Ήταν απόγευμα σε κάποιο στενό,στο Κουκάκι.Το σκηνικό θύμιζε ταινία τρόμου.Νοσοκόμοι με μάσκες και λευκές στολές ήρθαν να παραλάβουν κάποιον ασθενή,που μόλις κατέληξε.
Ομοφιλόφιλος ήταν.Στην ουσία τρανς,αλλά ετσι μας ειχαν πείσει.
Ότι είμασταν μια απο τις πολλές μορφές ομοφιλοφιλίας,οι “ειδικοί”.
Αιτία θανάτου,AIDS.Μια άγνωστη αρρώστια,θανατηφόρα που την αρπάζεις ακόμη και με τον αέρα.
Καραντίνα.Φόβος.Απέχθεια.Μίσος για τους ανώμαλους που,τιμωρούνται για την ασυδωσία τους.
Γέμισε η μνήμη με ενοχές.Αποτυπώματα στα σώματα μας όσα δάχτυλα μας άγγιζαν τα προηγούμενα χρόνια,χαραγμένη κάθε λεπτή γραμμή ισορροπίας μεταξύ ζωής και θανάτου.Και βεβήλωσης..
Μπήκε κι ο έρωτας σε καραντίνα και οι θύμισες.Θολές.Απο φόβο;
Η δεκαετία του ΄80 εκτός απο τις ντίσκο,τα λακαρισμένα μαλλιά,τις βάτες και την «αλλαγή»,άφησε το στίγμα της,σε στιγματισμένους ανθρώπους με στιγματισμένη ασθένεια.
Με ντροπή και μυρωδιά θανάτου,αγωνίας και περιφρόνησης.
Χάσαμε φίλες,φίλους,γνωστούς,αγαπημένους,φορώντας σιωπηλά το πένθος μας μη τυχόν και «κολλήσουμε» το μικρόβιο της απέχθειας και μεταξύ μας.
Τα χρόνια πέρασαν,χιλιάδες οι νεκροί ανα το κόσμο.Η «μάστιγα των ομοφιλοφίλων»,άγγιξε και παρέσυρε «κανονικούς» ανθρώπους και ο τρόμος μεγάλωσε.Απλώθηκε.
Ασθενούσαν παιδιά!Γυναίκες.Παντρεμένοι άνθρωποι.Οικογενειάρχες.Λες και οι υπόλοιποι είχαμε βγεί απο κουκούλι.
Ήρθαν θεραπείες,ενημέρωση,η αρρώστια έγινε ιός,ο θάνατος παραμέρισε με τη χρήση αντιρετροικών φαρμάκων.
Η ζωή άρχισε να κερδίζει έδαφος.Μαζί με τη λογική,παρεάκι.
Αν κάνεις με συνέπεια τη θεραπεία,δεν νοσείς.
Ζείς,αναπνέεις,κάνεις έρωτα,αγαπάς,δημιουργείς ζωή,αν το επιθυμείς.
Παρέμειναν νοσηρές όμως οι μνήμες.
Για τη ζωή που δεν ήταν ποινικοποιημένος ο έρωτας.
Για τις αγκαλιές που χάσαμε,γιατί μας χώρισε η άγνοια.
Για την αγωνία…ποιά-ος θα ειναι ο επόμενος,που θα μένει σιωπηλός,οστεομένος,απομωνομένος σε κάποιο «αποστειρωμένο» δωμάτιο,οχι μόνο απο μικρόβια νοσοκομειακά,αλλά κυρίως απο το μικρόβιο της απανθρωπιάς.
Έμεινε το στίγμα.Και ένα στίγμα,πάντα κουβαλάει κάτι σκούρο μέσα του.
Η κορδέλα του πένθους,έγινε κόκκινη για να θυμίζει πόσο κοντά στην
κόψη του δρεπανιού μπορείς να φτάσεις,αν δεν προσέχεις.
Αν δεν χρησιμοποιείς προφυλακτικό για να χαρείς μια απο τις μεγαλύτερες χαρές της ζωής.
Κόκκινη η κορδέλα,τιμή και θρήνος για οτι αγαπήσαμε και το χάσαμε στη πλάνη των πιο αρχέγονων συναισθημάτων.
Της αγάπης και του μίσους.
Τιμώ τους φίλους μου που έχασα.Τους τόσους «άλλους» που άνοιξαν δρόμο για να μπορούμε σήμερα να μιλάμε για τον ιο hiv και τη θεραπεία της “επόμενης μέρας” σε περίπτωση που ανησυχίσεις αν σπάσει κάποιο προφυλακτικό έτσι ώστε να προλάβεις να “ηρεμήσεις” την όποια ανησυχία σου,οτι κάτι άρπαξες.
Τον παιδικό μου φίλο… στα 25 του,που μου χαμογελάει πικρά απο κάπου αλλού.
Τις μάνες,τα παιδιά,κάθε ψυχή που πόνεσε απο το χαμό ενός ολέθριου θηρίου,που όπως κάθε τι άγνωστο τρομάζει,παραπληροφορεί και καταστρέφει.

Advertisements