Πολλοί άνθρωποι ισχυρίζονται ότι για να μάθεις να κολυμπάς στα βαθιά πρέπει να διανύσεις πολλά μίλια χωρίς αναπνευστήρα και οξυγόνο. Κατά τη διάρκεια θα αντιμετωπίσεις πολλούς κινδύνους, ίσως να βρεθείς να πνίγεσαι χωρίς να έχεις κάποιο σωσίβιο σωτηρίας, ίσως και να αντιμετωπίσεις τα άγρια θηλαστικά του βυθού. Αν καταφέρεις να βγεις ζωντανός, τότε έχεις κερδίσει ένα μεγάλο κομμάτι της θάλασσας, αυτό του κινδύνου. Συνεχίζεις ακάθεκτος, δίνοντας στον εαυτό σου την αίσθηση ότι σε μία μάχη βγήκες νικητής και συνεχίζεις να κολυμπάς. Το ίδιο σε επανάληψη, ξανά και ξανά, κάθε κίνδυνος και μία νίκη. Αναρωτιέσαι το πόσο δυνατός είσαι ώστε να τα καταφέρνεις κάθε φορά να βγαίνεις
αλώβητος,ίσως με λίγες γρατζουνιές και κάποιες επιφανειακές εκδορές.
Παρολ’αυτά θες και πεισμώνεις πιστεύοντας ότι θα φτάσεις στον προορισμό σου δίχως απώλειες, αρτιμελής σωματικά και ψυχικά. Αλήθεια, πόσο μπορεί ένας άνθρωπος να κολυμπά δίχως να κουράζεται; Πόση αντοχή μπορεί να έχει χωρίς τα απαραίτητα εφόδια;
Η απάντηση είναι πολύ απλή, κάθε μάχη έχει και μια απώλεια. Η φουρτουνιασμένη θάλασσα σε εξασθενεί, σε αποδυναμώνει και με το πέρασμα του χρόνου,οι μάχες χάνονται και οι πρώτοι μώλωπες εμφανίζονται στο σώμα σου. Ακόμα και σε ήρεμα νερά να κολυμπάς πάλι θα κουραστείς, θα δειλιάσεις να προχωρήσεις.
Χαίρομαι εκείνους που είτε σε τρικυμίες είτε σε γαλήνια νερά καταφέρνουν να φτάσουν σε εκείνο το ήρεμο νησάκι, που καθ’όλη την διαδρομή το έβλεπαν να μεγαλώνει και να τους παρακινεί να το φτάσουν. Το πρώτο πάτημα στα χωμάτινα ύδατα του νησιού σου φέρνουν μια ανακούφιση, στο δεύτερο το συναίσθημα της γαλήνης αρχίζει να σε κυριεύει και στο τρίτο έχεις γίνει πλέον »μόνιμος κάτοικος» του νησιού.
Η αγωνία όμως να αγγίξεις τον στόχο σου δεν πρέπει να σε απροσανατολίζει. Παραμένεις πιστός στο όνειρο σου, έως ότου κάθε σπιθαμή μέσα σου αποδυναμωθεί. Μη γελιέστε η πάλη δεν γίνεται με τα ύδατα αλλά με τις εσωτερικές σου τρικυμίες και άν αυτές έχουν λιμνάσει μέσα σου τότε τα μίλια θα διπλασιαστούν και θα απαιτείται ο αντίστοιχος χρόνος για να τα ηρεμήσεις.
Ύστερα από πολλά μίλια διαδρομής, μπορώ να πω με σιγουριά, ότι το νησάκι δεν το έχω φτάσει ποτέ, όχι γιατί είναι μακρινό το ταξίδι αλλά γιατί τα εφόδια χάθηκαν στην διαδρομή, με ένα κύμα να τα παρασύρει δίχως την θέληση μου. Παλεύω, έχω τις αντοχές αλλά να που η δύναμη της φύσης υπερνικά τις περισσότερες φορές την ανθρώπινη δύναμη.
Ίσως και να μη φτάσω πότε, αλλά δε θα πάψω ποτέ να ελπίζω, πάντα θα πιστεύω ότι κάποια στιγμή η φύση θα γίνει σύμμαχος στο ταξίδι μου. Θα συμπορευθεί με τα θέλω μου. Δεν αρκούμαι σε φθηνές φιλοδοξίες ή απατηλά όνειρα, στοχεύω πάντα εκεί που πιστεύω και κάποια στιγμή θα φτάσω στον προορισμό μου.
Να ευχηθώ καλό ταξίδι σε εκείνους που βουλιάζουν σε ρηχά νερά και καλή επιτυχία σε εκείνους που ξέρουν να παλεύουν. Το παν είναι να ξέρεις που μπορείς να πας και όχι μέχρι που το τολμάς να κολυμπήσεις.

Advertisements