Με λένε ψέμμα.Κατάγομαι απ την ίδια χώρα που κατάγεσαι κι εσύ.Όποια κι αν ειναι αυτή.Γεννήθηκα πολλά χρόνια μετά απο σένα.Όταν κατάφερες να δυνδέσεις τη λογική με τη γλώσσα σου.Τότε περίπου ξεκινάει η ιστορία μου.Δεν απέκτησα ποτέ καρδιακούς φίλους όπως εσύ.Κάτι σκόρπιους συγγενείς έχω.Την Πρόφαση, τη Μισή Αλήθεια και την Υπεκφυγή.Έχω και μια αδερφή εξ αγχιστείας,τη Δικαιολογία.Αρχίσαμε σαν παιχνίδι τη συνύπαρξη μας.Πρώτα εγώ και μετά αυτή.Πάντα όμως αυτόματα.Όταν ξεσκεπαστώ σε κάποιον πάραυτα έρχεται η Δικαιολογία να να δώσει λόγο για την εμφάνιση μου.Είναι η απάντηση στο «γιατί» της ύπαρξης μου.Χωρίς αυτήν καμμία δουλειά δεν θα μπορούσα να κάνω με επιτυχία.
Ο μεγαλύτερος εχθρός μου ειναι η αλήθεια.Πολεμάμε καθημερινά κάτω απο αντίξοες συνθήκες.Κάποιες φορές με νικάει.Ομολογώ ,έχει μεγάλη δύναμη.Κάποιες απο αυτές τις φορές γίνεται υπερφίαλη και χάνει λίγο το παιχνίδι.Ενώ εγω λειτουργώ υπόγεια.Με ήλιο ,με βροχή,σε ειρήνη, σε πόλεμο, στο σκοτάδι,στο φώς,μέσα, έξω , παντού.Είναι τόση η δύναμη μου.Στην ύπαρξη μου οφείλει η ανθρωπότητα ,όλη της την οντότητα.Το «δήθεν» ειναι η αγαπημένη μου λέξη.Δήθεν για την αρπαγή μιας γυναίκας σάλπαραν χίλια πλοία πρίν περίπου τρισήμισυ χιλιάδες χρόνια, σε εναν δεκαετή πόλεμο.Με την ξαδέλφη μου την Σκοπιμότητα αλλάξαμε τον ρού της ιστορίας.Γράφτηκαν χιλιάδες τόμοι απο χέρια αντρικά που φορούσαν φουστάνια για τις ζωές των ανθρώπων πρίν και μετά την εμφάνιση κάποιου Ιησού.Δύο απο αυτούς τους τόμους,έγιναν best seller.Εκεί δώσαμε ρεσιτάλ.Έπρεπε να σκαρφιστούμε απίστευτες ιστορίες και γεγονότα με ανθρώπους που έκαναν θαύματα για να «μαζέψουμε» εναν κόσμο που μεγάλωνε όλο και περισσότερο.Με τρομερή ταχύτητα.Ανεξέλεγκτα.Κάπου, κάπως έπρεπε να παίξουμε το ρόλο μας.Είχε πολύ ζουμί η υπόθεση.Και βρήκαμε τον πιο κατάλληλο χώρο.Τη θρησκεία.Πάντα μας χρησιμοποιούσαν οι προνομιούχοι για να γαλουχήσουν λαούς βάρβαρους και μή. Εκείνη τη χρονική περίοδο ,όμως, και για τα επόμενα δυο χιλιάδες χρόνια μας ξεπάτωσαν στη δουλειά.Μπροστά η Σκοπιμότητα,απο πίσω εγώ,μια ανάσα.Αχτύπητο δίδυμο.Ξεκινήσαμε πολέμους, τις ονομάσαμε σταυροφορίες σε άλλους τόπους,δήθεν για τους αλλόθρησκους,να γίνουν χριστιανοί.Οχι γιατί οι άνθρωποι ήθελαν να κυριαρχίσουν σε ξένα εδάφη.Οχι.Ανακαλύψαμε τον σατανά.Του δώσαμε χιλιάδες μορφές.Ενα ποίημα το έργο μας.Είμαστε πολύ περήφανοι γι αυτόν.Ήρθε και η Πρόφαση στην παρέα μας και οδηγήσαμε χιλιάδες γυναίκες στην πυρά.Δήθεν οτι ήταν μάγισες.Οχι οτι ήταν ισοδύναμες με τους άντρες.Οχι.Τις κάναμε υπηρέτριες, δούλες,χωρίς γλώσσα,δίχως άποψη ,σάκους του μπόξ κυριολεκτικά,τις βάλαμε ξεχωριστά ακόμη και στην εκκλησία, στην απομόνωση.Μαχόμαστε αιώνες ολόκληρους γι αυτό και συνεχίζουμε αλλά αυτό το φίδι , η αλήθεια,βρήκε τρόπους και μας ξεσκέπασε.Ευτυχώς δεν μπορούν να τη δούν όλοι.Ευτυχώς ,γιατί τόσος κόπος θα πήγαινε χαμένος.
Θυμάστε ενα κοντό ανθρωπάκι με ενα περίεργο μουστάκι;Πιστεύετε οτι θα κατάφερνε τίποτα στη ζωή του αν δεν μπαίναμε εμείς στη μέση;Πως το σκεφτήκαμε όμως ε; Άρια φυλή.Δεν πήραμε ούτε εναν έπαινο γι αυτή τη συγκλονιστική ανακάλυψη.Δεν βαριέσαι!Τη δουλειά μας την κάναμε.Τόσο κόσμο «καθαρίσαμε» .Τους κάναμε και σαπούνια για να καθαρίζουν τους υπόλοιπους.
Το αγαπημένο μου αξεσουάρ ειναι η μάσκα.Σε όλες της τις μορφές.Όταν βαριέμαι τρυπώνω σε αγκαλιές, σε κρεββάτια,γίνομαι χρυσάφι στρογγυλό σε δάχτυλα,φοράω τα πιο λαμπερά μου ρούχα όταν χώνομαι σε εγκεφάλους μέσα σε επιχειρήσεις πολυεθνικές, εταιρίες με απότερο σκοπό να κάνουμε τον κόσμο πιο δυστυχισμένο.Εκει που μου στρώνουν κόκκινα χαλιά ειναι στα γραφεία των πολιτικών.Μου προσφέρουν απλόχερα την φιλοξενία τους και δίνω τον καλύτερο μου εαυτό.Για το κακό του κάθε τόπου.Έχω διαλύσει χώρες.Έφτιαξα εναν ολόκληρο κόσμο στα δικά μου τα μέτρα.Αποκεφάλισα βασιλιάδες.’Εριξα κυβερνήσεις.Αφάνισα πόλεις ολόκληρες με ενα κουμπί.Έχτιζαν και ταυτόχρονα γκρέμιζαν αυτοκρατορίες με τη δική μου βοήθεια.Χώρισα εκατομμύρια ζευγάρια.Αμέτρητα μάτια δάκρυσαν εξαιτίας μου.Ραγίζω καρδιές ολάνθιστες στο πέρασμα μου.Μαραίνονται οι άνθρωποι.Πόσοι απ αυτούς πεινάνε επειδή με χρησιμοποίησαν κάποιοι άλλοι πιο έξυπνοι;Διέλυσα οικογένειες.Έβαλα παιδιά σε ορφανοτροφεία.Άλλα τα άφησα ορφανά.Εξουσιαστές, ταπεινωμένους όταν εμφανιζόταν η αλήθεια με τη ρομφαία στο χέρι.Μυριάδες φορές βγήκα απο χείλη για να σώσω καταστάσεις.Μα δεν μου παέι η καλοσύνη. Βγάζω φλύκταινες.Μισώ την ευτυχία, το χαμόγελο.Τη λάμψη της χαράς στα μάτια.Δεν μπορείς να ζείς χωρίς εμένα .Κατάφερα μετά απο δουλειά αιώνων να ειμαι η ανάσα σου.Η Δικαιολογία σου για να υπάρχεις. Για να αντέξεις.Μήπως τελικά σου κάνω καλό; Είδες τι εύκολα μπορώ να σε μπερδέψω.Εσυ με δημιούργησες.Ραντεβού στη γωνία το επόμενο δευτερόλεπτο. Σε περιμένω.

Advertisements