Στιγμιότυπο 2015-12-31, 2.53.50 μμ

Μη νομίζεις πως οι προσδοκίες μου ειναι και τόσο μεγάλες πια.Ειναι πολλά τα χρόνια, ειδικά οι νύχτες ,που περίμενα τη συντροφιά σου ,γνωρίζοντας πως δεν υπήρχες. Ειναι η ματαιότητα της ελπίδας.Καταστροφή απ την άκρη της σκέψης κιόλας. Φαντάσου να την ολοκλήρωνα.
Μου έλεγαν σαν παιδί, όπως σχεδόν σε όλα τα παιδιά οτι εισαι υπαρκτός.Δεν πίστεψα ποτέ οτι υπάρχουν ιπτάμενοι τάρανδοι.Πιο ικανό για δράκο σε ειχα να καβαλάς.
Ενας πολύ ροκ παππούς.
Να μη σέβεσαι μόνο τις επιθυμίες των ευσεβών ,των βολεμένων και αυτών των καλουπωμένων . Ειναι ωραία τα “άλλα” καλούπια .Που ξεφεύγει καμμιά γωνίτσα.Ή μπορεί να έχει μια ρωγμη, ενα χάσιμο. Ειναι πιο ωραίο το ..μη τέλειο.
Αν υπήρχες λοιπόν , θα ειχα να σου πω πολλά πράγματα.Πολλές επιθυμίες σίγουρα ,αλλά θα σε ξαφνιάσω.Πιο πολλές ανασφάλειες θα σε φόρτωνα.Και πολλά γιατί,γνωρίζοντας εκ των προτέρων πως δεν έχουν απάντηση,γιατι…έτσι ειναι η φύση των ανθρώπων και των πραγμάτων.
Δεν εχω παράπονο ξέρεις.
Τηρουμένων των συνθηκών ,των αναλογιών και της κατάστασης ενος ανθρώπου ,που δεν χωράει στο καλούπι που του έφτιαξαν..εεε καλά ήταν και είναι ακόμη.
Ξέρεις τι θα μου έδινε πνοή ;Μια αγκαλιά.Να χαθώ εκεί μέσα και να αφήσω βρύσες τα μάτια μου να τρέχουν και να μη ντραπώ.Ουτε καν να σκεφτώ οτι θα βρέξω ενα μπλουζάκι.Να μείνω σιωπηλή χωρις ερωτήσεις.Ενα χάδι στον ώμο θα μου δώσει την καλύτερη απάντηση.Να μπορώ να ουρλιάξω ,αλλά να μην προσπαθεί να με σταματήσει ,επειδή δεν το αντέχει.Με ενα χάδι , πάλι θα μου δωσει την καλύτερη λύση. Ενα χέρι λίγο πιο δυνατό απο μένα.Βαρέθηκα να ειμαι εγω ο άντρας της ζωής μου.Ειναι τόσο κουραστικό!
Ενα δάχτυλο να ζωγραφίζει στο κορμί μου τη γή. Τα μέρη που θα μπορούσαμε ή θα θέλαμε να πάμε.Κι ας μην ταξιδεύαμε ποτέ.
Ενα μπράτσο.Ναι, απ αυτά που κουρνιάζεις και προσέχουν μη σε σφίξουν παραπάνω ,απο πόθο πιθανόν και πονέσεις.Και νοιώσεις άβολα.
Μια φωνή να μου απευθύνει ευθέως το λόγο,χωρίς τερτίπια καταστροφικά.Μόνο του παιχνιδιού.Μια φωνή βαριά να υπερνικά τη δική μου βραχνότητα που έγινε “βραχνάς” πολλές φορές στη ζωή μου.
Μια φωνή που να βγαίνει απο χείλη ελαφρώς χαμογελαστά.Να μου δείχνει εστω και στο παραμικρό δευτερόλεπτο , πόσο τυχερός αισθάνεται που με έχει. Και να μου λεει, σ αγαπώ. Δεν θα ναι ψέμματα.Ξέρω πότε αγαπιέμαι.
Εκείνη τη στιγμή ειναι αληθινό.Και μια στιγμή ειναι για πολλούς μια ολόκληρη ζωή.
Μια αγκαλιά χωρίς συρματοπλέγματα. Ενα χάδι σ ενα κουρασμένο κεφάλι που δεν σταματά να σκέφτεται.Ενα χάδι,οχι παρηγοριάς.Συμπόρευσης. Ανάπαυλας μυστικιστικής σχεδόν.
Τον έρωτα ζητάω, παππού.
Τα μάτια του. Να χάνονται όταν τα κοιτώ.Να μη ψάχνουν ψεγάδια,κι αν βρίσκουν να τα προσπερνούν.Μεγάλη υπόθεση τα μάτια.Κόσμοι ολόκληροι σε βλέματα.Πνιγμοί,οιμωγές,γέλια,παρακάλια,ικεσίες,εικασίες,ευτυχία,ολα εκει μέσα.
Δεν θα έρθεις, ακομη κι αν υπήρχες.Γιατι δεν εχεις αυτό που ζητάω.Γιατί θεωρείς οτι ειμαι πλήρης και με αποφεύγεις.Γιατι σε ξεγελούν οι στιγμές μου. Γιατί δεν έχεις ολόκληρη εικόνα.Γιατί δεν θέλεις να δείς την όλη εικόνα.
Γιατί μέσα απο μένα , χάνεις την ύπαρξη σου.Ζητώ το ανέφικτο που δεν έχεις.
Βάλε το δράκο σου τουλάχιστον να κάψει με τις φλόγες του τέτοιες επιθυμίες. Με ταλανίζουν..

Άννα Κουρουπού

Advertisements