623Σε μια πρόσφατη ανακαίνιση στο σαλόνι μου, έβαλα σε κάποιο μικρό τοίχο, ένα στρογγυλό παράθυρο, μεγέθους ένα επί ένα.
Οι πιο πολλοί φίλοι μου, λατρεύουν αυτό το παράθυρο. Τους θυμίζει φινιστρίνι σε καμπίνα καραβιού.
Αυτός ήταν ο σκοπός του. Σαν να ταξιδεύω κάθε φορά που πέφτει το βλέμμα μου εκεί.
Είναι Χριστούεγεννα και κάθομαι και αγναντεύω τον πολιορκημένο από σύννεφα Λυκαβηττό.
Μου αποσπούν την προσοχή κάτι γιορτινά, διάσπαρτα λαμπάκια, που έχω βάλει απέξω, γύρω απ’ τη μπαλκονόπορτα.
Έχω θυμό φέτος. Σχεδόν με όλους και με όλα.
Συνήθως αυτές τις μέρες, με πιάνει η γνωστή γιορτινή μελαγχολία. Που έχει και μια σταλιά από μέλι μέσα της.
Μα τώρα, είμαι θυμωμένη.
Πέρυσι, ακριβώς την ίδια μέρα, έφαγα τέτοιο χαστούκι, που γύρισε το κεφάλι μου από την άλλη πλευρά και ξαναήρθε στη θέση του. Σαν την σκηνή απ’ τον Εξορκιστή.
Καθόμουν ώρες ατέλειωτες, νύχτες ολόκληρες και χάζευα τα φωτάκια στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο, που με τόση χαρά είχα στολίσει.
Φέτος το στόλισα για να μου δώσει αυτό χαρά.
Δεν τα καταφέρνει. Έχω θυμό, γιατί συγχώρεσα. Γιατί έδωσα κι άλλη ευκαιρία στον ίδιο άνθρωπο να υπάρχει στη ζωή μου και να μου προσφέρει συνέχεια «κατακόκκινα τριαντάφυλλα», γεμάτα τεράστια αγκάθια.
Τι παγίδα τέτοιο δώρο… Μεγάλη λούμπα.
Είμαι θυμωμένη με την Άννα, που συνεχίζει να χαμογελάει σε ανθρώπους που της λένε με το βλέμμα τους «τι καλά θα ήταν αν δεν ήσουν εδώ!».
Έχω θυμώσει με φίλη που θεωρούσε τον εαυτό της παυσίπονο για την ψυχή μου κι εγώ πράγματι θεραπευόμουν, αλλά έσταζε φαρμάκι στον περίγυρό μου. Έμαθαν τόσα μυστικά μου, που μόνο εγώ είχα δικαίωμα να τα εξομολογηθώ.
Μουντζώνω τον εαυτό μου κάθε φορά, όταν είναι απέναντί μου μια άλλη πρώην «φίλη», που θέλω με νύχια και με δόντια να την ξεσκίσω, επειδή ξύπνησε ένα πρωί στραβά και έβαλε σκοπό στη ζωή της να καταστρέψει τη δική μου.
Αλλά κωλώνω. Κι αντί γι αυτό, συναγελάζομαι μαζί της σε εκδήλωση, δέχομαι το χειροκρότημά της στη μικρή πίστα των «Κούκλων», κάνω πως αδιαφορώ για την ύπαρξή της.
Είμαι θυμωμένη με την Ελλάδα. Με τα χάλια της.
Τη συνεχιζόμενη υποκρισία πολιτικών και πολιτών.
Δεν φταίνε μόνο οι πρώτοι. Αυτοί πρόδωσαν. Εμείς δεν τιμωρήσαμε. Τόσα χρόνια, οι ίδιες φάτσες. Τα ίδια άδεια βλέμματα.
Οι ανέραστοι και οι σάπιοι έχουν τέτοιο βλέμμα. Κι απ’ την άλλη, οι πωρωμένοι, που δυστυχώς είναι πολλοί, τσακώνονται μεταξύ τους ποιοι είναι οι ιδανικοί που θα κάνουν πράξη αυτά που τους υποσχέθηκαν. Κακόμοιροι!…
Ποτέ δεν ήμουν πωρωμένη με την πατρίδα μου σε τέτοιο βαθμό που να μη μπορώ να δω τα ελαττώματα της. Σέβομαι την ιστορία της. Μα τι έμεινε απ’ αυτήν; Τι κρατήσαμε για μας;
Δώσαμε τα φώτα του πολιτισμού σε ολόκληρο τον κόσμο και για μας δεν κρατήσαμε τίποτα. Η πιο εύστοχη παρατήρηση που άκουσα από κάποιον πολιτικό του εξωτερικού, εδώ και μερικά χρόνια. Νομίζω Γάλλος ήταν.
Κρατάω μούτρα στο Θεό. Δεν του μιλάω.
Δεν είμαι θρησκευόμενη. Γαλουχήθηκα όμως έτσι. Μέχρι και στο κατηχητικό με έστειλε η μάνα μου, μικρό παιδί.
Πού είναι αυτός ο Θεός που μου έμαθαν; Πώς αφήνει παιδιά να πεινάνε; Πώς επιτρέπει παιδιά να πεθαίνουν; Με ποια λογική αυτός ο Θεός άφησε μια νταλίκα με μελαμίνες να αποκεφαλίσουν ένα σωρό μαθητές;
Τι Θεός είναι αυτός; Δεν τον θέλω. Απεταξάμην!
Θέλω να σπάσω κάθε καθρέφτη που υπάρχει εδώ μέσα και το μικρό μου φινιστρίνι.
Είμαι συνυπεύθυνη για όλα αυτά.
Είμαι θυμωμένη με ανθρώπους, που με τον τρόπο τους μου έλεγαν πως θα με βοηθήσουν στο πόνημα μου. Στη ζωή μου, που την έβαλα σε 180 περίπου σελίδες.
Ίσως παρερμήνευσα, σκέφτομαι , τις υποσχέσεις τους. Παρερμηνεύεται όμως μια υπόσχεση; Όχι. Απλώς, αθετείται. Ξεχνιέται. Ή απλώς, βγαίνει από στόματα που έχουν μάθει να δίνουν ψεύτικη χαρά σε συνανθρώπους.
Μη με παρεξηγείτε. Ήταν μια περίεργη χρονιά.
Κι όπως κάθε τέτοιες μέρες, όπως πολλοί φαντάζομαι, αναλογίζομαι και απολογούμαι στον εαυτό μου. Φέτος δεν βγήκα αλώβητη.
Εύχομαι σε όλους σας, με όση γλύκα διαθέτει η ψυχή μου, η νέα χρονιά να κάνει πραγματικότητα, έστω και ένα όνειρο σας.
Εύχομαι να σκεφτείτε τις ευθύνες σας. Να πάρετε πάνω σας οτιδήποτε, στο οποίο έχετε φταίξει. Μόνο έτσι έρχεται η δικαιοσύνη και η δικαίωση.
Εύχομαι και ελπίζω, όταν βγαίνω στο δρόμο να μην αντικρίζω κατεβασμένα κεφάλια.
Εύχομαι περηφάνια. Θα έρθουν και καλύτερες μέρες.
Εύχομαι να γεμίζουν τα σπίτια με φίλους. Με χαμόγελο. Τι καλύτερο δώρο μπορεί να σου προσφέρει κάποιος; Ένα απλό, γλυκό, χαμόγελο.

Advertisements