702187_10151335225919701_371130984_nΜισαλήθεια: Σ’αγαπώ!
Αλήθεια: Νομίζεις.
Μισαλήθεια: Σ’εκτιμώ!
Αλήθεια: Με εκτιμάς σαν οντότητα, ως μέρος του όλου!
Μισαλήθεια: Σε σέβομαι!
Αλήθεια: Δεν έχεις μάθει τι σημαίνει σεβασμός!
Μισαλήθεια: Είσαι δικός μου άνθρωπος!
Αλήθεια: Τώρα, αυτή τη στιγμή! Αύριο; Μεθαύριο; Την επόμενη μέρα;
Μισαλήθεια: Αλήθεια είναι, μα γιατί δε με πιστεύεις; στο λέω!
Αλήθεια: Είσαι καλή στα λόγια, τις πράξεις τις απαξιώνεις.
Μισαλήθεια: Η καρδιά μου έχει πετρώσει.
Αλήθεια: Αυτό είναι όντως αλήθεια.
Μια καρδιά από πέτρα δε μπορεί να νοιώσει, να βιώσει, να κατανοήσει, να αντιληφθεί και να γευτεί αυτούσια το όποιο συναίσθημα. Παραμένει παρατηρητής, χωρίς να μπαίνει στα βαθιά μονοπάτια της ψυχής.
Πως είναι δυνατόν να κατανοήσουμε ένα πρόβλημα όταν το βλέπουμε, μόνο, από μακρυά;
Πως μπορούμε να νοιώσουμε, όταν δεν αισθανόμαστε;
Πως μπορούμε να λέμε Σ’αγαπώ, όταν η καρδιά έχει πάψει να χτυπά;
Πως μπορούμε να πείσουμε τον άλλον για τα συναισθήματα μας, όταν εμείς οι ίδιοι αισθανόμαστε κενοί;
Εφευρίσκουμε παιχνίδια, ώστε να καταλάβουμε αν η όποια σχέση έχει ουσία.
Ποιος μας δίδαξε ότι οι σχέσεις είναι παιχνιδάκια και τερτίπια;
Αν περιμένουμε ότι οι σχέσεις δοκιμάζονται από τεχνητά τερτίπια, τότε είμαστε ανίκανοι να δούμε τι είχαμε μέχρι σήμερα. Αν το παιχνίδι καθορίζει και την τελική γνώμη μας για τον άλλον, τότε καλό είναι να μάθουμε να παίζουμε δίκαια, δίχως τρικλοποδιές, για να πάρουμε την νίκη.
Θεωρούμε τον εαυτό μας ειλικρινή, όταν εξωτερικεύουμε κάθε σκέψη μας, καλή ή κακή, δίχως να συνυπολογίζουμε τις απώλειες. Απώλεια, δεν θεωρείται το να χάσεις όμορφες στιγμές, απώλεια είναι να ξοδεύεις την ειλικρίνεια σου σε μισαλήθειες. Σε καμουφλαρισμένα ψέματα, σε μισαλήθειες που έχουμε πείσει τον εαυτό μας ότι είναι αλήθειες. Πόσο τραγικό είναι για έναν άνθρωπο να ορίζει ταμπέλες για τον ίδιο του τον εαυτό;
Μου θυμίζει τις διαφημιστικές ταμπέλες ξεχασμένων μοτέλ σε επαρχιακή οδό, που ουδείς τις κοιτάει παρά μόνο για προσωπικό του όφελος, όταν θελήσει να ξεκουραστεί από ένα μακρινό ταξίδι.
Μισαλήθεια: Έχω την συνείδηση μου καθαρή!
Αλήθεια: Εγκυκλοπαιδικά η συνείδηση είναι «η νοητική δυνατότητα ενός οργανισμού η οποία του επιτρέπει, σε προέκταση των αισθήσεών του, να γνωρίζει και να κατανοεί τον εαυτό του, το περιβάλλον του, τα συμβαίνοντα γύρω του και μέσα του και να έχει το δυνατόν την αίσθηση της «θέσης» και της σημασίας του στον κόσμο καθώς και του αντίκτυπου των πράξεών του.» Μια πετρωμένη καρδιά πως μπορεί να αντιληφθεί την πραγματικότητα; Βάση λογικής; Γελιέσαι….
Μισαλήθεια: Όλα αυτά τα λες γιατί δεν είχες την ανταπόκριση που περίμενες!
Αλήθεια: όλα αυτά τα λέω γιατί η καρδιά, το μυαλό και η ψυχή μου, ήταν απόλυτα δοσμένη στις στιγμές, δίχως νοθείες. Είχα έναν κόσμο, όχι πολλούς, αυτό με έκανε να βλέπω τα πράγματα ξεκάθαρα. Δύο κόσμους, έχουν οι σχιζοφρενείς, που πιστεύουν ότι μπορούν να διαχωρίσουν απόλυτα δύο διαφορετικές πραγματικότητες. Μα δε ξέρουν ότι είναι απόλυτα αλληλένδετες μεταξύ τους.
Μισαλήθεια: Σε καταλαβαίνω!
Αλήθεια: Θα με καταλάβεις σε βάθος χρόνου, δεν είναι η ώρα, η κατάλληλη στιγμή, θα έρθει όμως, ακόμα ακροβατείς σε ένα τεντωμένο σκοινί! Έχε υπομονή, η υπομονή είναι η μεγαλύτερη αρετή και η μεγαλύτερη αλήθεια. Το παζλ δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα, το τελευταίο κομμάτι το έχεις φυλαγμένο, ξεχασμένο σε κάποιο ντουλάπι. Όταν το βρεις θα καταλάβεις αυτά που πρέπει, όχι για μένα, αλλά για σένα.

Advertisements