http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.sex&id=21765
images (17)Θα ήμουν γύρω στα δεκατρία με δεκατέσσερα. Παρέα με μια άλλη μικρή αδελφούλα, όχι πιο κουνιστή από μένα, βγήκαμε παγανιά παραμονή Χριστουγέννων να πούμε τα κάλαντα. Ήταν πολύ καλό χαρτζιλίκι εκείνα τα χρόνια. Στον δρόμο μας ήταν και ένα χαμηλό σπίτι, που μέρα μεσημέρι είχε ένα μικρό κόκκινο φως αναμμένο πάνω απ’ την εξώπορτα. «Τα είπαμε» και ένα καλοσυνάτο, γυναικωτό παιδί μάς έδωσε ένα μεγάλο χαρτονόμισμα. Ο Παναγιώτης ήταν η τσατσά του μπουρδέλου στην οδό Σαρρή, πάνω από την πλατεία Κουμουνδούρου. Παράτολμο για την εποχή να κάνει άντρας αυτή τη δουλειά μια και ο νόμος όριζε «γυναίκα άνω των 50», προς αποφυγή παρτούζας, αλλά τότε αυτά δεν τα σκέφτηκα.

Φύγαμε σχεδόν τρομαγμένα, αλλά η πρόσκληση να ξαναπάω όποτε ήθελα, δεν έφευγε απ’ το μυαλό μου. Και την επόμενη μέρα πήγα ξανά. Θυμάμαι ακόμη τη μυρωδιά. Αντρική, ερεθιστική μαζί με φτηνό αποσμητικό χώρου. Δύο μικρά δωμάτια με κλαρωτά σεντόνια. Είχε λόγο ύπαρξης η κλάρα. Να μη διαγράφεται το αποτύπωμα των κορμιών. Να έχουν την ψευδαίσθηση οι πελάτες ότι είναι οι πρώτοι και -γιατί όχι;- οι μοναδικοί.

Η κοπέλα μελαχρινή, γύρω στα 30. Ένα «γεια σου» είπε και γύρισε και πάλι στο περιοδικό της. Ο Παναγιώτης, εκείνο το πρωί, μου έμαθε τα πρώτα καλιαρντά. Με τράβηξε και ξαναπήγα δυο τρεις φορές. Τι ακολούθησε μετά; Έξι χρόνια στη λεωφόρο Συγγρού και είκοσι ένα συναπτά σε οίκους ανοχής στη μισή Ελλάδα. Το κόκκινο χρώμα έγινε η μισή μου ζωή. Ξαπλωμένη, να αναζητώ τις αποχρώσεις του κόκκινου στο ταβάνι. Κάποιες φορές το έκανα επίμονα για να αποφύγω τα βλέμματα. Το κοίταγμα δεν ήταν υποχρεωτικό, δεν ήταν στην τιμή. Δεν μπορούσε να μου το επιβάλει κανείς. Κάποιες φορές λοιπόν για να μη “λερωθώ’’ από ματιές χυδαίες, κοιτούσα ψηλά. Άλλες πάλι βυθιζόμουν στα λάγνα υγρά μάτια όμορφων αγοριών. Μάτια απο πέτρα και βελούδο. Αυτά τα χιλιάδες αγόρια είναι ίσως η αιτία που δεν ήμουν “εύκολη” στην προσωπική μου ζωή.

Άντρες, λοιπόν. Άντρες και πόρνες. Η πιο περίεργη, φαύλη και γεμάτη φαντασία σχέση. Το τι δίνεις και τι παίρνεις, είναι μεγάλη ιστορία. Αναλύοντάς την κι εγώ με τον καιρό, ίσως βγάλω τα οριστικά συμπεράσματα. Προς το παρόν θα μείνω στα γεγονότα. Η ένωση δύο κορμιών, ενίοτε και τριών ταυτόχρονα, έχει τον δικό της κώδικα, τη δική της οσμή. Ο χώρος λίγο-πολύ γνωστός. Ημίφως, πάντα κόκκινο ημίφως, σιδερένιο διπλό κρεβάτι, να αντέχει και ένα τεράστιος καθρέφτης να δεσπόζει στον τοίχο ακριβώς απέναντί σου. Όχι για λόγους διακοσμητικούς, αλλά για την ενίσχυση του ΕΓΩ τους. Του κάθε αντρικού ΕΓΩ.

Μια κρεμάστρα, καρέκλα ή πολυθρόνα για να ακουμπήσουν βιαστικά τα ρούχα τους και να τα πάρουν ακόμη πιο βιαστικά. Ανεμιστήρες, air condition, σόμπες υγραερίου, αναλόγως την εποχή διευκόλυναν την προσπάθεια ενός γρήγορου «τελειώματος». Τα «χοντρά», όπως οι ίδιοι τα αποκαλούν. Γιατί για τα «δεύτερα» θα παιδευτούν λίγο παραπάνω. Αλλά τι σας έλεγα; Ναι, ο καθρέφτης πάντα ήταν στον τοίχο δίπλα μου. Ανάμεσα από τις μπούκλες μου είδα χιλιάδες κορμιά να καυλώνουν με τον εαυτό τους. Βασίλισσα πια στον ρόλο της πουτάνας και όχι του Παναγιώτη, όπως πολλοί θα περίμεναν…

Advertisements