάνατο της Σόνιας. Τον φρικτό και άδικο θάνατο της Σόνιας. Ένα γυμνό κορμί πεταμένο στα βράχια της Βουλιαγμένης, είναι μια εικόνα που δεν θα φύγει ποτέ από το μυαλό μου.

Από το 2008 άρχισε μια καταμέτρηση επίσημα παγκοσμίως από την Transgender Europe, δολοφονημένων τρανς ατόμων, μόνο για την ταυτότητα του φύλου τους. Δηλαδή μόνο επειδή δεν χωρούσαν στο κουκούλι και ήθελαν πολύχρωμα φτερά. Ένας κακόμορφος, κακάσχημος αριθμός. 1.374 άτομα. Μόνο την τελευταία χρονιά, έφτασαν τις 238. Κάποιοι θα σκεφτούν… «αριθμοί. Γεμίσαμε με αριθμούς». Όλοι όμως ξέρουμε πως πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν ψυχές, σώματα, επιθυμίες, όνειρα, αναζητήσεις, εκπληρώσεις.

Το κείμενο αυτό το γράφω με αφορμή την παγκόσμια ημέρα μνήμης Διεμφυλικών ατόμων που λαμβάνει χώρα στις περισσότερες πόλεις του κόσμου στις 20 Νοεμβρίου.

Ομολογουμένως στη χώρα μας δεν έχουμε κρούσματα δολοφονιών τρανς ανθρώπων. Μετρημένες στα δάχτυλα οι περιπτώσεις. Οφείλουμε όμως να δηλώσουμε τη συμπαράστασή μας, την αλληλεγγύη μας, ως σωματείο Σ. Υ. Δ. (Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών) και ως τρανς κοινότητα.

Είναι μια «ευκαιρία» να δείξουμε τα προβλήματα που μας ταλανίζουν, τον καθημερινό ρατσισμό, τη βία με την όποια μορφή. Είναι μια «ευκαιρία» να δώσουμε στους πολίτες να αισθανθούν τα θέματά μας, στους ειδικούς να εξηγήσουν και στους πολιτικούς να κατανοήσουν ότι δεν είμαστε πολίτες έκτης κατηγορίας. Μια και αυτοί μας έσπρωξαν με την πολιτική και κοινωνική τους αγωγή, να παρατήσουμε τα όνειρά μας, τις φιλοδοξίες μας και τις προσδοκίες μας ως παιδιά και να ακολουθήσουμε έναν δρόμο σε μια λεωφόρο, που εύκολα διαφυγή δεν έχει.

Τις τρανς-πεταλούδες καμία φύση δεν καθόρισε το νήμα της ζωής τους. Οι παρά φύσει ανεγκέφαλοι και δολοφόνοι παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους με ένα τσεκούρι, ένα στιλέτο, γροθιές ματωμένες, βαμμένες, με όπλα για να εξαλειφθεί από τον πλανήτη κάτι που απλά δεν τους κάθεται καλά στο άρρωστο μυαλό τους.

Διεκδικούμε τα ίδια δικαιώματα με σένα, αναγνώστη. Δικαίωμα στην παιδεία, στην εργασία, στην ενοικίαση ενός σπιτιού χωρίς να υποχρεώνεται η τρανς να βρει άνθρωπο εμπιστοσύνης για τα συμβόλαια με τον όποιο φόβο, κάποια στιγμή να αλλάξει η μεταξύ τους κατάσταση και να βρεθεί στον δρόμο… για άλλη μια φορά.

Ζητούμε να υπάρχουμε, να αναπνέουμε.

Το δικό μου κερί φέτος στη σιωπηρή πορεία προς τη Βουλή των Ελλήνων το άναψα όχι για τη Σόνια. Το έκανα πέρυσι. Το κρατούσα με πολύ αγωνία να μη σβήσει, αναμμένο για τον ομοφυλόφιλο που έκαψαν κάπου στην Αφρική ολοζώντανο. Είδα το βίντεο και πάγωσα ολόκληρη. Σκέφτηκα πως δεν θέλω να ζω σε αυτόν τον κόσμο. Να κλειστώ στο καβούκι μου, να μη βλέπω, να μην ακούω. Πόσο απέχουμε, άραγε, από εκεί; Από εκείνη τη σκηνή…

ΥΠΟΚΛΙΘΕΙΤΕ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ

Στιγμιότυπο 2014-11-22, 10.01.08 μ.μ.

Απ τη μια σέρνει καράβι. Απ την άλλη ενα κότερο , μπορεί να σύρει αυτο που σέρνει το καράβι.
Η κοπελιά το εχει πιάσει το νόημα και της βγάζω το καπέλο , αν φορούσα.
Κουκλάρα αδιαμφισβήτητα. Υπέροχο κορμί, σπιρτόζικα μάτια,ενα κωλαράκι που θα ζήλευε κάθε Βραζιλιάνα. Τέλειο μαλλί.Ολα ολα , υπέροχα. Καλονή.Και μ αρέσει που το ξέρει και παίζει πολλούς στο μ…. της , συγνώμη στα δάχτυλα της.

Αυτό που με τρέλλανε ειναι το επάγγελμα της.Απωθημένο δικό μου απο παιδί.Αλλά βάλε τώρα και τα τερτίπια του τύμβου στην Αμφίπολη , μια ταραχή την εχω πάθει.Εχω σκάσει απ τη ζήλεια μου.
Και καλλονή και αρχαιολόγος. Φανταστείτε για ενα κλάσμα του δευτερολέπτου να ειχε ανακαλύψει αυτή τον τάφο!.Ολη η υφήλιος θα μας κοιτούσε με άλλο μάτι.Αλλο η Έλλη , άλλο η Περιστέρη. Υπάρχει μια διαφορά…εκτοπίσματος αν μη τι άλλο. Εξάλλου εχει πάρει θέση η κοπέλα. Και επειδή ειναι πιο όμορφη ,σε αυτήν πρέπει να δώσουμε μεγαλυτερη βάση. Το οφείλουμε ως λαός που κοιτάμε τα πράγματα ΠΑΝΤΑ σε βάθος.

Η δε φωτογραφία στη Μύκονο με έκανε να σκεφτώ πολύ σοβαρά οτι πρέπει να συναντηθεί με την κ. Κεφαλογιάννη. Ο τουρισμός πρέπει να επενδύσει στο βαθύ γαλάζιο σε συνάρτηση με το βαθύ ντεκολτέ και τον τουρλωτό ποπουδάκι. Φοβερος συνδυασμός.Και επιμένω. Πάνω απ όλα , βαθύς. Συμβολικός. Να τους θυμίζουμε και την Τροία. Αμε!

Τώρα, γιατί πήρε πίσω πίσω αυτό που έγραψε για τους νεκρούς του Πολυτεχνείου, δεν ξέρω. Δεν οφείλουμε όμως ως large λαός να συχγωρούμε ενα τόσο μικρό και πανέμοσφο πλάσμα; Σιγά, τι είπε; Μήπως κατάλαβε; Λένε οτι άλλοι της τα γράφουν. Το διάβασα παντού αυτό. Δεν το πιστεύω. Ειναι πανέξυπνη η κοπέλα. Και ειναι πανέξυπνη γιατί ειναι πανέμορφη. Και στην ομορφιά το βουλώνουμε. Δεν λέμε κουβέντα. Απλά το μάζεψε. Φοβερό κόλπο αυτό. Το κάνουν πολλοί τωρα τελευταία. Γράφουν κάτι, βλέπουν αντιδράσεις και το κατεβάζουν.

Θέλω να της ευχηθώ.Μπορώ; Να ειναι πάντα έτσι. Όσο πιο όμορφη γίνεται, δεξιά εννοείται (δεν το συζητώ) και κάποια στιγμή να μπεί στη Βουλή. Σαν να μεγάλωσε η Γκερέκου πια.
Αν τη δω και δίπλα στον πρωθυπουργό, θα υποκλιθώ πραγματικά.
Ομορφιά αγάπη μου.Όλα τα υπόλοιπα ,απλές οδοντόκρεμες.

Υ.Γ. Εννοείται πως θα αγοράσω το κολλαγόνο που διαφημίζει με τόση τσχπινιά μπας και της μοιάσω στο μικρό της δαχτυλάκι.

ΣΕ ΕΝΑ ΣΥΡΤΑΡΙ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ

Στιγμιότυπο 2014-07-30, 7.28.41 μ.μ.

Δεν τους θέλουν εδώ. Τους μισούν. Η κάθε παράταξη, ο κάθε πολιτικάντης, ο κάθε πραματευτής ψυχών, το έχουν δείξει με κάθε τρόπο. Ο κάθε πολίτης μιας σαπισμένης κοινωνίας έχει πράξει τα δέοντα και με κάθε τρόπο να γίνει σαφές πως η πατρίδα του η τεράστια Ελλάδα, αυτός ο αμίμητος πολιτισμός, η άρια φυλή, δεν πρέπει να σπιλωθεί από σκούρα δέρματα, ειδικά.

Είναι μια αποστροφή από φόβο και σιχαμάρα. Είναι αλλόπιστοι, μωρέ. Παίζει κι αυτό τον ρόλο του. Μετά ήρθαν και κατέλαβαν το κέντρο της Αθήνας γιατί τους άρεσε πολύ αυτή η περιοχή. Έχουν ένα θέμα ίσως, με τα νεοκλασικά υπέροχα εγκαταλελειμμένα -από ποιον, άραγε, και γιατί;- σπίτια και θέλουν να καννιβαλίσουν. Αλλόθρησκοι δεν είναι; Τι περιμένατε; Σκούροι δεν είναι; Τι περιμένατε; Να σας σκουπίζουν και τα πεζοδρόμια; Μήπως και τα σκατά απ’ τον κώλο;

Σιγά μην κάτσω να κάνω πολιτική τοποθέτηση για τους μετανάστες σε μια χώρα που έχει πάψει να σέβεται χρόνια αυτούς που την απαρτίζουν. Και αυτοί που υπάρχουν σε αυτή τη χώρα ως Έλληνες πολίτες πρώτης δεύτερης ή και τρίτης κατηγορίας είναι πολύ χειρότεροι από αυτούς που επέτρεψαν λαούς ολόκληρους να έρθουν εδώ για μια καλύτερη ζωή, να παίρνουν τα κονδύλια και να τα καρπώνονται για την τσέπη τους. Και μετά να τους φυλακίζουν στις Αμυγδαλέζες. Είναι πολύ χειρότεροι όμως γιατί τους το επιτρέπουν.

Σιγά μην ασχοληθώ με τον κάθε βρωμόψυχο Ελληναρά που πλακώνει στο ξύλο όποιον δεν του κάθεται καλά στο μάτι ή τη μυρωδιά.

Θα ασχοληθώ, θα κλάψω, θα σιχτιρίσω, θα νιώσω ενοχές για τη νεκρή μάνα και το παιδί της στα παγωμένα νερά του Αιγαίου. Για τις 28 ψυχές που είχαν την ατυχία -ενώ εμείς σφύζουμε από τύχη!- να γεννηθούν στη Συρία και το Αφγανιστάν. Και θα θαφτούν ουρλιάζοντας στα καταγάλανα νερά, εκεί που τα καλοκαίρια τα κρουαζιερόπλοια κάνουν περιπολίες διασκέδασης.

Μια χαρά κάθισαν πολλοί από αυτούς στις επιχειρήσεις τους με λιγότερα χρήματα, αλλά το βασικότερο με δουλικότερη συμπεριφορά. Είναι η αρχοντιά του Έλληνα.

Στα ψιλά πάλι η είδηση για τον θάνατο, τον πνιγμό, τον υγρό τάφο για τόσους «μολυσμένους».

Αυτή την Ελλάδα έχουμε. Αυτή να χαιρόμαστε. Στα τέτοια μας, μωρέ. Θα συνεχίσουμε να κάνουμε τα μπανάκια μας πάλι, μπορεί και στην Ψαρού – πού ξέρεις; Κι αν ξεβραστεί κάνα πτώμα από αυτά που δεν πρόκειται να βρεθούν, θα προλάβει ο μπρατσωμένος «σεκιουριτάς» να μην ταραχτεί η ευδαιμονία του Έλληνα.

Λοβοτομή έχει πέσει. Με κάποιον τρόπο. Δεν εξηγείται αλλιώς. Δεν το αντέχει το μυαλό, ρε φίλε… Α! ξέχασα. Πες στον Πακιστανό να σου καθαρίσει και το πίσω τζάμι, να βλέπεις ποιος σε ακολουθεί. Μπορεί να είναι ο χάρος… σε κάθε μορφή! Για Ερινύες δεν σε κόβω…

ΚΙ ΕΣΕΙΣ Κ. Δημου;

Στιγμιότυπο 2014-07-29, 12.52.09 μ.μ.

«Τι χρειάζεται όλη αυτή η παρενδυσία – κοινώς τραβεστί;»

Αυτή η φράση , όπως και κάποιες άλλες που χρησιμοποίησε ο κ. Δήμου στο άρθρο του «Τραγωδίες τραβεστί» , μου έκατσαν άβολα στο στομάχι .
Απαιτούσα και απαιτώ απο κάποιον άνθρωπο σκεπτόμενο, συγγραφέα και όσες άλλες ιδιότητες κατέχει –κυρίως ενός ανθρώπου που παίζει τις λέξεις στα δάχτυλα – λίγο μεγαλύτερη προσοχή στη χρήση τους.

Όπως οι περισσότεροι που καταθέτουν γραπτώς τις θέσεις τους και εκτείθενται δημόσια , δίνουν μεγάλη σημασία στον τίτλο.Ο πηχιαίος τίτλος συχνά ειναι η παγίδα ενός κειμένου. Το εχω κάνει κι εγω η ίδια , αλλά δεν παρέκλεινα απο τον τίτλο μου
όσο καλές προθέσεις και αν ειχε ο κ. Δήμου-και δεν εχω καμμία αντίρρηση οτι μπορεί και να τις ειχε.

Κατάφερε να ανοίξει πάλι μια κουβέντα στον ΛΟΑΤ χώρο και δεν ειμαι ενάντια σε αυτό -απλά το θεωρώ πολυτέλεια στην παρούσα φάση που περνάει η ζωή μας και η κοινωνία – και να μείνει ΠΑΛΙ στο μυαλό του καθενός η λέξη τραβεστί. Θα μου πούν πολλοί, όπως ηδη ειπώθηκε , θα φοβόμαστε να μιλήσουμε;
Οχι , θα πρέπει να σκεφτόμαστε λίγο πριν αναφερθούμε σε μια ομάδα ανθρώπων , μια κοινότητα εν τέλει ,που η λέξη τραβεστί , ειναι καταγεγραμμένη στον μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού συνυφασμένη με την πορνεία. Και αφού ειναι ετσι , θα πρέπει επίσης να ξέρετε πως υπεύθυνοι γι αυτη την κατάληξη ειναι οι κυβερνήσεις με τους αποκλεισμούς, οι κοινωνίες που αποδέχονται αυτούς τους αποκλεισμούς γιατί αρκετούς τους βολεύει και τους εξυπηρετεί. Και φυσικά πάρα πολλοί άνθρωποι του πνεύματος που φτιάχνουν συνειδήσεις.

Αλλά δεν θα κάνω μάθημα στον κ. Δήμου. Ελπίζω και εύχομαι να τα ξέρει. ‘Ισως δεν σκέφτηκε τι σημαίνει για την Ελληνική κοινωνία η λέξη τραβεστί. Ίσως θα πρέπει να μάθει, εαν δεν το ξέρει πως οι τράνς δεν ειναι όλες πόρνες .Αυτές που έχουν επιλογή τουλάχιστον.

Ας πάμε στο πιο βαθύ που αφορά και εμένα προσωπικά , χωρίς ίσως να το γνωρίζει. Όταν ενα τράνς άτομο «δυσφορεί» στο σώμα του και νοιώθει , ουρλιάζει μέσα του οτι ειναι γυναίκα ΑΥΤΟ , το έχει διαλέξει η φύση. Αρα δεν αλλάζει το φύλο. Επαναπροσδιορίζεται. Σκεφτείτε το λίγο.

Τα φίδια αλλάζουν δέρμα, τα πουκάμισα τα αλλάζουμε ,τα έπιπλα, τους ανθρώπους ακόμη, αλλά το φύλο δεν αλλάζει. Με την επέμβαση βρίσκει το δρόμο του. Αρα τη φύση του.Ειναι τόσο απλό.

Ατυχής ο τίτλος λοιπόν, ατυχής και ο παραλληλισμός των ηθοποιών με τις τράνς.
Γιατί άραγε δεν μπήκε ελληνικότατος τίτλος μια και μιλάμε για τραγωδία;
«Παρενδυτική τραγωδία»; ας πούμε. Αλλά δεν τραβάει.

Ελπίζω σε μια επόμενη γενιά και ας μη ζώ, οι λέξεις αυτές να μην υπάρχουν. Και αν βγαίνουν απο χείλη , πένες ή πληκτρολόγια να εννοούν αυτό ακριβώς που λέει η λέξη. Τραβεστί = παρενδυτικός. Και να μείνει εκεί το μυαλό και οχι κατευθείαν στη Συγγρού.Ας μιλάμε εμείς γι αυτή. Ξέρουμε καλύτερα. Τα παιχνίδια εντυπώσεων πολλές φορές πληγώνουν ανθρώπους που κουβαλούν πολλά στη ψυχή τους απο μια λέξη, που εξφενδονίζεται σαν πέτρα απο σφεντόνα.
Με ολη μου την εκτίμηση,μια μικρή παρέμβαση απο μια πρωην τραβεστί που …τι σύμπτωση ήταν στο πεζοδρόμιο.

ΕΝΑ ΒΡΩΜΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ , Ο ΕΡΩΤΑΣ

Στιγμιότυπο 2014-03-16, 1.20.21 μ.μ.

Ο Σόμερεστ Μομ είχε πει για μένα, πως είμαι ένα βρώμικο παιχνίδι, να παίζω μαζί σου, για να διαιωνιστεί το είδος σου. Είναι μια άποψη κι αυτή. Και τι δεν έχουν πει για μένα.

Όλα, μα όλα, είναι υποκειμενικά. Δεν μπορείς να με περιγράψεις με λίγες προτάσεις. Είμαι όλα. Το όλον.

Να σου θυμίσω τον νεαρό στη λίμνη που ερωτεύτηκε τον εαυτό του. Κάπως έτσι ξεκίνησα κι εγώ. Ερωτεύτηκα τον εαυτό μου. Είδα, αισθάνθηκα, ένιωσα φρέσκα συναισθήματα για μένα και είπα να παίξω, να τα μοιραστώ. Δεν είχα γνώση για τις επιπτώσεις.

Για τα λαμπερά μάτια και τα χαμόγελα ήμουν υπερήφανος. Για τις πεταλουδίτσες στο στομάχι, ακόμη πιο πολύ. Αυτό που δεν υπολόγισα στο παιχνίδι μου, ήταν ο θάνατος. Ο μαρασμός. Ενώ υπήρχα σε μια καρδιά, η άλλη δεν χτυπούσε στους ίδιους ρυθμούς. Και μαράζωνε το σώμα και η ψυχή που με κουβαλούσε. Εκεί σπάραζα κι εγώ.

Αλλά δεν έφευγα. Το έπαιρνα σαν προσωπική αποτυχία και δεν ελευθέρωνα την καρδιά. Μέχρι να πεθάνει. Να κλειδωθεί, να αμπαρώσει σύρτες και να πορεύεται με μόνη συντροφιά εμένα. Μα δεν είμαι καλή παρέα, έτσι. Αλλιώς το φανταζόμουν. Εκεί χάνω το παιχνίδι πολλές φορές.

Στην άλλη καρδιά.

Θα με βρεις παντού. Ή, μάλλον, θα σε πετύχω παντού. Συχνά βάζω για παραλλαγή ατέλειωτες συζητήσεις σε μαλακούς καναπέδες, νυχτέρια ολόκληρα, ενώ ο πόθος καραδοκεί σε κάθε κύτταρό σου. Θα σπρώξω δήθεν τυχαία το χέρι να σ’ αγγίξει. Ν’ ανατριχιάσεις και να προσπαθείς να παίξεις κρυφτό με αυτό. Σου είπα, βασικά, είμαι παιχνιδιάρης. Μετά, κάπου το χάνω.

Μετά σε γεμίζω με αδιέξοδα, αυταπάτες, όνειρα πολλές φορές απραγματοποίητα. Εκεί δίνω ρέστα. Είναι που θέλω να σε δω ευτυχισμένο! Καταλαβαίνεις; Δεν το κάνω επίτηδες.

Και σου φέρνω παρέα τη ζήλια, την αυταπάρνηση, τον εξευτελισμό. Δεν το νιώθεις επειδή είναι τεράστιο αυτό που έβαλα μέσα σου. Αυτό που στην ουσία υπήρχε μέσα σου και απλά δεν το είχες γνωρίσει. Όταν φθίνω με τον χρόνο -ο μεγαλύτερος εχθρός μου- βλέπεις πιο καθαρά το τοπίο σου και ίσως προλάβεις κάτι να σώσεις. Ή να ισοπεδώσεις.

Σου δίνω στην ουσία έναν καθρέφτη. Να δεις τον εαυτό σου και να ψάξεις κάτι παρόμοιο. Ίσως και κακέκτυπο. Αρκεί να έχει κομμάτια δικά σου. Για να μη σου πω ότι θα αναδείξεις στον άλλο τα χειρότερα για να είσαι εσύ ο μεγαλοπρεπής. Εκεί η μόνη παρέμβαση που μπορώ να κάνω είναι να σε καταστρέψω. Επειδή εσύ το ζήτησες. Η ανάγκη σου να ερωτευτείς, ήταν να γεμίσεις εσύ και μόνο εσύ. Μα πώς μπορεί να έχει επιτυχία αυτό το παιχνίδι; Δεν είναι μονόπρακτο!

Όταν παθαίνω παροξυσμό ή ανία, αν θες, θα ανιχνεύσω και θα ανακαλύψω τα πιο παράταιρα πρόσωπα, ψυχές, υπάρξεις. Να παλεύει ο νους -άλλος εχθρός- να βρει λογική στο παράλογο κι εγώ να κάνω συσπάσεις σε όλο μου το κορμί από τα γέλια. Εκεί μεγαλουργώ. Εκεί είναι το δικό μου Κάμελοτ. Η Βαλχάλα μου. Θρονιάζομαι σε μια καρέκλα και απολαμβάνω το δημιούργημά μου. Εκεί είμαι πραγματικά ευτυχισμένος.

Γιατί, μη νομίζετε! Τα φτερά και τα βέλη κάποιοι άλλοι μου τα φόρτωσαν. Εγώ δεν έχω μορφή. Είμαι άυλος. Άτοπος. Κι αν βάζω φαρμάκι στη άκρη του βέλους πολλές φορές είναι γι’ αυτούς που δεν δικαιούνται τον έρωτα. Εγώ το ορίζω το ποιος δικαιώνεται αν σπαράζει για κάποιον άλλο.

Είμαι η πηγή των πάντων κι ας μη θέλετε να το παραδεχτείτε. Χωρίς εμένα θα ήσασταν όλοι μισοί. Και όσοι είστε μισοί, εγώ θα σας κυνηγάω.

Και είμαι τόσο αντισυμβατικός στη συμβατικότητά μου.

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΛΩΣΤΗ

Στιγμιότυπο 2014-03-04, 1.05.50 μ.μ.

Απογοήτευση. Αγανάκτηση μαζεμένη, στην ανέμη τυλιγμένη. Κι ένα κομματάκι αγάπη, κρυμμένο κάπου αριστερά. Χρόνια. Τρία; Τέσσερα; Αιώνες φαντάζουν. Όταν σε κυριαρχεί ο πόνος παρεάκι με την περηφάνια, χάνεις τη συναίσθηση της κατάστασης και του χρόνου. Και των επιπτώσεων. Βρίσκεσαι σε ένα σημείο να αμφιβάλλεις για όλα αυτά που γνωρίζεις για σένα, τη συμπεριφορά και, το χειρότερο, ακόμη και τον χαρακτήρα σου. Αλλάζεις, αλλοιώνεσαι, μεταμορφώνεσαι, μεταλλάσσεσαι.

Μειώνεσαι, σέρνεσαι, αφήνεις να σε μειώσουν μια και η ανασφάλεια έχει μπει στο πετσί σου, στο αίμα σου. Γίνεσαι έρμαιό της.

Δεν σε κυριαρχεί τίποτα περισσότερο από αυτό. Και ο φόβος. Ένας ανείπωτος φόβος της μοναξιάς. Και συνάμα οι απειλές. Οι διαστρεβλωμένες αλήθειες, τα αναγκαία ψέμματα, για να ανταποδώσεις τον πόνο, τον θυμό, τον εξευτελισμό μιας προσωπικότητας που τη χτίζεις χρόνια βουτηγμένη στην αντιξοότητα.

Αισθάνεσαι πηγαία ανάγκη κι εσύ να πονέσεις. Να ανταποδώσεις. Να το γυρίσεις πίσω αυτό το κύμα. Υπάρχει κάποια ρωγμή, που θα βρεθεί η κατάλληλη στιγμή, απ’ τον κατάλληλο άνθρωπο, υπό τις κατάλληλες συνθήκες… να σου γαμήσει τη ζωή. Να ανοίγει το πιθάρι της Πανδώρας και η ελπίδα ήδη να μην υπάρχει μέσα. Που κι αυτή αμφιλεγόμενη είναι.

Θα σου ‘ρθει συνήθως σαν έρωτας. Πάντα μια προσωπίδα φοράει. Χίλια τερτίπια θα σου κάνει να σε κερδίσει, να σε βάλει υποτακτικά από κάτω του, ή έτσι να τον αφήσεις να νομίζει. Να σε ανεβάσει σε βάθρο σαν βασίλισσα. Να σου χαρίσει χαμόγελα στα χείλη, φιλιά απαλά, αγκαλιές που αρνείσαι να δεις πως μέσα από αυτές γίνεσαι μητρικό υποκατάστατο εκείνη τη στιγμή.

Πού πάει η αγάπη όταν χάνεται; Πώς ένα απαλό αεράκι γεμάτο μυρωδιές γίνεται ανεμοστρόβιλος και τα διαλύει όλα;

Τα ίδια χέρια που σε αγκάλιαζαν, αυτά σε πιέζουν στους καρπούς απαιτητικά να ομολογήσεις το ανομολόγητο. Ότι σου τελείωσε. Τα ίδια μάτια! Πώς γίνεται και αλλάζουν βλέμμα τα μάτια. Πώς οι φλόγες γίνονται σπίθες, κεραυνοί; Ώρες και φορές αλλάζουν και χρώμα. Μπαίνει το κόκκινο του έρωτα που σχεδόν γίνεται μίσος. Κόκκινη κλωστή…

Πώς αλλάζουν τα συναισθήματα των ανθρώπων; Πόσο “ευέλικτοι“ μπορούμε να γίνουμε τηρουμένων των συνθηκών και των αναλογιών; Είναι το συμφέρον της ψυχής; Προφύλαξη; Δεν αντέχουν κάποιοι άνθρωποι την ευτυχία, μετά από μια τρικυμία. Μόνο τεράστια κύματα θέλουν για να παλεύουν, νομίζοντας πως μαθαίνουν καλό κολύμπι έτσι.

Κουράζονται, αναλώνονται και αλλοιώνουν ότι “τόλμησε” να τους αράξει την ύπαρξη. Πώς ο βασιλικός μπορεί να γίνει γαϊδουράγκαθο; Τι πορεία ακολουθείται; Πού το χάνουμε;

Πώς ο βράχος που νόμιζες ότι είχες για στήριγμα, γίνεται θρύψαλα, αλάτι και ένα με το νερό; Αυτό το νερό που σε πνίγει, ενώ κάποτε σε ξεδιψούσε, σε δρόσιζε, σε καθάριζε. Αυτός που σε νανούριζε σε πουπουλένιο μαξιλάρι, να θέλει να σε πνίξει με αυτό. Αυτός που σε σκέπαζε να μην κρυώνεις, να σου αφαιρεί όλα τα ρούχα στο καταχείμωνο, όχι για να απολαύσει άλλη μια φορά το κορμί σου, αλλά για να ξεπαγιάσεις.

Ο προστάτης, σου τραβάει το χαλί. Να τσακιστείς κι ας πονέσει κι αυτός. Αρκεί που θα πονέσεις εσύ. Πού πάει τόση αγάπη; Σε ποια στροφή χάνεται το παιχνίδι; Ποιος από μηχανής θεός μπέρδεψε τον ρόλο του;

Παραληρώ… Συγχωρέστε με. Απόψε έχασα ένα κομμάτι απ’ τη ζωή μου. Κόπηκε η κλωστή. Κι ήταν κατακόκκινη…

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

ΚΑΛΙΜΠΑΛΙΚΙΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΜΟΣΧΑΡΙΑ

Στιγμιότυπο 2014-02-26, 12.44.21 μ.μ.

Όταν μου δόθηκε η ευκαιρία να δουλέψω σε ένα μονόπρακτο το οποίο παίχτηκε στο μέγαρο Υπατία, στον πρόλογό της η οικοδέσποινα, για να προϊδεάσει τον κόσμο για το ποια θα παίξει τον χαρακτήρα μιας καθηγήτριας Πανεπιστημίου, έδωσε κάποια επιστημονικά στοιχεία στον κόσμο, λέγοντας εν ολίγοις ότι με τα χρόνια και πολύ αργότερα το χρωμόσωμα που θα επικρατήσει στον πλανήτη θα είναι το Χ.

Δεν μου έκανε καμία έκπληξη αυτή η στατιστική. Το βλέπουμε γύρω μας. Χωρίς να σημαίνει πως είναι απαραίτητα κακό. Απλά το βλέπουμε. Οι άντρες κιότεψαν. Η θηλυκή τους πλευρά αρχίζει και βγαίνει στην επιφάνεια σαν ομίχλη. Ξυρισμένα κορμιά, κρέμες προσώπου, αντιρυτιδικές, υδατικές. Πολλά ντουλάπια μπάνιου έχουν περισσότερα καλλυντικά από κάποιες γυναίκες.

Στα μπαράκια απλά… περιφέρονται. Μόνοι… μπακούρια. Ίσως να περνούν καλύτερα έτσι. Περνούν; Κι αν θέλουν ως άντρες να πλησιάσουν μια γυναίκα, να φλερτάρουν, βρε αδερφέ -πράγμα σπανιότατο, πλέον- δεν έχουν την ίδια δυναμική.

Εντάξει, δεν μνημονεύω την εποχή του Μπαϊρακτάρη, αλλά η ζωή δεν είναι άσπρο-μαύρο. Πρόλαβα το γκρι στη δεκαετία του ’80 και του ’90. Και, οποία έκπληξη, δεν βρωμούσαν οι άντρες που άφηναν τις τρίχες ανέγγιχτες στο σώμα τους. Δεν αναφέρομαι σε αρκούδες. Ας σταματήσουμε να κοιτάμε πάντα τα άκρα.

Ναι, μπορεί το δέρμα τους να μην ήταν τόσο απαλό. Αλλά γιατί πρέπει να είναι το ίδιο απαλό και μεταξένιο σαν το δικό μου; Ναι, μπορεί να ήταν πιο ευέξαπτοι. Πιο κλειστοί στον εαυτό τους γιατί θεωρούσαν ντροπή να ανοίξουν διάπλατα τα εσώψυχά τους. Σε διεκδικούσαν, όμως. Δεν λάκιζαν στο πρώτο «όχι», που οφείλεις ως γυναίκα να πεις, όπως και να το κάνουμε.

Η διαφοροποίηση υπάρχει, πλέον, μόνο στο γενετήσιο όργανο; Από εκεί κρίνουμε έναν άντρα; Όχι, φυσικά. Ούτε αν έχει πιο πολλές τρίχες από σένα ή από μένα. Απ’ τον ανδρισμό του κρίνεται. Και τι είναι ανδρισμός; Τα μεγάλα καλαμπαλίκια που τα πιάνουν συχνά-πυκνά όσοι τα διαθέτουν;

Οι μεγάλες τσέπες γεμάτες χρήμα; Οι πολλές γκόμενες; Ο παντρεμένος που αισθάνεται μάγκας όταν έχει παράλληλη σχέση και δεν το έχει πάρει χαμπάρι η γυναίκα του;

Έχουν απίστευτη πλάκα κάτι τύποι που στον δρόμο, μου λένε διάφορα. Κάποιες φορές όταν έχω όρεξη και διάθεση για να γελάσω, σταματάω όταν κάποιος πετάει ένα κομπλιμέντο στο δρόμο και όταν δει ότι «πιάνει τόπο», έχει αλλάξει δέκα χρώματα και γλωσσοδέτη μαζί. Κοτούλες και, μάλιστα, ξεπουπουλιασμένες.

Μεταξύ μας, όμως, η μαγκιά γιατί ντε και καλά να είναι αντρικό ιδίωμα; Γιατί και πάλι μεταξύ μας… δεν είναι.

Ο ορισμός της μαγκιάς είναι υποκειμενικός, όπως πολλά πράγματα σ’ αυτή τη ζωή. Μάγκας είναι αυτός που όταν πέσει στα σκατά, θα σηκωθεί, θα πλυθεί και θα ξέρει πώς να τα αποφύγει. Μάγκας είναι κι αυτός που θα προνοήσει να μην πέσει. Άρα… υποκειμενικό. Για μένα μάγκας είναι ο πρώτος, όμως.

Το να σηκωθείς είναι το δύσκολο, όχι να στρίψεις.

Μαγκιά είναι να μοιράζεσαι. Όχι με την έννοια του χιτώνα μόνο. Αλλά και με την έννοια της χαράς και της λύπης. Του συναισθήματος. Να έχεις τ’ αρχίδια να πεις στον διπλανό σου, «δεν γουστάρω τη φάτσα σου, επειδή διακρίνω κακία στα μάτια σου». Και όχι να το βλέπεις, αλλά να γλείφεις επειδή είναι πιο δυνατός από σένα. Μαγκιά είναι να έχεις το θάρρος της γνώμης σου κι ας ξέρεις ότι μπορεί να μην αρέσει σε κανέναν.

Μαγκιά είναι να είσαι πουτάνα δηλωμένη και όχι να παντρευτείς τον προύχοντα και κατά πολλά χρόνια μεγαλύτερό σου, για να εξασφαλίσεις μια καλύτερη ζωή, αλλά να τη βρίσκεις σεξουαλικά με το παιδί της πισίνας.

Μαγκιά είναι να αγαπάς. Να αγαπάς, όμως. Όχι να συμπαθείς και να πείθεις τον εαυτό σου ότι αγαπάς επειδή βολεύεσαι.

Μαγκιά είναι να διεκδικείς κι ας ματώσεις. Κι ας μην κλείσει ποτέ η πληγή. Θα σου θυμίζει… τη μαγκιά σου.

Μαγκιά δεν είναι το μουστάκι σε αρρενωπό πρόσωπο – είναι γνωστή και η ρήση περί φερετζέ. Ούτε το μίνι σε υπέροχα, πανύψηλα πόδια. Μαγκιά είναι αυτά τα πόδια να μην τρέμουν σε ψηλοτάκουνα και να περπατάνε σαν μαούνες. Εν ολίγοις, μαγκιά είναι να υπερασπίζεσαι αυτό που επιλέγεις και όχι αυτό που σου διαλέγουν για να είσαι αρεστός, αρεστή.

Μαγκιά είναι οι χρυσαλήτες να τρέξουν κατά ομάδες όπως κάνουν να δείρουν την αλβανική μαφία και όχι τον μοναχικό Πακιστανό σε σκοτεινό δρομάκι.

Ο μπάτσος να σηκώσει κλομπ σε κάποιον που κρατάει κάτι παρόμοιο, έστω ένα μεγάλο καδρόνι και όχι σε παιδάκια, γυναίκες και συνταξιούχους χωρίς τίποτα στα χέρια.

Οι γονείς να αντιμετωπίζουν το πρόβλημα του παιδιού τους και όχι να το βάζουν κάτω απ’ το χαλί μην τυχόν και μαθευτεί το κακό στη λοιπή οικογένεια και γειτονιά.

Ο δάσκαλος να έχει πειθώ και όχι εξαναγκασμό.

Ο άντρας να σέβεται τη γυναίκα γι’ αυτό ακριβώς που είναι και όχι να προσπαθεί να τη βάλει στα δικά του εγωιστικά καλούπια. Το ίδιο και η γυναίκα, φυσικά.

Να πηγαίνεις σ’ ένα μαγαζί και να σου ανοίγουν τις πόρτες επειδή σε σέβονται και όχι βάσει του αυτοκινήτου που θα παρκάρεις στη θέση που σου έχουν κρατήσει με ένα 50ευρο.

Να κάνεις λάθος και να το υποστηρίξεις, γιατί εσύ το έκανες.

Να πεις ψέματα, γιατί όλοι λέμε, ειδικά σε μια κάλπικη κοινωνία, αλλά να μην τολμάς να τα πεις στον εαυτό σου. Γιατί εσένα κοροϊδεύεις.

Να καθαρίζεις τον καθρέφτη σου συχνά, να φεύγει η μάκα από πάνω, επειδή σε κάνει πιο όμορφο ή συμπαθή.

Να κάνεις πράξεις αυτά που λες και όχι απλά να τα λες για να γοητεύσεις. Κι αν δεν έχεις σκοπό να τα κάνεις, να μην τα λες.

Να έχεις αρχίδια στην ψυχή γιατί απ’ τ’ άλλα και τα μοσχάρια έχουν και οι πίθηκοι.

Να σέβεσαι χωρίς απαραίτητα να συμφωνείς.

Να «χτυπάς» εκεί που δεν σε παίρνει.

Να ανοίγεις πόρτες ακόμη κι αν είναι ερμητικά κλειστές.

Να βουτάς σε κύματα ψηλά κι ας γδάρεις τα γόνατά σου. Τα ρηχά, ήρεμα νερά, είναι για τα «χρυσόψαρα». Κι αυτά μπαίνουν σε γυάλες. Κι αν μπεις σε γυάλα… δεν σε σώζει τίποτα.

Ούτε το ψέμα σου… ούτε η δήθεν μαγκιά σου…

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

ΠΑΡΤΑ ΣΤΗ ΜΟΥΡΗ

Στιγμιότυπο 2014-02-25, 7.23.35 μ.μ.

Ένας απλός πολίτης. Αυτός ήταν ο αρχικός μου τίτλος. Μα, σκέφτηκα αμέσως, τι παπαριές είναι αυτές; Πότε ήσουν εσύ ένας απλός πολίτης;

Στα λάγνα και παραισθησιογόνα φώτα της νύχτας, ήμουν ένα παράνομο πλάσμα και πλήρωνα πολύ ακριβά αυτή μου την παρανομία, που με πολύ εύστοχο και αποτελεσματικό τρόπο η πολιτεία κατάφερνε να απομυζεί απ’ το κορμί μου πακτωλούς χρημάτων, με δικαστήρια και μηνύσεις.

Κάποια πρωινά -που το εκτυφλωτικό φως της μέρας έκρυβε και από το πρόσωπό μου αλλά, πρωτίστως, απ’ το δικό τους τη διττή τους ζωή- θα πήγαινα στην εφορία να πληρώσω τους φόρους που μου αναλογούν, σαν νόμιμος πολίτης μιας χώρας που γέννησε τη δημοκρατία αλλά τη χάρισε σε όλο τον κόσμο και δεν κράτησε απολύτως τίποτα γι’ αυτήν.

Γι’ αυτούς, λοιπόν, ήμουν πάντα και θα είμαι πολίτης τρίτης κατηγορίας. Κι αυτοί για μένα ήταν και είναι λωποδύτες, αλήτες, μασκοφόροι εγκληματίες, φερέφωνα δικά σας.

Ναι, δικά σας. Εσείς ρίχνατε με καμάρι το ψηφοδέλτιο, συνήθως πράσινο ή μπλε, ανάλογα τα συμφέροντά σας. Δεν ήταν ερήμην σας η καταστροφή. Σαφώς δεν την περιμένατε, αλλά είναι πολλά τα λεφτά, Άρη… όταν έμπαιναν στην τσέπη σου.

Όταν μετέθετες το καμάρι σου από τον Έβρο στην Αθήνα, γλείφοντας απ’ την κορφή ως τα νύχια το κάθε κομματικό σκουλήκι που σου έκανε τον καλό για να τον ψηφίσεις. Όταν έχεζες εκεί που έτρωγες. Και, το χειρότερο, δεν έκανες καν εμετό.

Δεν θα δικαιώσω τον Πάγκαλο, μακριά από μένα.

Αλλά σ’ ένα παραλήρημα -αλήθειας; μετάνοιας; επιτηδευμένων ενοχών;- είπε την περιβόητη φράση, σίγουρα θύμωσες. Έβρισες.

Μπορεί να έβγαλες και αφρούς από το στόμα σου. Μήπως όταν ηρέμησες θυμήθηκες πόσες αποδείξεις δεν πήρες για να σου κάνουν καλύτερη τιμή;

Μήπως ήρθε στην κοντινή μνήμη σου πόσες φορές έδινες την κάρτα σου σε συνάδελφο να τη χτυπάει για σένα μήνες ολόκληρους στη δουλειά σου; Ξέρω και κάποιους που το έκαναν χρόνια.

Μη βγάζεις την ουρίτσα σου απέξω, λοιπόν, για τη σημερινή κατάντια σου. Γιατί περί κατάντιας πρόκειται και μη σώσεις και το παραδεχτείς ποτέ σου. Πάλι στον μικρόκοσμό σου θα κλειστείς και θα ψάχνεις να βρεις ό,τι απέμεινε απ’ τη χρυσόσκονη των περασμένων δεκαετιών, μπας και λάμψεις έστω για λίγο.

Ένας ανόητος εγωιστής. Είμαι περίεργη με τι μούτρα κοιτάς τα παιδιά σου όταν έχουν αυτό το απλανές βλέμμα του χαμένου. Ότι δεν ανήκουν πουθενά. Όταν του έπαιρνες όλα τα μοντέλα του i-phone και δεν μπορείς να του πάρεις το καινούριο. Έχεις τ’ αρχίδια να το κοιτάξεις κατάματα ή αρχίζεις τις αμπελοφιλοσοφίες για τη ζωή και τους κύκλους της;

Κοίταξε γύρω σου τα έργα σου. Δικά σου είναι.

Οι δεκάδες αυτόχειρες σε καταριούνται απ’ τον τάφο τους. Όχι τόσο για τα λάθη που έκανες τότε, αλλά για αυτά που συνεχίζεις να κάνεις απτόητος. Και να τσακώνεσαι στις καφετέριες και τα καφενεία για τα μονόχρωμα συμφέροντά σου. Τόσο αηδιαστικός. Τόσο μονοδιάστατος. Όσες σφαλιάρες και να φας, την παρωπίδα δεν θα τη βγάλεις γιατί νομίζεις ότι σε προστατεύει. Στα άλογα έχει μια χρήση. Εσένα πού θα σε βοηθήσει, κακομοίρη μου;

Τα σφυροδρέπανα άλλαξαν σχήμα. Αγκυλωτοί σταυροί έγιναν που βοηθάνε τη γιαγιά σου και τη μάνα σου να κάνουν ανάληψη, μην τυχόν και τους την πέσει ο αλλότριος.

Έλα, όμως, που εκεί πάνω θα σε σταυρώσουν. Και να δω πώς θα βολέψεις τη σάρκα σου και τα οστά σου πάνω σε στραβό… σταυρό. Όχι ότι έχει διαφορά με το προηγούμενο σύμβολο. Μη δουλευόμαστε.

Πρόσφερες έπαρση σε κάθε υπάνθρωπο που έχει πάνω του ένα κομματάκι εξουσίας. Τον γιατρό τον έκανες έμπορα. Ο διανοούμενος έγινε ετικέτα για να έχει ψηλά το κεφάλι και με μια φράση του κώλου να νομίζει ότι θα μείνει στην Ιστορία.

Κατάφερες, ενώ είχες τόση δύναμη στα χέρια σου, να παραμένουν στην εξουσία μορφώματα που τα φάρμακά σου, τα αντικατέστησαν με υποκατάστατα φαρμάκου.

Τα τρόφιμα που κάποτε πετούσες αφειδώς από το ψυγείο σου στα σκουπίδια, πολλές φορές και με καμάρι, τώρα τα αγοράζεις… ληγμένα.

Εσύ, τραγελαφικέ τύπε, φταις για το χάος που κυριαρχεί. Για τα άδεια βλέμματα στον δρόμο. Για τα νεύρα τα τεντωμένα που δεν ανέχονται λέξη παραπάνω. Εσύ, που η τζιπάρα σου έγινε 500ασαράκι και έχεις ακόμη το ύφος του μερσεντάκια, τρομάρα σου. Παντού σε βλέπω. Παντού υπάρχεις. Δυστυχώς.

Να σε δω να σέρνεσαι, δεν θα σε λυπηθώ. Γιατί όταν σε χρειαζόμουν, σαν πιο αδύναμη, μου έριχνες μια χλαπάτσα στη μούρη και μου ‘λεγες, «άντε στο διάολο, παλιόπουστα».

Και μπορεί κάποια βράδια πριν να είχα φάει το παντεσπάνι μου απ’ τη δική σου τσέπη.

Τον χάρηκες τον αρχηγό σου στη Θεσσαλονίκη; Τον χειροκρότησες; Ένιωσες εκείνο το ωραίο, περήφανο φούσκωμα στο στήθος σου; Ωραίος ως Έλλην, υπέροχο θέαμα αγκαλιά με μπριζόλα και μπιρόνια.

Εσύ γιόρτασες τα γενέθλια του καταραμένου ήλιου, που ακόμη ανατέλλει; Εύγε.

Η πληρωμή του χρόνου και της βλακείας σου ήρθε. Απλώς, δεν το έχεις καταλάβει ακόμη.

Κι αυτό είναι η μεγαλύτερη αποτυχία σου. Και, φευ, δεν θα την πληρώσεις τόσο εσύ. Τα παιδιά σου θα πληρώσουν το τίμημα, που δεν φταίνε.

Αμαρτίες γονέων και η Ιστορία επαναλαμβάνεται.

Στιγμιότυπο 2014-02-23, 1.11.24 μ.μ.

Είναι μια από αυτές τις νύχτες, τις βαριές, που κοιτάς με ημίφως απλά το ταβάνι για ώρες, λες και δεν τις βιώνεις εσύ. Είναι τέτοια η απόλαυση της μοναξιάς, σαν να βλέπει κάποιος άλλος τον εαυτό σου απλά να κινείται στον χώρο σου. Είναι και ο ήχος της βροχής, το χουρχούρισμα της γάτας κοντά στη φωτιά, μια ηρεμία που ουρλιάζει δυνατά στο αυτί μου.

«Γιατί το κάνεις αυτό; Πώς είναι δυνατόν εσύ, να απολαμβάνεις… αυτό;»

Αρχίζει και με προβληματίζει έντονα αυτή η απόλαυση της μοναχικότητας. Την αποζητώ. Και μετά θυμώνω με μένα. Από τώρα;

Οι απαντήσεις, ριπές πολυβόλου. Μα γέμισα, χόρτασα, νισάφι, φτάνει πια, τόσα μάτια, τόσα χρόνια, τόσες ανάσες, τόσες ανατριχίλες, πόση υποκρισία επιλεκτική, πόση ευτυχία σε δοσολογίες, γέλια, δάκρυα, υποσχέσεις αθετημένες, μονόπλευρα όνειρα, δοσοληψίες για λίγο δέρμα παραπάνω, η ευτυχία μονίμως να περιμένει στη γωνία, πόσες πατημασιές σε κατάλευκο χιόνι, πόσες παραλίες που λάτρεψες και κολύμπησες.

Πόσα; Τι; Γιατί; Πόσα… «έτσι», χωρίς απάντηση.

Είναι στιγμές που σκέφτομαι μόνο το κακό. Είναι φορές που δεν είμαι καλός άνθρωπος. Που φθονώ. Που αναθεματίζω. Που μαραζώνει το μυαλό μου μαζοχιστικά. Μαστιγώνομαι. Που θέλω το λάμδα να το αλλάξω με το κάπα, σε κάθε φράση που περιέχει τη λέξη… καλό.

Δεν είμαι εγώ. Δεν θέλω να είμαι εγώ. Αρνούμαι αυτό το κομμάτι μου… μα υπάρχει. Πρέπει να το εξαλείψω. Τι μάζεψα πάλι; Πώς το γέμισα το τσουβάλι;

Μια γραμμή τα χείλη. Δυο σχισμές τα μάτια μου, κλειστά. Θέλω να σκεφτώ θετικά. Κάτι όμορφο, κάτι αγνό, κάτι που κάποτε, κάποια στιγμή με έκανε να λάμψω.

Δεν βρίσκω τίποτα. Ματαιότητα.

Τι λες, ρε Άννα; Μια ζωή τη σιχαίνεσαι αυτή τη λέξη! Μα γυρίζει σαν σβούρα πολύχρωμη, συνέχεια, συνέχεια, σταματημό δεν έχει.

Θέλω να βρίσω όταν με κοιτάνε στραβά ή ακόμη και επίμονα. Θέλω να σπάσω τον καθρέφτη μου όταν ξυπνάω και δεν χαμογελούν τα μάτια. Ακόμη και το κεφάλι μου να σπάσω. Θέλω να χώσω μια σφαλιάρα στον κάθε μαλάκα αγενή, που δεν σέβεται την ύπαρξη κανενός και υπάρχει μονάχα για την πάρτη του. Θέλω να σκοτώσω μονάχα και με τη σκέψη ό,τι σκατό έχει βγει στην επιφάνεια.

Μήπως γίνομαι κι εγώ έτσι;

Μήπως με παρέσυρε τελικά το ανάξιο του πράγματος;

Μπαίνουν χαλινάρια στη ματαιότητα;

Φίλοι, εχθροί, ευνοούμενοι, κολλητοί, εραστές, έρωτες, άγγελοι και διάβολοι, ένας αχταρμάς στο μυαλό μου.

Αξίες. Νιώθω πως χάνω τις αξίες μου. Μεμψιμοιρώ. Σιχτιρίζω. Παραπονιέμαι, βρίζω, ουρλιάζω με το μαξιλάρι στο πρόσωπο μην ακούσω την κραυγή μου και τρομάξω. Και κάνω σκέψεις κακές. Ακόμη και για τον εαυτό μου. Αρχίζω και με φοβάμαι.

Ψάχνω, διαβάζω, ρωτάω. Τι είναι; Πληρότητα; Έλλειψη; Πόσο θέλω να είναι το δεύτερο! Να χωρέσει κι άλλο μέσα μου για να διώξω αυτό που με κατακλύζει κάτι νύχτες σαν κι αυτή.

«Κακομαθημένο παιδί» θα με πει η κολλητή μου. Παράσιτο, θα με αποκαλέσει ο άγνωστος. Με γεμάτη φορτία, θα με δικαιολογήσει μια φίλη. Μαλάκα, θα με πει ο ξένος.

Κι εγώ θα κοιτάξω για ακόμη μια φορά καρφί τα μάτια, στα μάτια μου και θα σκεφτώ, στιγμές αδυναμίας είναι. Αύριο πάλι θα χαμογελάσεις με την καλημέρα που θα ακούσεις.

Πάλι θα γεμίσεις όταν χωθείς στην αγκαλιά της αγαπημένης αδερφής σου. Πάλι θα τσακωθείς με την κολλητή σου γιατί είναι γκρινιάρα. Πάλι θα γελάσεις με τη Λούσυ όταν κυνηγάει τη γάτα κι ας είναι μισή απ’ αυτή. Πάλι θα θυμώσεις, πάλι θα κλάψεις, πάλι θα ρίξεις ένα χαμόγελο σε κάποιον άγνωστο μου σε κοίταξε γλυκά. Πάλι θα γίνεις… άνθρωπος. Τώρα αυτό το κομμάτι σου ξόρκισέ το. Φώναξέ το. Αποδυνάμωσέ το. Πάντα πετυχαίνει… νομίζω.

«Χρυσά»….απόβλητα

images
-Γιατί με αποκαλείς πούστη;
-Γιατί δεν είσαι;
-Μα έχω κάνει διόρθωση του φύλου μου.Σ αρέσει δεν σ αρέσει είμαι γυναίκα και μάλιστα και με το νόμο , που τόσο επιλεκτικά ενστερνίζεσαι.
-Για μένα θα είσαι πάντα ένας πούστης.Είτε φοράς παντελόνια , είτε φουστάνια , είτε τάχεις κόψει , είτε οχι.
-Ποσώς μ ενδιαφέρει τι πιστεύεις για μένα , αλλά ειναι ενα παραμύθι στο κεφάλι σου όλο αυτό. Είσαι επικίνδυνος.
-Είσαι μίασμα “κοπέλα” μου. Δεν είσαι καν άνθρωπος .Ήσουν άντρας και έγινες γυναίκα.Πήγες κόντρα στη φύση.
-Καλά , δεν θα κάτσω να σου αναλύσω ποιός πήγε κόντρα σε ποιόν, η φύση ή εγώ , γιατί δεν θα το καταλάβεις έτσι κι αλλιώς.Σου έχουν κάνει τέτοια πλύση εγκεφάλου που δεν μπορεί να δεχτεί τίποτα παραπάνω ο όποιος εγκέφαλος σου.Βάλε και τα στεροειδή που έχεις ποτίσει το κορμί σου και τις φλέβες σου.Έχεις καεί απο καιρό.
-Κι εσύ έχεις βάλει ορμόνες στον οργανισμό σου για να μοιάζεις με γυναίκα.
-Μπά, θα συγκριθούμε κιόλας ; Αυτό μόνο κράτησες ; Αλήθεια γιατί Χρυσή Αυγή; Η λέξη αυγή σημαίνει κάτι καινούριο , κάτι νέο. Εσύ δεν υπερασπίζεσαι κάτι τέτοιο. Εβδομήντα χρόνια πίσω θέλετε να μας πάτε. Το χρυσό χρώμα δεν θα το σχολιάσω.Αυτό κι αν ειναι αδερφίστικο. Το ξέρεις οτι έχετε ρεύμα στους gay ε; Τα μούσκλα φταίνε. Καταλαβαίνεις λοιπόν ποιοί άνθρωποι σας ακολουθούν και σας ψηφίζουν; Είναι εξ ορισμού ανόητοι.
-Σε λίγο καιρό , σειρά έχουν οι πούστηδες , μετά τους μετανάστες.
-Μα θα χάσετε τόσες ψήφους!
-Μα έχουμε εδραιωθεί, δεν το βλέπεις;
-Για καλό μου το λές αυτό; Και ο Χίτλερ είχε εδραιωθεί,αλλά τα είδες τα χαίρια του.
-Ναι ε; Ξεβρόμισε ο τόπος εξαιτίας του όμως. Παρολίγον θα επικρατούσε η Άρια Φυλή.
-Η ποιά;
-‘Ελα τώρα που δεν ξέρεις την Άρια Φυλή! Αλλά εδώ που τα λέμε που να την ξέρεις;
-Εγώ ξέρω αρκετές φυλές .Άρια δεν ξέρω γιατί δεν υπάρχει.Καλό είναι να προχωράμε στη ζωή μας με υπαρκτές ιδεολογίες και όχι της φαντασίας ή επειδή έτσι βολεύει για να σκοτώνουμε κόσμο και να βασανίζουμε αθρώπους που έχουν άλλο χρώμα απο εμάς ή να τους κάνουμε σαπούνια.Ετσι όπως πάτε σε λίγο καιρό θα αποκεφαλίζετε και όσους είναι κάτω απο 15 πόντους.Αλήθεια , έλα να κάνουμε λίγο κουτσομπολιό τώρα. Όταν είστε εκεί στο χώρο σας μαζεμένοι , τις μετράτε; Ποιού ειναι η μεγαλύτερη; Κολοβυθόμετρο έχετε;Γιατί στο στρατό είχαν , λένε κάποτε. Δεν μπορώ να στο πω με σιγουριά γιατί φαντάρος δεν πήγα , τον κώλο σου να χτυπάς κάτω. Φήμες άκουσα…
-Τι λές μωρή; Τι μας πέρασες; Εκεί έχουμε τη σβάστιγκα ,την προσκυνάμε όλη μέρα , κάνουμε κάμψεις,γυμναζόμαστε ,τραγουδάμε πατριωτικά τραγούδια….
-Ώπα ωπα , ποιάς πατρίδας; Της Γερμανίας; ‘Η της Ελλάδας;
-Της Ελάδας φυσικά.Μια ειναι η πατρίδα , η Ελλαδάρα και θα την καθαρίσουμε όπως έκανε ο μεγάλος αργηγός .Όλοι οι άχρηστοι θα φύγουν. Θα πεθάνουν. Να μείνει καθαρή η φυλή.
-Και που ξέρεις οτι είναι καθαρή αυτή που έχεις στο μυαλό σου , λέμε τώρα; Έχεις dna κάπου κρυμμένο και δεν μας το δείχνεις; Του άμεμπτου Έλληνα; Και τι σημαίνει καθαρό για σένα;
-Θα σου πω.Αρκεί να μην είναι πούστης, ανάπηρος , απο άλλη χώρα, άλλο χρώμα, .Τώρα τελευταία έχουμε ενα θέμα και με τις γυναίκες.Ειδικά τις ξανθιές και τις σταφιδιασμένες.Αν ειναι και δημοσιογράφος , ακόμη καλύτερα.
-Νομίζω κατάλαβα.Αλλά δεν είμαι σίγουρη.Κι εμείς ακόμη σας ψάχνουμε.Δεν τα έχετε ξεκαθαρισμένα μέσα σας. Ενας γνήσιος χρυσαυγίτης λοιπόν ,πρέπει να ειναι πρώτα απ όλα βλάκας.Για να πιστεύει οτι αυτός έχει τη μοναδικότητα του καθαρού , σίγουρα ειναι βλάκας.Και ο βλάκας μέσα στη βλακεία του , ειναι επικίνδυνος.Το εχει αποδείξει η ιστορία.Μετά ειναι τα μπράτσα.Για εκφοβισμό να υποθέσω; Φιλαρέσκεια;Δύναμη μάλλον ε; Πώς θα τρομάζετε τα «ανθρωπάκια»; Αλήθεια η Αλβανική μαφία ή η Ρώσικη , δεν είναι αλλοδαποί; Ή έχετε θεματάκι μόνο με τους σκουρόχρωμους; Ή δεν τολμάτε να το παίξετε μαγκάκια εκεί; Μετά; Νομίζω δεν χρειάζεται τίποτ άλλο.Βλακεία , μούσκλα , μπερδεμένη ιστορία , χαλκευμένη θρησκεία…ααα και μίσος.Απο που τόσο μίσος; Να φανταστώ οτι είστε αγάμητοι , χλωμό το κόβω.Μάλλον κακογαμημένοι.Φαίνεται απ τη φάτσα σας. Παιδιά του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη , όπως έλεγε και η Καιτούλα. Τέτοιες μαλακίες σας ποτίζει ο παρανοικός που έχετε για αρχηγό και σαν γνήσια χάπατα το πιστεύετε.Και καλά κάνετε.Το κακό είναι πως σας πιστεύουν και πολλοί άλλοι.
-Ε όλοι βλάκες είναι ;
-Σχεδόν όλοι.Γιατί δεν ψάχνουν.Τόσα χρόνια δεν έψαχναν πίσω απο τον κάθε καραγκιόζη πολιτικό ,πουλημένο που του υποσχόταν την Ατλαντίδα.Έτσι απογοητεύτηκαν , αισθάνθηκαν προδομένοι και σκάσατε μύτη εσείς πρώτα με μια σβάστιγκα που δεν την πήρατε απο τον Φύρερ αλλά απο την αρχάια Ελλάδα όπως λέτε, μετά βάλατε κι ενα σταυρό που τον απαρνηθήκατε κι αυτόν , ξαναγυρίσατε στον αγκελωτό και πάλι απ την αρχή..Πως να μη μπερδευτούν απαίδευτοι , προδομένοι , ανήμποροι άνθρωποι; Εκεί πατήσατε.Σε «πτώματα».Ο άγγελος με τη ρομφαία. Αυτή τη ρομφαία κανείς δεν την πρόσεξε που ειναι γεμάτη με αίμα;
-Ότι και να λές είμαστε τρίτο κόμμα.
-.Φούσκα είσαι.Θα σκάσεις σύντομα .Αέρας κοπανιστός.Απο αντίδραση των άλλων είσαι εκεί που είσαι.Απο άγνοια.Καμμιά εξουσία δεν έχεις.Μόνο του ροπάλου.Αλλά … ξέρεις μπορούν και άλλοι να κρατήσουν ρόπαλα.Και θα σε νικήσουν.Και ξέρεις γιατί; Γιατί έχουν για ιδανικό τη ζωή και όχι το θάνατο όπως του λόγου σου.Τους αρέσει η πολυχρωμία και οχι το ασπρόμαυρο που εσύ αρέσκεσαι να έχεις στη ζωή σου.
-Ακόμη στα ρόπαλα είσαι; Ξύπνα! Όπλα πήραμε , πιστόλια.Πήγαμε στη Βουλή με αυτά.Σήμερα δεν μας άφησαν , αλλά το δικό μας θα περάσει και πάλι.Αφου η Δημοκρατία σας πέθανε.Απλά δεν το έχετε καταλάβει.Πως αλλιώς θα είχαμε ύπαρξη εμείς; Δεν θέλετε να δείτε την αλήθεια…
-Δεν έχεις αλήθεια εσυ! Ειναι το «χρυσό» κουτί που έχετε μπεί.Κι απ έξω ειναι όλα αυτά που επιθυμητά γουστάρετε να μισείτε.Το σύστημα; Κι εγώ το μισώ .Αλλά δεν μπήκα σ αυτό.Δεν καρπώνομαι 8 χιλιαρικάκια το μήνα και να είμαι και φασίστας και δολοφόνος και αντι-πατριώτης.Γιατί πατριώτης δεν εισαι κακομοίρη μου.Η αφοσίωση σου σε ξενόφερτους νεκρούς δολοφόνους λαών , μόνο πατριώτη δεν σε κάνει. Μη ξεχνάς… η ιστορία πολλές φορές επαναλαμβάνεται.Κι αυτό θα σε διαλύσει σαν καθαρτικό.Γιατί τα απόβλητα μόνο με αυτό τον τρόπο εξαλείφονται…

ΕΚΤΟΝΩΣΗ της Κέλλυ Γκούνη

912900_10151572325619701_874042514_n
Νοιώθω την ανάγκη να εκτονωθώ. Τον τρόπο ψάχνω ακόμα…
Μου λες πως τα καταφέρνω, ξέρω κι εγώ μωρέ πως.
Συσσώρευση συναισθημάτων ή ακατανίκητη διαίσθηση; Ποιος ξέρει;
Ε τότε τι ρωτάς; Έλα μου ντε…
Συζήτηση με τον εαυτό μου κάνω μπας και καταλάβω τι μου γίνεται. Μάταια όμως..
‘H μάλλον, για να το θέσω καλύτερα, ξέρω τι μου γίνεται, αυτό είναι το πρόβλημα μου.
Μυρίζομαι τα πάντα από χιλιόμετρα μακριά, αλλά συνεχίζω την πορεία μου στα τέσσερα μπας και κάνω κάπου λάθος.
Ναι, και τελικά ναι, αυτό δε σε κάνει ευτυχισμένο, δυστυχισμένο θα έλεγα.
Πάντα πάλευες με την διαίσθηση σου, μήπως βρεις κάποιο κόμπο και σταματήσεις, αλλά και που τον έβρισκες τον έλυνες αμέσως.
Είναι αυτό το γαμημένο το σκοινί που αντί να σε κρατάει σταθερό, μια σε πάει από κει και μια από δω.
Δε πα να έχεις και ισορροπία μ’αυτά και μ’αυτά την χάνεις. Και που πέφτεις πάλι θα σηκωθείς. Γιατί δεν μένεις κάτω; Γιατί όλα τα προσπαθείς;
Μπα δεν είναι εγωισμός, είναι η αυξητική ορμόνη ευαισθησίας που παίρνω κάθε πρωί για να σηκώνομαι.
Τεστοστερόνη στο full….
Γιατί πρόκειται κάνεις να στο αναγνωρίσει;
Ε και; Για σένα ρε το κάνεις…..
Παλεύεις τα ξένα ιδανικά, εκεί καλός στρατιώτης και στην δική σου μάχη πάλι μόνος στρατιώτης είσαι. Γιατί; Θα σου πω εγώ γιατί…
Γιατί τα όπλα σου είναι εκείνα που οι άλλοι κρύβουν και εσύ δεν θες να κρύβεσαι πίσω από άγνωστα όπλα.
Ξέρεις, καταβάθος..
Ότι και να κάνεις σε αυτή τη ζωή πάντα βρίσκεσαι αντιμέτωπος με τον εαυτό σου. Γιατί μόνο αυτός ξέρει τι πραγματικά είσαι.
Εναλλάσσονται οι άνθρωποι στη ζωή σου για να μην τους πληγώσεις. Πληγώνεσαι εσύ όμως. Ε και; Λένε ότι όποιους αγαπάς πραγματικά τους περνάς στην αντίπερα όχθη μέχρι να πας να τους πάρεις ξανά με τη βάρκα σου.
Κι αν όλα αυτά είναι απλά ένας κακός εφιάλτης;
Ε και; κάποια στιγμή θα ξυπνήσεις από τον φόβο. Σάμπως δεν έχεις μάθεις να ζεις με αυτόν;
Είναι όπως τα ηλεκτρικά καλώδια και το νερό. Αν πατήσεις με γυμνό πόδι τότε οι πιθανότητες να πεθάνεις είναι μεγάλες. Αλλά εσύ εκεί στην γύμνια σου, να προσπαθείς;
Γιατί;
Γιατί, έτσι γεννήθηκες έτσι θα ζεις κι έτσι θα πεθάνεις.
Πότε θα το καταλάβεις επιτέλους και θα συμβιβαστείς μαζί του;
Ποτέ θα έλεγα εγώ.
Στα δύσκολα πάντα κρατάς σημαία, στα εύκολα ίσως και να φύγεις. Δεν κάνεις το αντίθετο. Καλύτερα δεν θα ήσουν;
Όχι βέβαια. Γεννήθηκα για τα δύσκολα.
Κι αν άλλαζες τους ρόλους που έχεις επιλέξει;
Γιατί να τους αλλάξω; Αυτούς θέλω κι ας με τυραννούν. Γουστάρω να παιδεύομαι.
Ναι αλλά δε γουστάρεις να παιδεύεις τους άλλους;
Ε, μαλακας είμαι να το κάνω; Αφού τσαλακώνομαι για τους άλλους. Ένα τσαλακωμένο αλουμινόχαρτο δεν μπορεί να τυλίξει όπως πρέπει ένα αντικείμενο. Όχι δεν θα το έκανα ποτέ. Δεν προδίδω ποτέ, κι αν το κάνω, το κάνω εις γνώση μου και δέχομαι όλες τις συνέπειες.
Μα πάντα κακές είναι αυτές.
Γιατί οι άνθρωποι είναι έξυπνοι για να σου δώσουν έξυπνες λύσεις ακόμα και στο πρόβλημα;
Ίσως να έχεις δίκιο.
Δεν έχω, αλλά δεν θα κριθώ γι αυτό τώρα. Κρίνομαι κάθε μέρα από τον εαυτό μου.
Μωρέ ξέρεις πόσες ώρες έχω σπαταλήσει για να είμαι αυτό που είμαι; Όλη μου τη ζωή.
Και τι είσαι;
Χμ, δεν είμαι πάντως αυτό που θα ήθελαν οι άλλοι να είμαι.
Φεύγεις;
Όχι μένω, έχω ακόμα δρόμο μπροστά μου.
Να έρθω μαζί σου;
Όχι, κάτσε κει να με υποδεχτείς όταν θα ξαναγυρίσω.
Κι αν δεν είμαι;
Ε και; Η πρώτη φορά είναι; Μην ανησυχείς ξέρω τον δρόμο μου. Δεν παραβιάζω τους κώδικες μου τους προσπερνώ και τους ξαναβρίσκω στο τέλος της διαδρομής μου.
Ει, καπετάνιε, κάνε την στραβοτιμονιά σου και θα έρθω εγώ να σε σώσω…