Στιγμιότυπο 2016-01-06, 10.34.40 μμ

Γρατσουνιές απο παιδικά παιχνίδια.Αμυχές αλλά και πιο βαθιά σκισίματα συνήθως στα γόνατα , λίγο πιο πάνω , λίγο πιο κάτω. Κάποιοι πιο ατίθασοι κουβαλούν περισσότερα σημάδια μιας παιδικότητας αθώας και μιας εφηβίας για μερικούς λίγο πιο επαναστατικής.

Τέτοια σημάδια λίγο εως πολλοί όλοι έχουμε.Επουλώνονται με το χρόνο , μέρα με τη μέρα και μένει ενα αχνό σημάδι…να θυμίζει. Απλά να θυμίζει όταν το κοιτάς. Ως εκεί.Τις περισσότερες φορές χαμογελάς.

Τα σημάδια που επακολουθούν ειναι απο αγγίγματα παθιασμένα όταν ανακαλύπτεις ,οτι ,ειναι αυτό που σε γαργαλάει ανάμεσα στα πόδια και σηματοδοτεί το τέλος της αθωότητας .Την απαρχή της επόμενης αναζήτησης του κορμιού σου και των υπολοίπων , ειτε στέκονται πάνω σου , πλάι σου , πίσω σου,μέσα σου .

Η ανακάλυψη ειναι ολη η μαγεία και τα σημάδια της.Ευλογημένοι αυτοί που φέρουν μόνο τέτοια στο κορμί και την καρδιά.
Πως την παλεύεις όμως, όταν κάποια σημάδια εισχωρούν πιο μέσα με ενα πείσμα και αρνούνται να φύγουν;
Μετά απο χρόνια συνήθως αχνοφαίνονται ,ίσα-ίσα για να δηλώνουν την ύπαρξη τους. Έρχονται όμως και κάτι νύχτες , συνήθως απόβραδα ή λίγο πριν την ανατολή που ξαναγίνονται λεπίδες και σε ματώνουν.
Και σε πονάνε. Φέρνουν εικόνες που η συνείδηση τις έχει διώξει.

Η πίσω πλευρά , όπως λένε , του μυαλού , ποτέ δεν ξεχνά. Λειτουργεί αυτόματα,ασταμάτητα. Και σου επαναφέρει μνήμες . Χέρια , δάχτυλα , νύχια να χώνονται στην απαλή σάρκα .Τόσο απαλή , όσο απαλή μπορεί να ειναι η σάρκα ενός παιδιού 15 χρονών. Εκδορές από άτσαλες , βίαιες ορμές ,αρρωστημένες .
Βιασμένο κορμάκι.
Ξεπερνιέται ο βιασμός του σώματος. Συνήθως. Αυτός της ψυχής ποτέ.Αυτά τα σημάδια αχνοπατούν σε λευκή σκόνη για να φαίνονται οι πατημασιές , να μη λησμονείς,κι όταν σε βρούν ευάλωτο αρχίζουν τα ποδοβολητά με μπότες βαριές .

Λές και τιμωρείσαι ξανά για κάτι που δεν έφταιξες και πρέπει να ξανατρομάξεις. Να κλειδωθείς, να απομονώσεις ,να χαμηλώσεις τόσο ,που να μη φαίνεσαι. Να μισήσεις και πάλι , να αναθεματίσεις μια φύση που την ήθελες φίλη σου κι αυτή σ έβαλε στην απέναντι πλευρά. Το πως την κάνεις φίλη σου και τη συχγωρείς, ποτέ δεν το έψαξα. Απλά το έπραξα.

Υπάρχουν και τα σημάδια στη μέσα πλευρά του καρπού επιμελώς καλυμένα με κάποια βραχιόλια.
Κι άλλες φορές περήφανα εκτεθειμένα γιατί αισθάνεσαι οτι θέλεις να πάψεις να ντρέπεσαι που δεν άντεξες και δεν έδειξες την απαραίτητη γενναιότητα , να πετάξεις το ξυραφάκι απ τα χέρια.

Όταν δείς το αίμα να ξεχυλίζει σαν πίδακας αριστοτεχνικού συντριβανιού , ίσως συνέλθεις και προλάβεις να δείς τη ζωή σου να συνεχίζει να παλεύει .Γιατί η αξία της ειναι ανεκτίμητη. Αν το καταφέρεις.

Εκεί νομίζω είναι το μεγαλείο της ψυχής.Παραίτηση , αφύπνιση , μετάνοια, απόφαση, υπέρβαση. Σε κλάσματα δευτερολέπτου. Πως να μην περιφέρεις τα χέρια γυμνά , να τα κοιτάς, να αφουγκράζεσαι τον ήχο όταν σκιζόταν το δέρμα και να ζητάς συγνώμη απο ενα κορμί τόσο παιδεμένο , ενώ θα έπρεπε μόνο να το θωπεύεις με όλη σου την τρυφερότητα;

Απογυμνωμένοι οι νευρώνες και οι βλέβες.Παγωμένο το αίμα. Κι ας καίει τη σάρκα. Παγωμένη και η βελόνα που σου αφήνει στο τέλος ενθύμιο κάτι μικρές βούλες τριγύρω απ την πληγή , σαν κέντημα απο ανεπίδευτη μαθήτρια.Κι άλλα σημαδάκια να υπενθυμίζουν την απώλεια του νου και της λαχτάρας για ζωή.

Να αναφερθώ σε δάχτυλα.Χιλιάδες.Πιθανώς αμέτρητα. Νομίζεις δεν αφήνουν σημάδια τα δάχτυλα απο χέρια που δεν επέλεξες να σε αγγίζουν; Δεν μιλάω για μώλωπες , γρατζουνιές απο άτσαλα αγγίγματα ,ανυπόφοροι πόνοι σε γόνατα ή στη μέση απ τη συχνή επανάληψη αντρών που προτιμούν να κοιτούν την πλάτη σου ή μάλλον λίγο παρακάτω , ενώ στην ουσία «βολεύεσαι» εσυ ,να κοιτάς το μαξιλάρι.

Εκεί μέσα , σε κείνα τα στρώματα , κάθε κοπέλα αφήνει ενα καθαρό κομμάτι της ψυχής της.Το βρώμικο που θα πάρει βγαίνοντας απο εκεί , ειναι στο χέρι της αν θα το κρατήσει.Ίσως ..λέω ίσως, μιλάω εκ του ασφαλούς.

Ειναι άδικο να αφήσω απ έξω , τα σημάδια της χαράς.Της ομορφιάς.Κι ας ειναι επίκτητη. Ή μάλλον ακριβώς επειδή ειναι επίκτητη , ειναι και πιο πολύτιμη.Ανεκτίμητη ως ουσία κι ας την έχεις πληρώσει , πολλές φορές αδρά.
Σημάδια κάτω απο το στήθος , πάνω σε ρώγες για να στέκονται υπερφίαλα τα στήθη , με κάθε δικαίωμα.
Τα σημάδια του χρόνου,οι ρυτίδες του ,ανήκουν σε άλλο κεφάλαιο.Εκεί χτίζεται η γνώση ανάμεσα στις ρωγμές.

Θα επιμείνω στα σημάδια της ψυχής για να κλείσω. Έμαθα με πολύ κόπο το σκοτάδι να το κάνω φώς.
Ειμαι περήφανη για τα σημάδια μου. Κι ας ασχημαίνουν το κορμί μου.Ομόρφυνε ή μάλλον απέκτησε ενα πολύ ενδιαφέροντα πίνακα απο παράταιρες γρατσουνιές.

Άννα Κουρουπού

Advertisements