Στιγμιότυπο 2014-12-29, 4.55.27 μ.μ.
«Βγήκα απ τη μήτρα της μάνας μου σ’ ένα σπίτι χτισμένο με τσιμεντόλιθους σε ένα χωριό της Πιερίας. Αγόρι, αναφώνησε η μαία. Πέρασα όμορφα παιδικά χρόνια στο χωριό και υγιή εφηβεία σε μια γειτονιά στον Κολωνό . Στα είκοσι πέντε μου έκανα την υπέρβαση. Πήγα στον άλλο κόσμο και ξ-ΑΝΝΑ-γεννήθηκα. Ποιός έχει την τύχη να γεννιέται δυο φορές; Βελτίωσα τον εαυτό μου από ανάγκη και πείσμα να μη δικαιώσω μια άδικη φύση. Το μεγαλύτερο σχολείο μου, το πεζοδρόμιο και οι οίκοι αν(τ)οχής…». Έχοντας στο μυαλό μου αυτές τις σκέψεις πήγα να συναντήσω την Άννα Κουρουπού, στο σπίτι της. Φτάνοντας σε ένα μικρό στενάκι, στο Νέο Κόσμο, αναρωτήθηκα, πόσοι άνθρωποι σήμερα κάνουν πράξη τα ‘θέλω’ τους; Πόσοι καταφέρνουν να αλλάξουν τον ίδιο τους τον εαυτό; Η συνέχεια στην συνέντευξη που ακολουθεί.
Πώς κατακτά κάποιος το αυτονόητο για να σεβαστεί την διαφορετικότητα του άλλου;
Αρχίζεις από τα δύσκολα κατευθείαν. Τι πάει να πει διαφορετικό; Γυρνάμε πάλι στις ετικέτες και τα στερεότυπα. Έχει πει κάτι ωραίο η Μαριλού (από τις Κούκλες) που το έχω υιοθετήσει «αν δώσεις χυδαιότητα, χυδαιότητα θα πάρεις». Ταυτίστηκα με αυτό, δεν ήμουν ποτέ χυδαία στην ζωή μου. Άρα αυτό κατακτάται με το να σεβαστείς τον εαυτό σου. Επίσης με ενδιαφέρουν οι άνθρωποι που δεν ξέρουν και έχουν αντίθετη άποψη για την διαφορετικότητα μου, θέλω να το σπάσω αυτό το στερεότυπο. Πώς; Δείχνοντας του το αυτονόητο που λες, ότι είμαι και εγώ από τα ίδια υλικά με τα δικά σου.Έχεις πει ότι «όποιος φοβάται κάτι που δεν είναι επικίνδυνο, πρέπει να αρχίσει να φοβάται για τον εαυτό του.
Ο κίνδυνος, επειδή τον έχω βιώσει πολύ έντονα, είναι κομμάτι της ζωής μου. Όταν εκτίθεσαι όχι μόνο στο πεζοδρόμιο αλλά και σε ένα σπίτι- σε οίκο ανοχής αναφέρομαι- είναι επικίνδυνο από μόνο του, διότι έρχονται άνθρωποι που δεν τους ξέρεις, κάνεις σεξ με έναν άνθρωπου που απλώς του έχεις ρίξει μια ματιά. Έχω φάει άπειρες φορές ξύλο σε οίκους ανοχής γιατί δεν δέχτηκα πράγματα».

Γεννήθηκες σε ένα χωριό της Πιερίας. Επιστρέφεις στην Κατερίνη και πως σε αντιμετωπίζει πλέον η τοπική κοινωνία. Έχεις διακρίνει κάποιες αλλαγές;
Από την Κατερίνη έχω φύγει σε πολύ μικρή ηλικία μαζί με τους γονείς μου. Άρα, όλοι θυμούνται ότι η κυρά Βάσω με τον κυρ Σταύρο είχαν 3 αγόρια και ένα κορίτσι. Στην συνέχεια επιστρέφουν με την συνταξιοδότηση του πατέρα μου, με δύο αγόρια και δύο κορίτσια. Άρα αυτό είναι λίγο ‘Αλμοδοβάρ’ για μια τοπική κοινωνία. Πολύ ρωτούσαν ποια είναι η κοπέλα, τι να πει και η μαμά η κακομοίρα; Η κόρη μου. Φοβερή μαμά, επέμενε απίστευτα. Πηγαίνω κάθε χρόνο, δεν έχω πολλές επαφές με τους περισσότερους εκεί, έχουν πεθάνει οι περισσότεροι. Πάντως όσοι έρχονται, λένε «η Αννούλα και η Αννούλα», το έχουν αποδεχθεί, γιατί το επέβαλλε η μητέρα μου.

Θυμάμαι να λες «Δεν έχω σαπίσει και το χρωστάω στους γονείς μου;
Θα στο πω ωμά, με βίασαν κάποτε 7 άτομα. Επίσης έχω βιαστεί άλλη μια φορά από πελάτη στην Λεωφόρο… Που βοήθησε λοιπόν η μάνα μου; Αφού πέρασα το σοκ μετά το γεγονός και έμεινα μόνη μου, η πρώτη μου σκέψη ήταν αυτή . Εκείνο με έσωσε. Μου είχε δώσει τα φώτα, ότι όποτε με χρειαστείς εγώ είμαι εκεί. Μου είχε πει το καταπληκτικό, που δεν το περιμένεις από έναν άνθρωπο που δεν έχει πάει καν σχολείο, ότι ‘μην με βγάλεις ποτέ από την ζωή σου’. Ποια μάνα το λέει αυτό, όταν ήδη ήξερε τι δρόμο θα πάρω.
Στιγμιότυπο 2014-12-29, 4.45.41 μ.μ.
Βλέποντας πάντως την ταινία “Luton”, στην οποία συμμετέχεις σε μια πολύ σκληρή σκηνή, όπου σε βιάζουν 3 άτομα, γιατί την έκανες αφού είναι ένα πραγματικό γεγονός;
Μου αρέσει να ξορκίζω τους φόβους μου. Ήταν ένα κομμάτι ξεχασμένο στο κεφάλι μου, απλά το είχα κλειδώσει σε ένα κουτάκι. Έρχεται η πρόταση του Κωνσταντάτου και του λέω να το σκεφτώ; Την επόμενη μέρα τον πήρα τηλέφωνο και του λέω είμαι μέσα. Μου απαντά είσαι σίγουρη; Του λέω, τότε γιατί μου έκανες την πρόταση, ξέρεις κατευθείαν στην επίθεση… Όταν κάναμε τις πρόβες, την στιγμή που μπαίνει στο ρόλο του ο Χρήστος Σαμπουντζής και μου έρχεται να μου χώσει την μπουνιά, τα είδα όλα. Το κουτάκι άνοιξε και χιλιάδες άλλα κουτάκια πεταχτήκανε μπροστά μου, πρόσωπα, σφαλιάρες, χύσια, αίματα, όλα..βουρκώνω και τώρα από την ένταση. Αυτός εν τω μεταξύ νόμιζε ότι ανακάλυψε την Μέριλ Στριπ..Το κουτάκι λοιπόν άνοιξε, άρα και άδειασε. Θα σου πω και κάτι άλλο που αφορά το να ξορκίσω τους φόβους μου. Στην Λάρισα κάποτε που δούλευα, είχε πολύ δουλειά, ουρές, λαός, περιμένανε στις σκάλες. Με τόσο κόσμο, με έπιασε αγοραφοβία, δεν μπορούσα άλλο αυτή την έκθεση, γυμνό, γυμνό, παντού.. τους έβαζα τρεις – τρεις στο σαλόνι, ας περιμένανε μες στο κρύο, δεν με ένοιαζε. Έκανα να βγω μέρες από το μαγαζί, δεν ήθελα να δω κόσμο. Σε πληροφορώ για να το ξεπεράσω έκανα σόου στις Κούκλες, μπορεί να τρέμανε τα πόδια μου, να ήμουν έτοιμη να πέσω κάτω, να βλέπω τους 50 ως 1000.. αλλά το έκανα. Γιατί άλλο το μπαρ που έχει δικλείδα ασφαλείας, στην πίστα είναι αλλιώς.

Έξι χρόνια πιάτσα στην Συγγρού. Τι θυμάσαι πολύ έντονα και τι θέλεις να ξεχάσεις;
Θα ακουστεί περίεργο, αλλά τα νοσταλγώ αυτά τα χρόνια. Ο χρόνος και η θέληση έχουν διώξει τα κακά, μένοντας μόνο με τα καλά. Βρέθηκα σε μια επαρχία, στην Βέροια, δύο χρόνια απομονωμένη σε ένα βουνό, γιατί εκεί ήταν τα μπουρδέλα, 3 όλα και όλα. Να έχω αποκλειστεί από τα χιόνια πολλές μέρες, να μην κινείται τίποτα, δεν είχα αρκετές φορές και τι να φάω, αφού ήμουν αποκλεισμένη. Εκεί έφαγα απίστευτη μοναξιά αλλά χτυπήθηκα κάτω, μου κάνε τόσο καλό. Τι εννοώ; Η μοναξιά μου έφερε σκέψη, η σκέψη αναμνήσεις, οι αναμνήσεις βιώματα, αυτά μου ξαναέφεραν σκέψεις, συναισθήματα, αυτά έπρεπε να βγουν, βγήκαν με κλάμα, με θυμό… Αισθανόμουν ότι ήμουν πολύ μεγαλύτερη από 30 χρόνων. Αυτό το δεκαήμερο με έσωσε.

Δηλαδή δεν σου έχει μείνει τίποτα αρνητικό; Τα έχεις σβήσει όλα;
Θα σου φέρω εικόνες. Συγγρού και Σκρα, στον παράδρομο. Εμείς πάνω στην γέφυρα, ένα μικρό στενάκι και η γωνιακή μονοκατοικία της παλιάς ηθοποιού, της Λαδικού, λατρεμένη γυναίκα, πάντα μας καλησπέριζε και μας καληνύχτιζε. Σε εκείνο λοιπόν το στενάκι, βλέπαμε πολύ κόσμο, πολύ γέλιο, πολύ κουτσομπολιό, παιχνίδι, αλισβερίσι, γκόμενοι, άντρες, το τονίζω. Επειδή είμαι γυναίκα από την φύση μου, όσο οξύμωρο και να ακούγεται, ήθελα να πάω με άντρα, να ερωτευτώ και να κάνω σεξ με άντρα. Εκείνα τα χρόνια το είχα αυτό, υπήρχε σε μεγάλη ποσότητα, αυτά είναι τα καλά που νοσταλγώ. Τα άσχημα είναι εκεί που περνούν 5 μηχανάκια, είναι καλοκαίρι, είσαι όμορφα ντυμένη και σου έρχεται ένα γιαούρτι με 10 γυαλάκια μέσα, έχω και σημάδι… Μου έτυχε περιστατικό πρόσφατα με μια κοπέλα που της έσκασε μια πέτρα στο κεφάλι και γυρίζει και μου λέει το αμίμητο, μόνο μια τρανς θα μπορούσε να το πει, «ευτυχώς που φορούσα περούκα.

Έκανες την επέμβαση στην Καζαμπλάνκα, έχεις ξαναπάει;
Έκανα μια διόρθωση, όχι για μένα, αλλά για τους πελάτες. Όταν βγήκαν οι τρανς γυναίκες στους οίκους ανοχής, έγινε το μεγάλο μπαμ, αλλάζουν όλα προς το καλύτερο και για τους πελάτες και για τις γυναίκες, αλλάζοντας αυτό που λέμε ‘η σόμπα και η ρόμπα αγκαλιά’. Βάλαμε κλιματισμό, δεν ξέρανε καν τι είναι. Έρχεται όμως η φύση να εκδικηθεί και γίνεται η απέλαση από το Ανατολικό Μπλόκ και τα γαμάει όλα στο θέμα της πορνείας. Οι γυναίκες από επαναπροσδιορισμό φύλλου, παραγκωνιζόμαστε, η μανία του Έλληνα με το ξένο, το κακό είναι ότι ήταν πρόσφορες για τα πάντα. Η κοπέλα δεν είχε επιλογή, θα κάνει ότι της ζητήσει ο πελάτης, για να είναι αρεστή στον νταβατζή. Εν ολίγοις, χαλάει η πιάτσα άσχημα, οι αρρώστιες είναι πιο εύκολες να μεταδοθούν, σκέψου πόρνη χωρίς προφυλακτικό, είναι δημόσιος κίνδυνος. Εδώ θέλω να πω κάτι, ότι η μεγάλη ευθύνη ανήκει στον πελάτη, αυτός θα πάει στην γυναίκα του και θα το μεταδώσει, οι κοπέλες δεν έχουν συνείδηση τι κάνουν, το έζησα είχα οίκο ανοχής εδώ στην Ηλία Ηλίου. Τις έφερναν μπροστά μου σαν κρέατα προς σφαγή. Έπρεπε εγώ τότε, που έχω περάσει τόσα στην ζωή μου, να διαλέξω και να θέλω να κάνω εμετό την ίδια στιγμή. Να μου λένε, αυτή το κάνει από πίσω, αυτή τα καταπίνει.. ωμά, χύμα. Έμενα με το στόμα ανοικτό. Μπήκα και απέτυχα παταγωδώς, δεν το είχα.

Θα επανέλθω στην Καζαμπλάνκα, ποια σκέψη έρχεται κατευθείαν στο μυαλό σου;
Η μαργαρίτα, το λουλούδι και ένα τραγούδι «που το πάνε το παιδί». Εκεί ο γιατρός, επειδή απαγορευόταν οι επεμβάσεις αυτές, όλο το Μαρόκο το ήξερε και κανείς δεν έλεγε τίποτα, πλήρωνε τις αρχές και δεν τον πειράζανε. Αυτός ήταν μαιευτήρας και σε όλα τα δωμάτια είχε από ένα λουλούδι, πολύ γλυκός άνθρωπος, για να νιώθουν τα κορίτσια όμορφα. Εμένα μου έτυχε η μαργαρίτα. Επίσης μου έχει μείνει ο Χαλίντ, ο υπέροχος Άραβας που γνώρισα εκεί. Αυτός δεν είχε καταλάβει τίποτα. Εν τω μεταξύ όταν ξύπνησα, αισθανόμουνα μουνάκι εγώ, άστα γάμησέ τα, δεν πονούσα παραδόξως, μετά ήρθαν τα επώδυνα. Τον γνώρισα πριν μπω μέσα, είχε γίνει ένα λάθος με το έμβασμα των λεφτών και είχαν πάει στην Αμερική. ‘Έφαγα δέκα ημέρες στην Καζαμπλάνκα μέχρι να διορθωθεί το λάθος έτσι. Τον γνωρίζω λοιπόν και ερωτευόμαστε. Αυτοί όμως έχουν και άλλη θρησκεία που δεν είναι του πηδήματος, αλλά αυτό με τρέλανε ακόμη περισσότερο. Πισίνες, club, ξενοδοχεία. Πήγαμε στο Μαρακές ένα βράδυ, λέω τώρα τι κάνουμε; Μου σκάει ότι έχω περίοδο. Πάμε, ξαπλώνουμε, αρχίζει να με φιλάει με μια καύλα απίστευτη, θεός. Μόλις άρχισα να ερεθίζομαι, ξεκίνησαν οι πόνοι, που να σου εξηγώ, καμουφλάζ φοβερό… Του λέω δεν γίνεται έχω περίοδο, τρελάθηκε αυτός. Έλα όμως που ήθελα λίγο από το μέλι, λέω μεθαύριο τον χάνω, μπαίνω νοσοκομείο. Του αφήνω λίγα υπονοούμενα ξέρεις.. για ‘ποπό’ και μου δίνει μια σπρωξιά και μου λέει ‘αυτά τα κάνουν οι πουτάνες, δεν τα κάνει η γυναίκα μου’.και που να ξέρες λέω.

Πόσο σημαντικό ρόλο έχει παίξει στην ζωή σου η φιλία, ύστερα από μια τόσο καθοριστική αλλαγή;
Έχω την αδερφή μου που είναι φίλη μου. Ωστόσο, με την πρώτη μετάβαση χάνω τους πάντες. Φεύγω από την γειτονιά, τον Κολωνό. Πριν δύο μήνες μου έκανε αίτημα φιλίας κάποιος, κάτι μου θύμιζε, με βάζει σε μια σελίδα με το Λύκειο που πήγαινα. Τους βλέπω όλους. Κάτι μεσόκοπους, ξέρεις 50 χρόνια πια. Κάνουν μια μέρα ένα reunion και λέω, Κουρουπού εδώ είσαι, πάς και τους γαμάς τα πρέκια. Έλα όμως που το έκαναν Σάββατο και δούλευα. Ένας συμμαθητής μου από τότε με έχει πλησιάσει, που είναι gay, πως αλλιώς, το ήξερα από τότε αλλά μου έκανε την σιγανοπαπαδιά. Μου λέει λοιπόν, θα πάμε; Του λέω, θες να πάμε ως ζευγάρι να τους στείλουμε όλους; Δεν τα καταφέραμε τελικά. Μου σκάνε όμως στις Κούκλες, 7- 8 από αυτούς. Ομολογώ ότι συγκινήθηκα και μόνο από την κίνηση, από τις αγκαλιές. Δεν θυμόμουν κανένα πρόσωπο. Πάντως θεωρώ ότι αν δεν ήμουν αυτή που έβγαζε ένα βιβλίο, δεν έγραφα στο ‘protagon’ ή δεν έβγαινα στους ‘Πρωταγωνιστές’ και ήμουν απλώς μια τρανς στο πεζοδρόμιο, ίσως και να μην με πλησίαζαν. Εκεί είναι που τσακίζεται το μυαλό μου στα δύο, δεν μπορώ να το χωνέψω, να το καταπιώ. Είχα πολλές φιλίες στο χώρο μου. Φεύγοντας για την επαρχία τις χάνω, άρα δεν ήταν και τόσο καλές ή δεν ήμουν εγώ τόσο καλή φίλη.
Στιγμιότυπο 2014-12-29, 4.45.04 μ.μ.
Έχεις βιώσει την προδοσία από ανθρώπους που πίστευες ότι είναι φίλοι σου;
Είμαι τόσο εγωιστικό άτομο που δεν θα επέτρεπα να με πληγώσει κάποια από τον κύκλο μου. Μια το κατάφερε, πολύ γνωστό όνομα, δεν μπορώ να το αναφέρω γιατί είμαστε σε δικαστικό αγώνα και κινδυνεύω να χάσω το σπίτι μου από αυτήν. Η ψυχή μου δεν πόνεσε, γιατί είχα καταλάβει τι παλιόπουστας είναι, γιατί μερικές λέξεις ταιριάζουν συγκεκριμένα για κάποιους ανθρώπους. Μπορεί να δω την πιο κραγμένη αδερφή έξω, αλλά παλιόπουστα δεν θα τον πω, αν δεν είναι μέσα του σάπιος. Ενώ αυτή η κυρία είναι καταξιωμένη στο χώρο μας, περισσότερο από όλες και είναι ο χειρότερος άνθρωπος που έχει βγει, δεν μπορείς να φανταστείς. Θα επεκταθώ όταν πρέπει. Τώρα έχω φίλες, 3 όλες και όλες. Δεν θέλω και άλλες γιατί έχω απογοητευθεί από αυτό το χώρο. Με το που είδαν να φεύγει ένα πρόβατο από το μαντρί, πέσανε να το φάνε όλες. Το συγκεκριμένο άτομο που λέγαμε πριν, μόνο τα πόδια δεν της φιλούσα στην αρχή, γιατί έκανε πολλά, εκεί της βγάζω το καπέλο. Ακόμα και η Πάολα που έχει γίνε τώρα ένας χασικλής και δεν ξέρει τι λέει, έχει κάνει πράγματα για το τρανς κίνημα. Άρα λοιπόν, όταν ξεφεύγουμε από τα στερεότυπα, μπουρδέλο-πεζοδρόμιο-χασίσι-πελάτης-γκόμενος, τρώμε, χέζουμε, πίνουμε, γαμιόμαστε, κοιμόμαστε. Δεν ήταν αυτό το ζητούμενο μου, θα μου πεις τι άλλαξε; Πολλά, γνώρισα αρκετούς ενδιαφέροντες ανθρώπους. Αν έμενα στο κλουβί δεν θα το κατάφερνα, πρέπει να φεύγεις και να μην μαντρώνεσαι.

Υπήρχαν φιλίες στο πεζοδρόμιο ή πολλοί υποκρίνονταν γιατί σε έβλεπαν ως το σκοτεινό αντικείμενο του πόθου;
Υπάρχουν ναι, από την στιγμή που υπάρχουν κοινά όνειρα, μια κοινή μοίρα αλλά με ένα προδιαγεγραμμένο τέλος. Είναι τα κοινά που στην τελική σε χωρίζουν γιατί έρχεται ο ανταγωνισμός. Γιατί νομίζεις ότι οι τρανς είναι τόσο επιθετικά άτομα; Έχουν μαζέψει τόση αρνητίλα μέσα τους… Αυτή η επιθετικότητα, φαντάσου τι έχει εισπράξει, για να την βγάλει προς τα έξω. Πάντως όλες μου οι σχέσεις οι μεγάλες ήταν μέσα από την δουλειά μου. Η ευτυχία για εμάς είναι δοσολογημένη.

Ισχύει ότι στην φιλία και στον έρωτα είμαστε πιο ευτυχισμένοι για αυτά που αγνοούμε, παρά για αυτά που ξέρουμε;
Θα σταθώ στον έρωτα και στο κακό που μου έχει κάνει. Ο άντρας στον έρωτα είναι καθαρός, δεν θα κρυφτεί, δείχνει αυτό που θέλει. Βλέποντας όλη αυτή την διαστροφή από το χρήμα κινούμενη, θα σου πω λοιπόν, τι με χαλάει. Ότι αυτό στην γυναίκα του δεν το κάνει. Θα ήσουν μάγκας αν είχες τα αρχίδια αυτό να το ζητήσεις από την γυναίκα σου, είτε να σου βάλει ένα δονητή ή να σου γλείψει τα δάχτυλα, επειδή έτσι καυλώνεις. Όταν μου ζητούσαν τέτοια, εκτός των δικών μου στάνταρ, έφερνα στο νου μου διάφορες κοπέλες και έλεγα ‘κακομοίρα, που να ξέρες τώρα’.
Στιγμιότυπο 2014-12-29, 4.46.09 μ.μ.
Έχεις βρει απάντηση στο γιατί οι άντρες λειτουργούν αληθινά στο σεξ ενώ οι γυναίκες υποκρίνονται;
Γιατί λειτουργούν ενστικτωδώς. Η γυναίκα μπορεί να υποκριθεί, κάνει την φωνή πιο ψηλή, χρησιμοποιεί βογγητά, στον άντρα αν δεν είναι το ματσούκι τίγκα δεν γίνεται.

Προτιμάς να περπατάς με ένα φίλο στο σκοτάδι ή μόνη σου στο φως;
Το πρώτο γιατί έχεις παρέα στο σκοτάδι, άρα δεν φοβάσαι τόσο πολύ και γιατί υπάρχει η ελπίδα ότι θα βρεις το φως.

Η απουσία διαγράφει ανθρώπους ή μένουμε αναλλοίωτοι στις σκέψεις των άλλων;
Και τα δύο. Είναι ο χρόνος στην μέση που απαλύνει πράγματα και διώχνει ανθρώπους από τις σκέψεις μας αλλά όχι από μέσα μου. Ίσως όχι αναλλοίωτοι, με χαλάει, προτιμώ το αλλοιωμένοι.

Ποια η διαφορά μεταξύ αγάπης και φιλίας;
Πάνε μαζί, είναι δύο σταθερές αξίες, δεν διαπραγματεύονται.

Τι εκτιμάς περισσότερο σε έναν άντρα και τι σε μια γυναίκα;
Δύσκολο αυτό… Εκτιμώ όσο κλισέ και να ακούγεται την ειλικρίνεια, ειδικά στον άντρα, παρόλο που με πονάει. Επίσης και το χιούμορ, με έχει σώσει πολλές φορές ακόμα και από φόνο σε τσακωμούς. Σε μια γυναίκα, εκτιμώ την μητρότητα, είναι ο λόγος που την θαυμάζω. Η γυναίκα μου αρέσει για την πολυπλοκότητα του μυαλού της. Αν μου πεις τι προτιμάς για φίλο, άντρα ή γυναίκα, θα προτιμήσω την γυναίκα, λόγω της πολυπλοκότητας της».

Ποιον δρόμο πρέπει να ακολουθήσει κάποιος για να μπορέσει να διατηρήσει αναμμένη την φλόγα της αγάπης;
Αλήθεια, χιούμορ, αγάπη. Επίσης εγώ κάνω και πουτανιές για να κρατήσω την φλόγα, ακόμα θα εκμεταλλευτείς και κάτι αρνητικό επάνω σου. Υπήρξε περίοδος που είχα θυματοποιηθεί, το έκανε σε κάποιον άνθρωπο που δεν ήθελα να τον χάσω, το κέρδισα.

Τα φιλιά σήμερα είναι πιο εύκολα; Θεωρείς ότι είναι αληθινά ή διανθισμένα από το ψέμα της εποχής;
Ευτυχώς, τα φιλιά αρχίζουν και σπανίζουν. Όταν γίνει λοιπόν, είναι αληθινό. Περάσαμε μια δεκαετία που φιλούσαμε ότι βρίσκαμε μπροστά μας. Εσχατιά, πήραμε τόσα πολλά, τόσες παροχές, πληροφορίες και υλικά. Επίσης η τόσο λάθος παράφορη προσφορά της γυναίκας να δείξει ότι είναι ίση με τον άντρα στην σεξουαλικότητα. Δεν μπήκα σε αυτή την παγίδα, γιατί το είχα στο πιάτο. Έπαιρνα, όποιον ήθελα. Το θέμα για μένα είναι ότι πλέον διαλέγει ο άντρας ενώ θα έπρεπε να διαλέγει η γυναίκα. Αυτός είναι ο κυνηγός.

Σε μια σχέση που τελειώνει, πονάει περισσότερο αυτός που φεύγει ή αυτός που μένει πίσω;
«Το δεύτερο. Έχω φύγει από όλες μου τις σχέσεις πρώτη από επιλογή, γιατί φοβόμουν το επόμενο βήμα που θα ήταν η δική του επιλογή. Ήμουν πεπεισμένη, ότι δεν μπορεί να μείνει ένας άνδρας με μια γυναίκα σαν και μένα, δεν υπάρχει ιδανικό. Κατέληξα όμως ότι συμβαίνει το αντίθετο. Έπαιρνα μια βαρκούλα, νύχτα πάντα, και έφευγα. Γιατί έλεγα, ότι θα έρθει η στιγμή που θα φύγει αυτός και τότε θα πονέσω περισσότερο.Τι σημαίνει ευτυχία για σένα;
Για μένα είναι να σηκωθώ ένα πρωί και να τραγουδήσω, έχω να το πάθω χρόνια. Βασικός λόγος που δεν το έχω πάθει, είναι το οικονομικό, η ανασφάλεια. Μου έτυχε πρόσφατα και πήρα κάποια χρήματα μαζεμένα, ζω με πολύ λίγα χρήματα το μήνα. Εκτός από ένα σπίτι, που κινδυνεύω να το χάσω και αυτό, δεν έχω κάτι άλλο. Έτσι λοιπόν, πήγα στο ‘factory’ να ψωνίσω και δεν πήρα τίποτα, τελικά ίσως δεν είναι μόνο τα λεφτά, αλλά και το ότι έχω μαζέψει πολύ πράγμα μέσα μου.

Μια εικόνα που δεν θα ξεχάσεις ποτέ και ποιο το ωραιότερο ταξίδι που έχεις κάνει;
Όταν ήμουν στο χωριό, χειμώνας, το κεφάλι μου στα πόδια της μάνας μου και να μου χαϊδεύει τα μαλλιά. Πολύ δυνατή εικόνα και με έχει κρατήσει πολλά χρόνια. Γιατί παρόλο που είναι απλή εικόνα, το συναίσθημα ταυτόχρονα είναι τεράστιο, και αν έχω πάρει χάδια στην ζωή μου. Το φώς όμως που ξεχύθηκε μέσα μου τότε, δεν το έχω ξανανιώσει ποτέ. Όσον αφορά το ταξίδι, ήταν στην Βέροια με ένα τύπο παντρεμένο που μου έφερε το διαζύγιο μπροστά μου και κάναμε το γύρο της Ελλάδος με το αυτοκίνητο, 10 μέρες. Το απόλαυσα, δεν ήμουν ερωτευμένη, αλλά είχε συναίσθημα.

Τι όνειρα κάνεις;
Δεν κάνω. Θα σου πω κάτι, δεν είχα ποτέ όνειρα. Μόνο ένα βασικά είχα, να αποκτήσω ένα σπίτι στην θάλασσα. Για μένα θα ήταν ένας χρόνος δουλειά, δεν το έκανα όμως πράξη.

Τι σκέφτεσαι όταν βλέπεις την θάλασσα;
Εμένα. Όταν κάθομαι στον Άλιμο για παράδειγμα, όσο πεζό και να ακούγεται. Υπάρχει ένα φυσικό φαινόμενο στην θάλασσα, που ενώ βλέπεις μια απίστευτη ηρεμία, αρχίζει ξαφνικά και υποχωρεί. Δέος, είναι λοιπόν σαν και μένα, όταν πέφτω στα πατώματα αλλά μετά αναδύομαι φουσκωμένη, αλαφιασμένη και πιο δυνατή.

Στο μέλλον φαντάζεσαι να παίζεις ή να παρακολουθείς;
Δεν γίνεται να έχω και τους δύο ρόλους; Δεν γίνεται να μην παίζω, με όποιον ρόλο. Φαντάζεσαι να έχεις έρθει τόσα χρόνια σε επαφή με χιλιάδες άνδρες; Μιλάμε για εποχή που έπαιρνα 100 και 150 άτομα την ημέρα, έβαζα κομπρέσες με χαμομήλι. Καταλαβαίνεις τι ενέργειες έχω εισπράξει. Υπήρξαν φορές που δεν ήμουν θωρακισμένη και μια ματιά, με ισοπέδωνε. Θυμάμαι μια φορά στο Βόλο, με πηδούσε πισωκολλητά, καθρέπτης στο δωμάτιο, έχω ρίξει τα εξτένσιονς μπροστά στο πρόσωπο μου για να μην βλέπουν εκφράσεις, μόνο ήχους. Μέσα λοιπόν από όλες αυτές τις τούφες διακρίνω ένα βλέμμα απαξιωτικό προς εμένα, την πλάτη μου, ίσως και για τον εαυτό του, αλλά σίγουρα δεν θα το ξεχάσω ποτέ.

Έχεις αντικρίσει χιλιάδες βλέμματα ανδρών. Πολλά από αυτά όπως μου λες επανέρχονται στο νου σου, ήταν τα περισσότερα κενά;
Όχι, θα το έπαιρνα πολύ προσωπικά.. Σαν να με ακυρώνουν. Τα περισσότερα ήταν παθιασμένα, αυτός ήταν ο σκοπός. Έβλεπες σε αυτά τα βλέμματα τα πάντα αλλά ο πόθος, το ημίφως και τα χρήματα ήταν αρκετά όχι για να καταλάβεις πολλά από τα βλέμματα αλλά από τις συμπεριφορές. Πόσο κουμπωμένοι ήταν πάρα πολλοί.. Έμπαιναν με το κουστούμι μετά την δουλειά τους, στα γρήγορα για να φύγουν τα χοντρά… και εκεί που βλέπεις έναν άνθρωπο σοβαρό και όμορφο, ξαφνικά στο κρεβάτι μια μετάλλαξη απίστευτη. Εκεί λοιπόν, που νόμιζε ότι ήταν ο εξουσιαστής, αντικρίζεις το πόσο υποχείρια είναι οι ίδιοι στα πάθη τους.

Ο πόνος του έρωτα είναι ο πιο γλυκός ή ο πιο σκληρός;
Ο πιο γλυκός. Χωρίς τον έρωτα, ευτυχώς ή δυστυχώς, δεν ζω.
Στιγμιότυπο 2014-12-29, 4.53.35 μ.μ.Τι ρόλο έχουν παίξει τα ναρκωτικά στην ζωή σου;
Σαφώς καταστροφικό. Πολλές φορές είναι θέμα εποχής. Εκείνα τα χρόνια λοιπόν, εκείνος που τολμούσε να κάνει ένα βήμα, για Συγγρού και τέτοια, έπρεπε να περάσει μια διαδικασία. Κόκα τότε έπαιρναν πολλοί πλούσιοι και συγκεκριμένα κυκλώματα. Τότε λοιπόν μια τρανς, την έβρισκε με χημεία. Πήγαινα σε σπίτια τρανς που είχα εντυπωσιαστεί και μου ρίχνανε στο καφέ χάπια. Φαντάσου ένα παιδάκι 14 χρονών, να κάθομαι σε ένα χολ παλιού διαμερίσματος, να βλέπω το ντουβάρι και εγώ να νομίζω ότι είμαι στην Σταδίου. Είχα ένα φοίνικα που τον θεωρούσα φίλο μου, λόγω μαστούρας μιλούσα με το δέντρο. Νόμιζα ότι με προφύλασσε από το κρύο, την βροχή, έπαιρνα απαντήσεις, ώσπου κάποια στιγμή, περνώ από κει και δεν τον βλέπω. Με πιάνουν τα κλάματα, τον είχαν κόψει, ούτε ρίζα δεν άφησαν. Αυτός ο φοίνικας ήταν έξω από ένα μπαρ, ποτά, πελάτες, αλλά υπήρχαν και βραδιές που δεν είχε κόσμο, περίοδο που η Συγγρού μύριζε θάνατο. Άρα λοιπόν, με ποιον θα μιλήσω, με τον φοίνικα. Επίσης έχω και σημάδι. Είχα ένα γκόμενο που μου έλεγε ‘θα τα κόψεις;’, ναι του έλεγα και μια μέρα με βλέπει που χαπακώνομαι, πάει να με χτυπήσει, βάζω το χέρι μπροστά, και μου το σπάει. Τα έκοψα όμως, γιατί τον αγάπησα πολύ, ήταν ο πρώτος που μου πήρε την παρθενιά μετά την επέμβαση».

Έχεις λάβει τόση ενέργεια, φτάνει κάποια στιγμή που η ψυχή της Άννας αδειάζει.
Ψυχικό άδειασμα ένιωσα όταν κατάλαβα ότι δεν μπορώ να είμαι πλέον πόρνη. Όταν έχασα την μόνη σταθερά που είχα στην ζωή μου, γύρισε ο κόσμος ανάποδα. Δοκίμασα να ξαναδουλέψω και θα το ξανακάνω, λόγω οικονομικής δυσκολίας. Είμαι άξια της μοίρας μου, διότι δεν προνόησα να βάλω κάποια χρήματα στην άκρη και να αναγκάζομαι τώρα με δωδεκάποντο να κάνω την σερβιτόρα σε ένα μαγαζί».

Είναι το κόκκινο το χρώμα της ζωής σου;
Το κόκκινο φως δεν μπορώ να το βγάλω από το μυαλό μου. Για χρόνια όταν έπεφτα να κοιμηθώ έψαχνα να βρω ένα κόκκινο φως στο ταβάνι, είναι αυτοματοποίηση της ύπαρξης. Επικεντρωνόμουν στην κόκκινη λάμπα για να μην βλέπω τα μούτρα τους. Θαμπωνόμουν από το φως για να γλιτώσω το βλέμμα της απαξίωσης που σιχαινόμουν».

Advertisements