αρχείο λήψης (1)Ο Γαλιλαίος είχε πει «Δεν μπορείς να διδάξεις τίποτα στον άνθρωπο. Το μόνο που μπορείς να κάνεις, είναι να τον βοηθήσεις ν’ ανακαλύψει αυτό που έχει μέσα του». Η διδαχή είναι τόσο δύσκολή, όσο και να προσπαθείς να περπατήσεις σε αναμένα κάρβουνα με γυμνά πόδια.
Ας μη ζούμε σε ψευδαισθήσεις, όσο και να προσπαθούμε ουδείς είναι ικανός να αλλάξει τον διπλανό του, παρα μόνο να τον βοηθήσει να βρει το δικό του μονοπάτι. Όλα είναι οπτικές, διαφορετικές οπτικές αλλά ποιος είναι ικανός να δείξει τι κρύβεται πίσω από τον ήλιο όταν ο άλλος τυφλώνεται από την ακτινοβολία;!
Ο μόνος τρόπος να πείσεις ότι υπάρχει κάτι καλύτερο, κάτι πιο όμορφο, κάτι πιο λαμπερό από ένα απέραντο σκοτάδι είναι να απομακρυνθείς ώστε να αφήσεις τον άλλον να το αντιληφθεί με καθάρια μάτια.
Η φυγή δεν είναι φόβος, είναι μονόδρομος. Σκέψου να συμπορεύεσαι με έναν τυφλό σε ενα απέραντο δάσος. Ψηλά δέντρα και πλούσια βλάστηση κρύβουν το φως της ημέρας. Μέχρι το βράδυ πρέπει να έχεις βγει σε ξέφωτο ειδάλλως η αγρια πανίδα του δάσους θα σε καταβροχθίσει. Όμως εσύ κουράζεσαι, ενώ ο τυφλός έχει ακόμα κουράγιο να προχωρήσει. Τι κάνεις; Τον αφήνεις από το χεράκι, και τον προτέπεις να ακολουθήσει τον ενστικτό του, εκείνο που θα το βγάλει σε εκείνο το ξέφωτο, πριν να είναι αργά. Δε του λές όμως, ποιον δρόμο να ακολουθήσει, τον αφήνεις να επιλέξει. Δεν έχει σημασία αν είναι τυφλος, η φύση, το είναι του, η εσωτερική του δύναμη θα τον οδηγήσει εκεί που πρέπει.
Εσύ, απλά τον πήγες στο δάσος, του έδειξες πόσο δύσβατο μπορει να είναι. Την τελική ευθεία θα την χαράξει μόνος του.
Στο δρόμο του ίσως να μη βρεθείς ποτέ ξανά, αλλα αυτό δεν έχει καμία σημασία. Ησουν εκεί όταν σε χρειαστηκε, όταν δε μπορούσε να δει, όταν ένοιωθε μόνος του, όταν σε είχε ανάγκη, στα καλά και στα κακά.
Τους ανθρώπους που πραγματικά αγαπάμε τους αφήνουμε να φύγουν όταν πια δεν θέλουν ή δεν μπορούν ή απλά πρέπει. Τα χαλινάρια κάποια στιγμή θα κοπούν και τότε το πέσιμο θα είναι επώδυνο. Ανωδυνα έρχεσαι στη ζωή κάποιου και ανωδυνα πρέπει να φύγεις.
Η δυσκολία δεν βρίσκεται στην απομάκρυνση αλλά στο πείσμα ότι μπορείς να καταφέρεις το ακατόρθωτο. Δύσκολο δεν είναι να αφήσεις κάποιον από το χέρι, δύσκολο είναι να τον κρατάς εσύ σφιχτά και ο αλλός χαλαρά. Η αμοιβαιότητα είναι διπολική. Κατι σαν τους μαγνήτες. Δε μαγνητίζεις τον αλλον με τερτίπια αλλά με την εσωτερική σου δύναμη να φεύγεις όταν πρέπει.
Ουδείς δεν τραυματίστηκε όταν έφευγε από την μάχη αλλά όταν έμενε μέσα σε αυτήν με τις πληγές του ανοιχτές.
Όλα επουλώνονται, εκτός από την πληγή που σου αφήνει ο ίδιος σου ο εαυτός. Το τι θα μπορούσες να κάνεις και δε το έκανες, τα θέλω που δεν εκπλήρωσες ποτέ, οι φόβοι που σκίασαν το ένστικτό σου, το βήμα που δεν έκανες ποτέ. Αυτα πληγώνουν και αυτά αυτά πρέπει να σκιαγραφούν οι συνοδοιπόροι σου ώστε να σε αφήνουν ελευθερο, την καταλληλη στιγμή.

Advertisements