sasha-knezevic-p-b-127

Πρίν λίγο αγόρασα μια κολώνια στις μυρωδιές των ανθών του πορτοκαλιού. Βάζω το πρόσωπο σου στο λαιμό μου να τη μυρίσεις με μια μικρή αδημονία αν σου αρέσει. Ήταν η δεύτερη κίνηση που έκανα μόλις σε αντίκρυσα.Η πρώτη ήταν να ψάξω τα μάτια σου.Σε εκλιπαρούσα με το βλέμμα μου να βγάλεις τα γυαλιά σου και λές και με διάβασες , το έκανες αμέσως.Όλη αυτή η αναμονή , η λαχτάρα , η προσμονή βγήκε σε μια ματιά.Το καφέ που πρόσμενα να κολυμπήσω, έγινε σοκολάτα και γλύκανε όλο μου το ειναι.
Είχαν αρχίσει οι ζέστες σιγά σιγά εδώ..Όταν σε γνώρισα ήταν σχεδόν χειμώνας.Μου ζέστανες την καρδιά τόσο καιρό απο μακριά , ειδικά τα βράδια που το κρύο ειναι πιο έντονο.Ίσως το εντείνει η νύχτα κι ενα υπέρδιπλο άδειο κρεββάτι που γέμιζε με τη συντροφιά της Λούσυ. Όσο κι αν ήθελα να τη σφίξω , φοβόμουν μη σπάσει.Παρ όλες τις αντιξοότητες σε περίμενα. Ήξερα πως θα έρθεις ή έπεισα τον εαυτό μου πως θα γίνει.Και νάσαι ολοζώντανος μπροστά μου αγέρωχος και συνάμα μαγκωμένος απο την ένταση της προσμονής.Μ εκείνο το χαμόγελο αμήχανο και ντροπαλό.Μα τόσο λαμπερό.Εκείνο το χαμόγελο τα ξεκίνησε ολα.Θυμάσαι;
Και τώρα το έχω μπροστά μου , μονάχα για μένα. Ολόδικο μου.’Επιασα το κεφάλι σου , όπως το ονειρευόμουν τόσες νύχτες και το έχωσα στο λαιμό μου να μυρίσεις το καινούριο μου άρωμα , που πήρα μόνο για σένα.Ψέμματα , το δοκίμασα 2-3 φορές για να σιγουρευτώ οτι μου πάει. Κοκκίνησες.Απο πόθο μάλλον.
Μου έπιασες το χέρι , ακόμη αμήχανος ήσουν.Ενα ανεπαίσθητο τρέμουλο ένοιωθα να σε ταλανίζει.Κάθησες στη θέση του συνοδηγού.Γέμισε το αυτοκίνητο ομορφιά, έρωτα,αέρα σαν απο άλλη εποχή.Λές και δεν ζούσαμε στο σήμερα.Λες και το σκάσαμε απο κάποιο μυθιστόρημα.Αν δεν φοβόμουν μη τρομάξεις ή με παρεξηγήσεις εκεί μέσα θα σου έκανα έρωτα. Μα ήθελα να περιμένω κι άλλο. Είχε γίνει δεύτερη φύση η αναμονή.Σε όλη μας τη «διαδρομή» πήρα τόσο συναίσθημα , τόσο ερωτισμό , τέτοια αγνότητα , μα τώρα που σε άγγιξα , ανατρίχιασα .Μούδιασα απο κάτω μου.Ολόκληρη μούδιασαα. Ήταν να πάμε για ένα καφέ , να μιλήσουμε , να κοιταχτούμε , να ερωτευτούμε απ την αρχή.Αλλιώς . Στην πραγματικότητα και οχι στη φαντασία μας όπως τόσο καιρό.
Μα η επιθυμία να σε αγκαλιάσω ολόκληρο , να νοιώσω τη σάρκα σου να καίει πάνω μου ήταν ανυπέρβλητη. Σταμάτησα στο πρώτο ξενοδοχείο που βρήκα μπροστά μου χωρίς να σε ρωτήσω. Με κοίταξες απορημένος.Σίγουρα κατάλαβες , σίγουρα δεν το περίμενες.Αν έβλεπες την έκφραση σου .Ειναι το μόνο που δεν περίμενες απο μένα, ειδικά στην πρώτη μας συνάντηση. Απ τη στιγμή που μπήκαμε στο φτηνό δωμάτιο δεν θυμάμαι και πολλά πράγματα.Όλα μας τα καυτά μηνύματα ήταν μηδέν σ αυτό που ζήσαμε.
Τη μυρωδιά σου πρώτα. Μου έκαψε τα σωθικά.Φωτιά παντού.Δεν μπορούσα να σε μυρίσω μέσα απο φωτογραφίες..Μου άρπαξες τα μαλλιά , με φιλούσες τρελλαμένος , παθιασμένος.Λίγο φως απ τα παλιά παντζούρια έμπαινε και διέγραφε σκιές στους τοίχους.Ιδρώσαμε.Με ξάπλωσες.Με έκρυψε το κορμί σου. Σταμάτησες.Αγκάλιασες με τα νευρώδη χέρια σου το πρόσωπό μου και με κοιτούσες λές και έψαχνες την ύπαρξη σου στα μάτια μου.Και τη βρήκες, φάνηκε γιατί μου χαμογέλασες τόσο ικανοποιημένος ! Πόδια μπερδεμένα, μια πάλη ποιός θα χορτάσει πιο πολύ την επαφή , την χαμένη τόσων ημερών , μηνών.Ποιός θα δώσει πιο πολύ απ το είναι του.Ποιός θα μοιραστεί τον πόνο της λαχτάρας.Μπήκες μέσα μου λυσασμένα , με πόνεσες , με γλύκανες με χάδια ,με τελείωσες.Δεν θυμάμαι πως έφτασες στην κορύφωση , είχα χάσει κάθε επαφή πλέον. Έρχεται στο μυαλό μου το πρόσωπο σου εγκλωβισμένο στους μηρούς μου , αποκαμωμένος , ευτυχισμένος , λυτρωμένος που δεν προδώθηκε το πρώτο σου όνειρο.
Ήθελα να ξαπλώσω στο στήθος σου που τόσες φορές μου υποσχέθηκες σ ενα άψυχο μέσον , μα δεν μου άρεσε πλέον εκεί.Ήθελα να φύγουμε. Τρέξαμε αγκαλιά έτρεμαν τα πόδια μας και μου υποσχέθηκες πως το ίδιο βράδυ θα έκανα ενα μου όνειρο πραγματικότητα . Θα κοιμόμουν στην αγκαλιά σου .Μ ενα ηλίθιο μειδίαμα στα χείλη μου θα παραδινόμουν στο Μορφέα που είχε χρόνια να με δεί έτσι πριν με πάρει στη δική του αγκαλιά.
Μπήκα στο σπίτι μου και όλα μου φαίνονταν αλλιώτικα.Πιο φωτεινά.Πιο όμορφα.Πιο μοιρασμένα.Η ευτυχία αν μοιράζεται γίνεται ευλογία . Ε καρδιά μου; Ραντεβου στα όνειρά μας για μια ακόμη νύχτα. Ανοιξιάτικη εδώ , αναστατωμένη .Κρύα εκεί.Λές και σε τιμωρεί ο έρωτας επειδή πήγες να τον κοροιδέψεις στην αρχή του.Ακόμη δεν στο συγχώρεσε .Γι αυτό μαζί με το βέλος του σου πέταξε ολόκληρο το τόξο.Να σε αποτελειώσει. Αν το κατάφερε ο σκανδαλιάρης θεός θα φανεί όταν θα έρθω στο αεροδρόμιο να σε πάρω .Εκεί που θα ψάχνω τα μάτια σου κάτω απ τα γυαλιά με τον καθρέφτη. Θα φανει………….

Advertisements