Στιγμιότυπο 2016-07-12, 1.58.14 μμ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tο αιώνιο ερώτημα για τους αυτόχειρες.Ο καθένας απαντά απο το μετερίζι του.Τη πλευρά του.Όταν εισαι στην άκρη του γκρεμού δύσκολα υπάρχει δύναμη να τραβήξει τα βήματα πίσω, σε «σταθερό έδαφος».Πόσο σταθερό;
Δεν τη γνώρισα την Έμιλυ.Ίσως πέρασα απο δίπλα της στους κοινούς μας αγώνες.Ίσως κάτσαμε στο ίδιο παγκάκι να ξαποστάσουμε.
Μα την εχω δίπλα μου 23 ολόκληρα χρόνια.Όσα η ζωή της. Πόσο δάκρυ για τα νιάτα που χάνονται έτσι ! Ετσι;
Το κράξιμο στο σχολείο , το στρίμωγμα σε κάποια γωνιά , για να δουν τα άλλα παιδιά -αχ πόσο σκληρά ειναι τα παιδιά- τι έχει απο κάτω του, ανάμεσα στα σκέλια. Λες κι ειναι υπογραφη αντριοσύνης.
Ήμουν δίπλα της στο λεωφορείο ,όταν έκαναν με μια «σεμνή» μορφή αηδίας , λίγο παραπέρα οι συνεπιβάτες.Του εισιτηρίου, οχι της ζωής. Μονη ήταν.
Κι αυτή η μοναξιά , η συγκεκριμένη , ειναι άσπλαχνη.Χυδαία, ξεδιάντροπη.Σε θέλει τόσο δικιά της.Ειναι κτητική. Και σκληρή.
Σου δείχνει συχνά πυκνα ενα δρόμο , που δεν τον ειχες σκεφτεί.
Χάπια; Ξυραφάκια; Γκρεμός;
Δεν εχει σημασια.Αν το πάρεις απόφαση… Γελάω πικρα. ΑΝ ΤΟ ΠΑΡΕΙΣ ΑΠΟΦΑΣΗ…
Τι να πάρεις απόφαση; Άλλοι αποφάσισαν για σένα. Δεν θέλει πολύ. Μια στιγμή αδυναμίας. Μια στιγμή που σταματάς να τρέχεις.Μια στιγμή που πόδια, χέρια , οδηγούνται μόνα τους Σαν τα νέα αυτόματα αυτοκίνητα.Τόσο εύκολα. Εχει γίνει η «δουλειά». Τόσα χρόνια.Παντού. Σε έκάθε έκφανση χαράς που το γέλιο διέφερε απο των άλλων παιδιών.
Που το λίκνισμα των γοφών δεν ήταν επι τούτου.
Που η δασκάλα , η καθηγήτρια, ο διπλανός ο γκόμενος, η φίλη , ο φίλος , έβαλαν ενα λιθαράκι σιγά σιγά, αναίμακτα νομίζοντας κι ήρθε αυτή η ΑΔΥΝΑΜΗ στιγμή να πεις τέλος. Δεν αντέχω άλλο. Με γεμίσατε … θέλω να αδειάσω.
Καλό ταξίδι ομορφιά μου. Θα σε «δω» στις εξι το απόγευμα.
Θα σου κρατήσω νοερά το χέρι και θα σε ξεπροβοδήσω. Κάτι ξέρω..Κάπου σε νοιώθω. Ίσως λίγο..Το λενε τα σημάδια στα χέρια μου.Θα τα δείς…

Advertisements