Στιγμιότυπο 2016-01-16, 1.37.07 μμ

 

 

Ο Ιπποκράτης είχε πει «ωφελέειν,ου βλάπτειν». Το motto της υποκρισίας είναι πιο δυνατό, παραλλαγμένο. «Βλάπτειν…και μόνο βλάπτειν».Η υποκρισία, μεταξύ μας , είναι μια μορφή σχιζοφρένειας. Αποποιείσαι την εικόνα σου, γιατί στην ουσία τη σιχαίνεσαι, πείθεις τον εαυτό σου οτι δεν είσαι αυτό που είσαι, δημιουργώντας καταστάεις με απώτερο σκοπό να ωφεληθείς, να βλάψεις, να εκμεταλευτείς.

Μιλάω για σένα, που λύνεις τα κορδόνια απ’τη μάσκα σου , όταν μένεις μόνη με το ζώο να περιτριγυρίζει στα πόδια σου που τα σέρνεις απ’το βάρος των ενοχών, με τον επιμελώς βρώμικο καθρέφτη παραμάσχαλα, χωρίς θεατές παρά μόνο εικονικούς σε ενα κομπιούτερ μανιπιουλάροντας ενα προφίλ προς τα έξω , που μόνο αυτό δεν είσαι. Όταν βρίσκεσαι με κόσμο,σε κοντινές ανάσες είσαι ενα ανθρωπάκι μοναχικό, χωρίς φίλους, άνευρο, ανασφαλές,ανυπόμονο, διστακτικό με ενα χαμόγελο αμηχανίας συγκρατημένο, μαγκωμένο, μη τυχόν και φανεί η διχαλωτή γλώσσα ή το σάπιο ούλο απ το φαρμάκι που καταπίνεις βλέποντας , οτι αυτό που έχεις απέναντι σου δεν θα το αγγίξεις ποτέ. Και αν το αγγίξεις, θα το μολύνεις ή τουλάχιστον θα προσπαθήσεις μάταια.

Μιλάω για σένα «αντρα της διπλανής πόρτας» αλλά και της διπλανής γκόμενας ταυτόχρονα. Που χίλια τερτίπια θα καμωθείς, για να καταφέρεις τι; Ένα ακόμη τρόπαιο στα σκέλια σου; Σιγά…θα ματώσεις.

Για σένα ρασοφόρε , που κρατάς τη σημαία της «αλήθειας του θεού» καμουφλαρισμένη σαν χαμαιλέοντα φορεσιά, την οποία εσυ ο ίδιος έχεις ξεχάσει και ρίχνεις αστραπές και κεραυνούς σε κάθε άνθρωπο που διάλεξε να ξεφύγει απ’τα παραμύθια σου. Βροχή δεν ρίχνεις, να ξεπλύνεις τη βρωμιά σου. Κούφιος είσαι.

Ακόμη κι εσύ ο «θεός» υποκρίνεσαι για το δημιούργημα σου. Μάλλον γέρασες πολύ και η αμνησία σου όλο και δυναμώνει. Τράβα να ανακαλύψεις άλλο κόσμο , βαρεθήκαμε τις επιλογές σου. Δεν μας πονάς. Μας πληγώνεις.

Μιλάω για σένα έρωτα , που άλλαξες μορφή εδώ και πολύ καιρό. Τη θέση των λουλουδιών σου , πήρε το i-pad. Σημαδεύεις λάθος σημείο,δεν το καταλαβαίνεις; Έφυγες απ την καρδιά. Πήγες παρακάτω,πολύ παρακάτω. Αλλά συνεχίζεις και προσποιείσαι. Αγγελάκι κατάξανθο, μ’ενα γλυκό μειδίαμα στα χείλη. Ξεμπροστιάσου και θα δείς, δεν θα υπάρχεις.

Μιλάω για σένα άνθρωπε , που όταν διαβάσεις ενα ποίημα, μπορεί και να δακρύσεις , αλλά στον πόνο του διπλανού σου θα αδιαφορήσεις. Θα τον δείς με μαυρισμένο μάτι στο ασανσέρ και θα κοιτάξεις αμήχανα τον καθρέφτη μη σου χάλασε η φράντζα. Όταν σου ζητήσουν βοήθεια ,θα απομακρυνθείς, μη χαλάσεις τον όμορφο ‘αγγελικά» πλασμένο κόσμο σου. Αλλά με το ποίημα θα δακρύσεις.

Σε αντίθεση πολλών,δεν θεωρώ τους πολιτικούς αποτυχημένους. Το αντίθετο μάλιστα, αυτή είναι η δουλειά τους.Να λένε ψέμματα , να υποκρίνονται για το κοινο καλό, αποσκοπώντας στην εξαπάτηση. Το καταφέρνουν τόσο καλά.

Αν πιαστώ λέξη πρός λέξη απο τη φράση του Λα Ροσφουκώ –αποκτήσαμε τη συνήθεια να υποκρινόμαστε μπροστά στους άλλους σε τέτοιο βαθμό ώστε στο τέλος ν’αρχίσουμε να υποκρινόμαστε μπροστά στον εαυτό μας- , έρχονται καταιγιστικά πολλά πρόσωπα στο μυαλό μου, που όλο και αυξάνονται.

Και φοβάμαι, τρομάζω σχεδόν και απομακρύνομαι απ’τους ανθρώπους.

Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να καθαρίζω όσο πιο συχνά γίνεται τους δύο καθρέφτες που έχω στο σπίτι μου.

Άλλωστε η σκόνη δεν κρύβει μόνο. Μου φέρνει και αλλεργία.

Άννα Κουρουπου

Advertisements