if-thenΑν το ωάριο της μήτρας που με έβγαλε ήταν λίγο πιο τσαχπίνικο, θα είχα γεννηθεί κοριτσάκι, ίσως με πράσινα μάτια, όπως της μικρής μου αδερφής. Περηφάνια στα μάτια του μπαμπά όταν η μαία φώναξε «βγήκε ένα υγιέστατο αγόρι».
Η μάνα απογοητεύτηκε γιατί ήθελε κορίτσι, μετά από τρία αγόρια στη σειρά. Την αποζημίωσε η ζωή όταν γεννήθηκε η Αθηνά κι όταν εγώ τα παντελονάκια μου τα έκανα φουστίτσες.
Αν το πιστοποιητικό γεννήσεως συμφωνούσε με τα χρωμοσώματά μου, δεν θα υπήρχα ως Άννα.
Θα ήμουν σήμερα ένας άντρας – μεσήλικας, σχεδόν – σίγουρα όχι καραφλός. Τα αδέρφια μου έχουν πολλά μαλλιά. Θα είχα αρκετά πτυχία στους τοίχους του σπιτιού μου γιατί μου άρεσε το σχολείο, τα γράμματα. Μου άρεσε να μαθαίνω.
Πιθανώς θα είχα παντρευτεί, προφανώς από έρωτα. Θα είχα κάνα δυο κουτσούβελα, τα οποία λατρεύω.
Θα έτρωγα παϊδάκια σε ταβέρνες με παρόμοιους ανθρώπους σαν εμένα, γελώντας ίσως με άνοστα, του συρμού αστεία.
Θα αγαπούσα τη γυναίκα μου, μα θα γινόμουν ψεύτης, ψάχνοντας αλλού αγκαλιές.
Μπορεί και να διέπρεπα κάπου.
Μα το Χ είχε άλλα σχέδια. Παραγκώνισε – ευγενικά – το Ψ και επιβλήθηκε.

Δεν έχω πτυχία, αλλά συνεχίζω να αναζητώ τη γνώση. Δεν παντρεύτηκα, αφού στερούμαι της δυνατότητας παιδιών. Κι αν μπορούσα, σε τι κόσμο να τα έφερνα; Σε μια κατεστραμμένη χώρα;
Αν στον φόβο που με παρέλυε, στα δύσβατα μονοπάτια, στον εξευτελισμό, στο παραλήρημα της μοίρας πάνω μου, σε νυστέρια σε σώμα και ψυχή, άφηνα να τσαλακωθεί το μέσα μου, θα είχα αποτύχει ως άνθρωπος.
Θα ήμουν μισός άνθρωπος και όχι μισή γυναίκα, όπως πολλοί αρέσκονται να με αποκαλούν.
Θα ήμουν δειλή αν δεν υπερασπιζόμουν τη διττή ύπαρξή μου έχοντας απέναντι μια δύστροπη κοινωνία που δεν αγκαλιάζει το διαφορετικό, σε ηθικοπλάστες, σθεναρές υποκρισίες, μορφώματα.
Αν δεν κρατούσα περήφανη – κι ας με βάραινε – τη δική μου σημαία για την ελευθερία και τη δικαίωση. Οι δειλοί δεν παίρνουν κομμάτι από την πίτα.
Αν δεν έγλειφα μόνη την αλμύρα απ’ τα δάκρυα στα χείλη, δεν θα κατανοούσα τη μεγαλοσύνη του γέλιου.
Αν δεν έφραζα με ωτοασπίδες τ’ αυτιά μου στις τόσες σειρήνες, θα ταξίδευα σε ψευδαισθήσεις και «παραμύθες».
Αν δεν κοιτούσα κατάματα εχθρούς, θα κρυβόμουν στη γωνιά μου να γλείφω τις πληγές, σαν λαβωμένο γατάκι.
Αν δεν καλοδεχόμουν τα βέλη του έρωτα, ένα χαμόγελο ζεστό, ένα χέρι να θωπεύει την ψυχή μου, θα έκανα μαραθώνιο να γλιτώσω από αόρατους δαίμονες. Όπως τόσοι και τόσοι.
Αν δεν αυτοσαρκαζόμουν, θα ήμουν ένα απλό σαρκίο, βορά σε κάθε ανόητο, άδειο, μικρό μυαλό.
Αν δεν έβρισκα χαραμάδες στις πόρτες που έτρωγα κατάμουτρα, θα ζούσα στο σκοτάδι. Θα ήμουν το σκοτάδι. Μα, λατρεύω το φως. Τον ήλιο.
Αν δεν έπεφτα σε δίχτυα και παγίδες, πώς θα μάθαινα να τις αποφεύγω;
Αν στο ΑΝ δεν κολλούσα δίπλα του ένα ΝΑ, δεν θα υπήρχε η ΑΝΝΑ.

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών
– See more at: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.blog&id=22330#sthash.1eAYAMyl.dpuf

Advertisements