Στιγμιότυπο 2016-05-05, 3.48.46 μμ

Γνώρισα ενα τύπο προχθές με υποψία φλέρτ. Ειχα καιρό να νοιώσω μάτια να διεισδύουν, να παλεύουν να ψάξουν.Να βρούν.Κάτι.Μια σπίθα , μια ανταπόδοση στην προσπάθεια.
Δεν ειναι τυχαίο . Οσους τοιχους και να προβάλουμε , οσα αναχωματα και να σκάψουμε , αν θέλει η ματιά να σε βρεί , θα σε ανακαλύψει.
Τυχαίο το συμβάν αλλά ενδεικτικό.

Απο την άλλη τον τελευταίο καιρό , μπορώ να δω τον άλλο να γελάει με την καρδια του-που λένε , μονο αν εχει πιεί 5-6 τσιγαριλίκια ΄ηηκαμμιά δεκαριά ποτά. Αλλιώς δεν παλεύεται, μου λένε.
Ο καθένας με τον τρόπο του πλέον , αντιμετωπίζει αυτό που ονομάζουν όλοι κρίση.
Τώρα για τι ειδους κρίση μιλάμε , όταν η σειρά προτεραιότητας για το νεο iphone εχει φτάσει τις 7.000 και με προκαταβολή παρακαλώ.Το ειδα με τα μάτια μου!
Τι σόι κρίση περνάμε αφού με κάθε ευκαιρία η Αθήνα αδειαζει.Αν γινόταν και κάθε εβδομάδα , πάλι το ίδιο θα γινόταν.

Ανθρωπιστική ειναι η κρίση, το έχουμε ξαναπέι.Και οχι μόνο.Θα ελεγα οτι ειναι ενα μεγάλο crach test με τον εαυτό μας μπροστά και μετά με τους δίπλα , τους απέναντι , τους «φίλους» , τους εραστές , αφεντικά , υπαλλήλους κοκ. Τζίφος. Το χάσαμε το παιχνίδι.
Σε ακρωτηριάζουν για λίγο «ψωμί» γιατι εισαι κάτι διαφορετικό, γιατι σε θαυμάζουν αλλά δεν μπορούν να σε πιάσουν, γιατί φθονούν το λίγο σου ή το πολύ σου.
Και πλέον χωρίς καμμία κάλυψη. Απο τη μια το λές και μια τυπου κάθαρση. Απο την άλλη το αποκαλείς και θράσσος. Απο την πολιτική-κατ ευφημησμόν- έως το διπλανό διαμέρισμα , το φίλοσου , την οικογένεια,τον περίγυρο.

Αισθάνομαι την ανάγκη να περιαυτολογήσω. Οι παγίδες και οι σειρήνες πολλές. Ειδικά αυτή την εποχή έρπονται, πετούν, στριφογυρνούν. Αντιστέκομαι. Βλέπω και αντιλαμβάνομαι ανθρώπους που ειχα σε εκτίμηση , για κάποιο λόγο, να υποκύπτουν στη «νέα τάξη πραγμάτων» ,της υποτέλειας , της φτήνειας , του εξευτελισμού.
Βλέπω και νοιώθω τον αγώνα κάποιων που αντιστέκονται , μα ειναι τόσοι λίγοι. Το ασυτονόητο εγινε δισθεώρητο. Μακάβριο αντικείμενο χλευασμού για τους έχοντες την υπεροψία και την φαυλότητα οτι , ειναι ,κυρίαρχοι σε μια κατάσταση που δεν εχει σταματημό.
Δεν σκέφτονται άραγε , οτι ισχύει για όλους αυτό;
Μιλούν για λαίλαπα, αυτοί που ισοπέδωσαν.
Μιλούν για διαφθορά αυτοί που άνοιξαν το κουτί της Πανδώρας και δεν θέλουν –οχι δεν μπορούν- να το κλείσουν.
Σερνόμενα ανθρωπάρια ακολουθούν στρατηγικές και μεθοδολογίες κομμάτων.ΑΚΟΜΗ .

Δεν ανακατεύω πολιτική.Δεν εχει νόημα.Η πολιτική. Με τους ανθρώπους γυρω μου ασχολούμαι γιατι με αφορούν.Ειμαι μέρος μιας κοινωνίας που σέρνεται σαν φίδι βγάζοντας δηλητήριο και κροταλίζοντας ουρές. Δεν ανήκω εδω.Δεν θέλω.
Μα και που να πάω; Με τι κουράγιο; Με τι εχέγγυα; Κάποιοι τυχεροί τη κοπάνησαν.
Νοιώθω οτι βρισκόμαστε στα δυο προτελευταία στάδια της κόλασης του Δάντη. Ενσυνείδητα βουλιάζουμε,γεμίζουμε πύον την ψυχή μας και αλαλάζουμε λες και δεν ξέραμε.

Δεν ανήκω εκεί.Πειτε με ψώνιο, μαλάκα,ηλίθια,εγωκεντρική.Ποσώς πλέον με ενδιαφέρει.
Τη σαπίλα μου τη δούλεψα αρκετά καλά.Το βλέπω στα μάτια αυτών που τολμούν και με κοιτούν κατάματα ψάχνοντας αλήθεια και ας πονάει..
Κι ειμαστε τόσοι λίγοι.Ουτε πρόβατα, ουτε λύκοι,ούτε βοσκοί…
Δεν ανήκουμε σε κουτάκια.Γιατι περασα και απο εκει.Γιαυτο και το γνωρίζω..
Η ανθρωπιστική κρίση,όπως την ονόμασαν ,ακόμη δεν άρχισε. Η κόλαση η δική μας δεν εχει πάτο στον ανάποδο κώνο…

Advertisements