Dali - 2-ονειραΈμαθα να ζω, πιστεύοντας στο όνειρο. Τώρα θα μου πείτε, όλοι δεν πιστεύουν σε ένα όνειρο; Αλίμονο σε όποιον δε το κάνει. Λένε πως αν κάτι το πιστεύεις και το κυνηγάς, είναι σίγουρο ότι θα το πετύχεις. Έχω όνειρα, το προσπαθώ, αλλά δίπλα μου περνούν άνθρωποι βιαστικοί, που τρέχουν να προλάβουν το άπιαστο και με σκουντούν καθώς διαβαίνω τον δρόμο. Πως να κοιτάξω μπροστά, όταν προσπαθώ να αποφύγω τους ονειροκαταδιώκτες; Μερικές φορές βγαίνω από τον δρόμο μου, άλλες σταματώ, άλλοτε επιταχύνω το βήμα και άλλοτε το επιβραδύνω. Που είναι η σταθερότητα; Εκείνη που λειτουργούσε σαν πυξίδα και δεν παρέκκλινα ποτέ από τον δρόμο μου; Σκέφτομαι αν όλοι οι ονειροκαταδιώκτες που με προσπερνούν, ξέρουν που πηγαίνουν ή απλά πηγαίνουν. Γιατί με παρασύρουν;
Πάντα ήξερα ή έτσι πίστευα ότι τίποτα δεν τείνει στο άπειρο. Όλα έχουν έχουν ένα τέρμα. Δεν θέλω να πιστεύω ότι οδηγούνε σε τέλμα. Κι όμως, να που αμφιβάλλω τελικά. Γίνεται να αμφιβάλλεις για τα όνειρα σου; Λένε ότι είναι αγνά, καθαρά και έχουν μυρωδιά μωρού. Οι άνθρωποι που με προσπερνούν, μυρίζουν απαξίωση, ναρκισσισμό,εγωισμό. Εκείνοι με κάνουν να αμφιβάλλω ή ο ίδιος μου ο εαυτός; Στο όνειρο δεν υπάρχουν αμφιβολίες, ίσως αυτό που νοιώθω είναι η αμφισβήτηση του εαυτού μου. Πιστεύω στο εαυτό μου, δε πιστεύω όμως στον λόγο ύπαρξης μου σε έναν κόσμο, που τρέχει να προλάβει μια θέση στο όνειρο.
Υπάρχουν στιγμές που στο μυαλό μου στροβιλίζονται σκέψεις βιαστικές, φευγαλέες, εκρηκτικές. Σκέψεις που δημιουργούνται από κείνους που βιάζονται να αποφασίσουν για το ποιο θα είναι το μέλλον μου, ποιο θα είναι το όνειρο που πρέπει να ακολουθήσω. Μα, πως είναι δυνατόν, να τις αφήνω να υπάρχουν έστω και δευτερόλεπτα στο μυαλό μου; Τις διώχνω, μα επιστρέφουν ξανά και μου υπενθυμίζουν, ότι η ζωή δεν είναι ονειρική. Δεν ζήτησα ποτέ, μια ονειρική ζωή, πως θα τολμούσα να ευχηθώ για κάτι που δεν υπάρχει, να ονειρεύομαι ζήτησα και να βυθίζομαι στην αγνότητα των ονείρων.
Ποιος μπορεί να μου το στερήσει αυτό; Οι άνθρωποι; Οι άλλοι; Όχι βέβαια, μόνο ο ίδιος μου ο εαυτός. Στην καθημερινότητα μας προσπερνούν και μας σκουντούν δεκάδες άνθρωποι. Άλλοτε νοιώθουμε το άγγιγμα τους τρυφερό και άλλοτε βίαιο. Το τρυφερό μας δίνει μια ώθηση προς τα εμπρός και το βίαιο προς τα πίσω. Ένα βήμα μπρός και ένα πίσω. Στάσιμοι όμως στο ίδιο σημείο, δια την μέθοδο της προσθαφαιρετικής. Όμως ένα βίαιο άγγιγμα έχει και την δύναμη να μας ωθήσει, να μας δώσει μια σπρωξιά και να επιταχύνουμε τον βηματισμό μας. Άρα δια την μέθοδο της προσθαφαιρετικής πάλι, το πρόσημο είναι θετικό. Τα όνειρα άλλωστε είναι θετικά. Σπρώξτε με λοιπόν, μη με λυπηθείτε, γιατί σε κάθε Γολγοθά του ονείρου, κουβαλώ έναν σταυρό και αυτός από μόνος του σχηματίζει θετικό πρόσημο, το συν. Το συν της συν-χώρεσης και όχι της συν-τριβής.

Advertisements