912900_10151572325619701_874042514_n
Νοιώθω την ανάγκη να εκτονωθώ. Τον τρόπο ψάχνω ακόμα…
Μου λες πως τα καταφέρνω, ξέρω κι εγώ μωρέ πως.
Συσσώρευση συναισθημάτων ή ακατανίκητη διαίσθηση; Ποιος ξέρει;
Ε τότε τι ρωτάς; Έλα μου ντε…
Συζήτηση με τον εαυτό μου κάνω μπας και καταλάβω τι μου γίνεται. Μάταια όμως..
‘H μάλλον, για να το θέσω καλύτερα, ξέρω τι μου γίνεται, αυτό είναι το πρόβλημα μου.
Μυρίζομαι τα πάντα από χιλιόμετρα μακριά, αλλά συνεχίζω την πορεία μου στα τέσσερα μπας και κάνω κάπου λάθος.
Ναι, και τελικά ναι, αυτό δε σε κάνει ευτυχισμένο, δυστυχισμένο θα έλεγα.
Πάντα πάλευες με την διαίσθηση σου, μήπως βρεις κάποιο κόμπο και σταματήσεις, αλλά και που τον έβρισκες τον έλυνες αμέσως.
Είναι αυτό το γαμημένο το σκοινί που αντί να σε κρατάει σταθερό, μια σε πάει από κει και μια από δω.
Δε πα να έχεις και ισορροπία μ’αυτά και μ’αυτά την χάνεις. Και που πέφτεις πάλι θα σηκωθείς. Γιατί δεν μένεις κάτω; Γιατί όλα τα προσπαθείς;
Μπα δεν είναι εγωισμός, είναι η αυξητική ορμόνη ευαισθησίας που παίρνω κάθε πρωί για να σηκώνομαι.
Τεστοστερόνη στο full….
Γιατί πρόκειται κάνεις να στο αναγνωρίσει;
Ε και; Για σένα ρε το κάνεις…..
Παλεύεις τα ξένα ιδανικά, εκεί καλός στρατιώτης και στην δική σου μάχη πάλι μόνος στρατιώτης είσαι. Γιατί; Θα σου πω εγώ γιατί…
Γιατί τα όπλα σου είναι εκείνα που οι άλλοι κρύβουν και εσύ δεν θες να κρύβεσαι πίσω από άγνωστα όπλα.
Ξέρεις, καταβάθος..
Ότι και να κάνεις σε αυτή τη ζωή πάντα βρίσκεσαι αντιμέτωπος με τον εαυτό σου. Γιατί μόνο αυτός ξέρει τι πραγματικά είσαι.
Εναλλάσσονται οι άνθρωποι στη ζωή σου για να μην τους πληγώσεις. Πληγώνεσαι εσύ όμως. Ε και; Λένε ότι όποιους αγαπάς πραγματικά τους περνάς στην αντίπερα όχθη μέχρι να πας να τους πάρεις ξανά με τη βάρκα σου.
Κι αν όλα αυτά είναι απλά ένας κακός εφιάλτης;
Ε και; κάποια στιγμή θα ξυπνήσεις από τον φόβο. Σάμπως δεν έχεις μάθεις να ζεις με αυτόν;
Είναι όπως τα ηλεκτρικά καλώδια και το νερό. Αν πατήσεις με γυμνό πόδι τότε οι πιθανότητες να πεθάνεις είναι μεγάλες. Αλλά εσύ εκεί στην γύμνια σου, να προσπαθείς;
Γιατί;
Γιατί, έτσι γεννήθηκες έτσι θα ζεις κι έτσι θα πεθάνεις.
Πότε θα το καταλάβεις επιτέλους και θα συμβιβαστείς μαζί του;
Ποτέ θα έλεγα εγώ.
Στα δύσκολα πάντα κρατάς σημαία, στα εύκολα ίσως και να φύγεις. Δεν κάνεις το αντίθετο. Καλύτερα δεν θα ήσουν;
Όχι βέβαια. Γεννήθηκα για τα δύσκολα.
Κι αν άλλαζες τους ρόλους που έχεις επιλέξει;
Γιατί να τους αλλάξω; Αυτούς θέλω κι ας με τυραννούν. Γουστάρω να παιδεύομαι.
Ναι αλλά δε γουστάρεις να παιδεύεις τους άλλους;
Ε, μαλακας είμαι να το κάνω; Αφού τσαλακώνομαι για τους άλλους. Ένα τσαλακωμένο αλουμινόχαρτο δεν μπορεί να τυλίξει όπως πρέπει ένα αντικείμενο. Όχι δεν θα το έκανα ποτέ. Δεν προδίδω ποτέ, κι αν το κάνω, το κάνω εις γνώση μου και δέχομαι όλες τις συνέπειες.
Μα πάντα κακές είναι αυτές.
Γιατί οι άνθρωποι είναι έξυπνοι για να σου δώσουν έξυπνες λύσεις ακόμα και στο πρόβλημα;
Ίσως να έχεις δίκιο.
Δεν έχω, αλλά δεν θα κριθώ γι αυτό τώρα. Κρίνομαι κάθε μέρα από τον εαυτό μου.
Μωρέ ξέρεις πόσες ώρες έχω σπαταλήσει για να είμαι αυτό που είμαι; Όλη μου τη ζωή.
Και τι είσαι;
Χμ, δεν είμαι πάντως αυτό που θα ήθελαν οι άλλοι να είμαι.
Φεύγεις;
Όχι μένω, έχω ακόμα δρόμο μπροστά μου.
Να έρθω μαζί σου;
Όχι, κάτσε κει να με υποδεχτείς όταν θα ξαναγυρίσω.
Κι αν δεν είμαι;
Ε και; Η πρώτη φορά είναι; Μην ανησυχείς ξέρω τον δρόμο μου. Δεν παραβιάζω τους κώδικες μου τους προσπερνώ και τους ξαναβρίσκω στο τέλος της διαδρομής μου.
Ει, καπετάνιε, κάνε την στραβοτιμονιά σου και θα έρθω εγώ να σε σώσω…

Advertisements