«Γιατί δεν έχω σαν το δικό σου, μαμά;» IMG_6065….. Στα μονοπάτια που περπατάμε, άλλοτε μας
καθοδηγούν κάποιοι και άλλες φορές τα προχωράμε μόνοι μας. Από επιλογή. Χρειάζεται διορατικότητα, ίσως εξυπνάδα και σίγουρα τύχη, για να φτάσεις σε ένα μεγαλύτερο δρόμο. Πιο ασφαλή.
Είχα την τύχη να δω τη ζωή από πολλές πλευρές. Σαν αγόρι δεν πρόλαβα και πολλά. Έζησα όμως την εφηβεία μου με το κουτάλι. Υγιέστατα. Το θεωρώ πολύ σημαντικό. Όταν έγινα τραβεστί μπήκα σε έναν άλλο κόσμο. Γοητευτικό – αυτό ήταν και το ζητούμενό μου – και συνάμα πολύ επικίνδυνο. Είναι μακρύς ο κατάλογος των κινδύνων όταν εκτίθεσαι, ευάλωτη, μέσα στο σκοτάδι, σε ένα πεζοδρόμιο, πουλώντας το κορμί σου. Αναφέρω κάποιους, ενδεικτικά, στα επόμενα κεφάλαια. Δεν είναι φρούτα. Δεν είναι αλλαντικά. Ούτε ρούχα, ούτε παπούτσια. Τον εαυτό σου πουλάς. Ακούγεται παρανοϊκό. Και τι δικλείδες ασφαλείας να βρεις να τον προστατέψεις; Η πιο δυνατή και τερατόμορφη Σειρήνα, φορώντας μια πανέμορφη μάσκα, είναι τα ναρκωτικά. Όταν το ανέφερα σε μια συνέντευξη σε κάποιο site που είχε σχέση με την πορνεία, μέχρι και με μηνύσεις με απείλησαν κάποιες τραβεστί. Δεν πτοήθηκα. Σε τελευταία ανάλυση δεν έβγαλα τον εαυτό μου απέξω. Και μια κοινωνία οφείλει να γνωρίζει πως ούτε στην πορνεία ούτε στα ναρκωτικά είναι εθισμένη μια τραβεστί, επειδή απλά ξύπνησε ένα πρωί και είπε να τα δοκιμάσει. Δυστυχώς, αυτά υπάρχουν παντού. Αυτό είπα, αυτό ξαναλέω.
Μετά ήρθε η επέμβαση. Η ισορροπία μου. Πού άργησα λίγο να τη βρω. Εκεί, πια, έφτασα σε λεωφόρο. Μεγάλος δρόμος. Έπεσα σε παγίδες. Έφαγα τα μούτρα μου. Πίστεψα πως έκανα κάτι τόσο μεγάλο, τόσο ογκώδες, που όλοι έπρεπε να με προσκυνούν. Ευτυχώς, νωρίς κατάλαβα ότι έκανα αυτό ακριβώς που ήθελα. Ήταν πολύ μεγάλο. Μόνο για μένα. Και έτσι έπρεπε να ήταν.

Advertisements