Παρουσίαση του βιβλίου της Άννας Κουρουπού

Στο βιβλιοπωλείο Πολύχρωμος Πλανήτης

Από Σήλια Νικολαίδου
Κοινωνιολόγο-
Καθηγήτρια Πανεπιστημίου

Δεν φοβήθηκε και δεν υπέκυψε. Δείχνει το δρόμο και ανοίγει ορίζοντες. Η προσωπική της ιστορία αποκτά ένα πανανθρώπινο μήνυμα. Με αποδέκτες, εμένα, εσένα, εμάς, τους άλλους , που δε βλέπουν, δεν ακούν και κυρίως που δε θέλουν να ξέρουν. Με αποδέκτη την κοινωνία που διχάζει αντί να ενώνει, που υψώνει τοίχους
αντί να κτίζει γέφυρες, που στερεί ανάσες αντί να πλαταίνει αγκαλιές. Που διδάσκει το μίσος ενώ παρα-μιλά για αγάπη.
Η Άννα Κουρουπού, μέσα από το βιβλίο της
δείχνει πως όλα είναι δυνατά, σε αυτόν τον κόσμο, σε αυτή τη ζωή, σε αυτόν τον τόπο. Αρκεί να πιστεύεις στον εαυτό σου. Αρκεί να σέβεσαι τις ανάγκες σου. Να αψηφάς τους κινδύνους , να παλεύεις με τους εχθρούς να αψηφάς την υποκρισία, να στηρίζεσαι στους φίλους και την οικογένεια.
Η Άννα Κουρουπού ,ξεδιπλώνει στις σελίδες της προσωπικής της ιστορίας, τον ανθρώπινο πόνο, τον δικό της, που είναι απαράλλαχτα ίδιος με τον πόνο του διπλανού και ας μην το ξέρει. Όταν κάποιος πονέσει πολύ, είναι θέμα χρόνου να καταλάβει, πως ο πόνος αν και ντυμένος με άλλα ρούχα, είναι παρόμοιος για όλους. Πονά. Μετριάζεται αν πονέσω τον άλλο; Όχι δε μετριάζεται. Απλά διαχέεται.
Η δύναμη της ψυχής της Άννας φοβίζει και διδάσκει.
Φοβίζει τη κοινωνία που κάνει τα πάντα για να φιμώσει όσους δεν μπορεί να καθυποτάξει. Τους επαναστάτες, τους οραματιστές ,τους ζωντανούς.
Η Άννα Κουρουπού, είναι επαναστάτρια. Δεν υποτάσσεται και δεν υποχωρεί. Οραματίζεται μία κοινωνία ευθύνης. Μία κοινωνία που να σέβεται τον άνθρωπο.
Και διδάσκει, διδάσκει παλεύοντας.
Ίσως ένα βιβλίο και μία ζωή στην υπηρεσία του μέλλοντος της ανθρωπότητας σε μία απάνθρωπη κοινωνία όπως η σημερινή, να είναι λιγότερο και από μία χούφτα άμμο στην έρημο που μας περιβάλλει. Είναι όμως και ένα φως, που αν οι καρδιές του καθενός φωτιστούν από αυτό οι κοινωνίες μας θα ήταν λιγότερο σκοτεινές. Άλλωστε
αυτά τα φώτα ζεσταίνουν όλους όσους παλεύουν και αντιστέκονται. Απλώνοντας το μήνυμα στον Πλανήτη που πρέπει να γίνει Πολύχρωμος, όσο χρόνο και αν μας πάρει.
Αν οι ιστορίες ζωής είναι το πρώτο βήμα, οι άνθρωποι που διδάσκουν με τη ζωή τους, είναι το μέλλον για τη ζωή.
Σπέρνουμε στο χωράφι που λέγεται καρδιά. Θερίζουμε τους καρπούς από το δένδρο που λέγεται ψυχή. Η καρδιά του καθενός δεν έχει φύλλο η χρώμα . Έχει παλμό. Καρδιοχτυπά και αναπνέει. Δεν ξεχωρίζει από το σεξ, γιατί δεν έχει. Βρίσκεται μέσα σε ένα σώμα και ότι και αν κάνει η κοινωνία δε μπορεί να υποτάξει τις καρδιές στα διαστρεβλωμένα πιστεύω της.
Μας δόθηκαν λοιπόν από γέννα, η καρδιά , η ψυχή το μυαλό και το σώμα.
Με λίπασμα το μυαλό μας σπέρνουμε και συλλέγουμε καρπούς ανόμοιους. Καρπούς θρεπτικούς και καρπούς δηλητηριώδεις. Καρπούς δοτικότητας, συνεργασίας, ευγένειας, κατανόησης, καλοσύνης, ανεξαρτησίας, και καρπούς απόρριψης, κατακραυγής, μίσους και φθόνου, απληστίας, ανταγωνισμού, επιθετικότητας, υποταγής. Με αυτούς ταΐζουμε το σώμα μας και τη ψυχή μας.
Η καρδιά , όπως είπα έχει λοιπόν παλμό. Η ψυχή τη θεϊκή ευλογία, το μυαλό το κλειδί για την εξανθρώπισή μας και το σώμα , εκπληρώνει τις ζωικές , ενστικτώδεις φυσικές ορμές του.
Αν η ανθρωπότητα παραπαίει είναι γιατί φυλάκισε το σώμα, διαστρεβλώνοντας τη σεξουαλικότητά του. Καθυπόταξε το μυαλό υποδουλώνοντας την ανθρώπινη φύση στην απάνθρωπη ενστικτώδη συνιστώσα της. Αλλοτρίωσε τη ψυχή πουλώντας την στον διάβολο. (Άκαρδους λέμε και ενίοτε σκατόψυχους αυτούς που δε νοιώθουν κανένα συναίσθημα για τους συνανθρώπους τους.)
Στο βιβλίο της, η Α.Κ, περιγράφει την ανάγκη της ψυχής της, να συνταιριάξει τους κτύπους της καρδιάς της με τη δύναμη του μυαλού της και τις επιθυμίες του κορμιού της. Ένα σώμα, χρειάζεται να γοητεύσει και να γοητευθεί, να απολυτρωθεί από την ηδονή και να απολυτρώσει, να ζήσει τη χαρά και να την προσφέρει απλόχερα.
Ωστόσο η ισορροπία που δίνεται από τη φύση στους περισσότερους από εμάς, στερεί σε κάποιους αυτές τις μικροχαρές. Τους φυλακίζει άθελά τους, σε σώματα ξένα, όπως σε άλλους στερεί τη νοητική δύναμη να αντισταθούν στην υποδούλωση, στο φόβο και στην κακότητα.
Η Α.Κ . με το βιβλίο της μας διδάσκει κάτι πολύτιμο. Πως υπάρχει και άλλος δρόμος. Ο δρόμος του σεβασμού στη ψυχή, στο μυαλό, στην καρδιά και στο σώμα.
Η εξουσιαστική λογική ενός πατριαρχικού καπιταλιστικού τρόπου ανάπτυξης, τιμωρεί τους επαναστάτες. Στην ιδιαίτερη περίπτωση που η επαναστατική πρακτική αφορά τη δομή και την οργάνωση του κυρίαρχου αναπαραγωγικού μοντέλου, οι κοινωνικοί εκτοπισμοί, αποκλεισμοί, διασυρμοί, είναι εύκολα αναγνωρίσιμοι στη σφοδρότητά τους.( βιαιότητα, καταστολή, τιμωρία, θάνατος). Αν ως προς την σεξουαλικότητα η κοινωνική καταστολή στοχεύει στις επιμέρους ιδιαιτερότητες των σεξουαλικών προτιμήσεων, διαχωρίζοντας το φυσιολογικό από το αφύσικο, την ομοφυλοφιλία από την ετεροφυλία, την διεμφυλικότητα από την απόκρυψή της, είναι μία επιβεβλημένη πλαστότητα ενός επιδιωκόμενου κατακερματισμού της ανθρώπινης φύσης.
Ο κοινωνικός έλεγχος επιβάλλει τη σφριγηλότητα και το κάλλος στο σώμα, αλλά βολεύεται με την κοινωνική υποκρισία ως προς την κακότητα της ψυχής.
Αν η αντίσταση παραμένει ζητούμενο, η εγρήγορση αποτελεί αδιαπραγμάτευτη επιλογή. Η Α.Κ., αυτόν τον αδιαπραγμάτευτο δρόμο διάλεξε να πορευτεί, αντιπαλεύοντας με πάθος την εξουσία και κάθε είδους εξουσιαστές.

Επιμύθιο (αντί Επιλόγου).

Το υπαρξιακό ερώτημα γιατί και στην περίπτωσή μας, γιατί είμαι όπως είμαι και γιατί δεν είμαι αυτό που νοιώθω, η Α. Κ., το συλλάβισε αρχικά στον εαυτό της, μη βρίσκοντας στην ηλικία των πέντε , μία εύλογη απάντηση.
Την απάντηση στο αγωνιώδες της ερώτημα, αυθόρμητα τη γύρεψε στη Μ- ΑΝΝΑ, που συμβόλιζε στα παιδικά της μάτια τη γνώση και τις απαντήσεις στις παιδικές της απορίες.
Η απάντηση της Μ-ΑΝΝΑΣ μπέρδεψε τον μικρό που ζήτησε απαντήσεις πιο πέρα από τη μητρική αγκαλιά. Έξω.
Εκεί έξω, οι αγκαλιές, τα βλέμματα , τα στόματα, δεν έμοιαζαν σε τίποτα με της καρδιάς της τους κτύπους, με της ψυχής της τα φτερουγίσματα, με του κορμιού της τις ανησυχίες. Και με των γονιών της τα όνειρα.
Εκεί έξω , στο γνωστό τόπο τον επονομαζόμενο Κοινωνία, οι απαντήσεις στα γιατί της Α.Κ., ήταν ακόμα πιο μπερδεμένες και από της μητέρας της τις αδέξιες εξηγήσεις. Τι να απαντήσει η Μ-ΑΝΝΑ,στις απορίες ενός μικρού αγοριού που γυρεύει απεγνωσμένα να δραπετεύσει από ένα κορμί φυλακισμένο σε ένα σώμα που δεν αναγνωρίζει για δικό του;
Σκεφθείτε πως είναι να ξυπνήσετε και να βρεθείτε ξαφνικά σε μία πόλη και ένα σπίτι ολότελα άγνωστα σε εσάς και να σας διαβεβαιώνουν όλοι πως αυτή είναι η πόλη σας αυτό είναι το σπίτι σας ,αυτή είναι η ζωή σας.
Που θέλετε να πάτε; Να δραπετεύσετε; Από πού; Από τι; Γιατί;
Τα όνειρα και οι εφιάλτες δεν ισαπέχουν. Οι αποστάσεις είναι άνισες, ακατανόητες, αξεδιάλυτες. Και το υπαρξιακό γιατί της Α. Κ., βρίσκεται αντιμέτωπο με ένα πιο σύνθετο διότι, μίας δεδομένης και αυθαίρετης κοινωνικής πραγματικότητας. Πλην όμως ισχυρής, εχθρικής, ανταγωνιστικής και άκαμπτης , με όλα τα χαρακτηριστικά μίας επίγειας κόλασης. Ενός εφιάλτη που λέγεται ανθρώπινη ζωή στον πλανήτη Γη.
Καλώς όρισες Άννα στον κόσμο του έλλογου παραλογισμού, τις φωνάζουν πάμπολλες ψυχές που αποκρίθηκαν άμεσα στο κάλεσμά της.
Γιατί Αννούλα ρωτάς γιατί; Θα μάθεις γρήγορα και με τον πιο δύσκολο τρόπο πως οι απαντήσεις δεν είναι εύκολες. Δεν δίνονται με λογική και συναίσθημα, με τόλμη, φαντασία και ευθυκρισία. Στη γη οι απαντήσεις στα υπαρξιακά ερωτήματα δίνονται με τη γλώσσα της αυθαιρεσίας. Γιατί έτσι.
Η Α.Κ., προικίστηκε με υπομονή, επιμονή, ευθυκρισία, δύναμη πέραν του μετρίου, με επαναστατική καρδιά, ελεύθερο πνεύμα και αδέσμευτη ψυχή.
Γιατί έτσι, δεν είναι απάντηση, είπε. Και κατάλαβε πως απάντηση στο υπαρξιακό της ερώτημα θα πρέπει να δώσει μόνη της. Όποιο και αν είναι το τίμημα. Τίμημα πολύτιμο όσο και η ίδια της η ζωή.
Στο βιβλίο της η Α.Κ., , απαντά στο υπαρξιακό της γιατί, με ειλικρίνεια, περιγράφοντας γλαφυρά τις βιωματικές της εμπειρίες με περισσή ευαισθησία και ανθρωπιά.
Θέλει μεγάλο ταλέντο να περιγράφεις την ανθρώπινη απανθρωπιά με περισσή ανθρωπιά. Αυτήν που ώθησε την Α.Κ., να μην το βάλει κάτω. Να αντιπαραθέσει στο βούρκο του πεζοδρομίου, την άσπιλη ψυχή της που δεν ξεπουλήθηκε ποτέ στους εφήμερους , ξεπουλημένους από γεννησιμιού πελάτες της σε όλα τα μήκη και πλάτη πεζοδρομίων και μπορντέλων.
Η καρδιά της Α.Κ., είναι ένας ολάνθιστος κήπος που απομακρύνει τις δυσάρεστες οσμές των ακάλυπτων βόθρων στομάτων και σωμάτων μιας αδυσώπητης καθημερινότητας. Για αυτό και ποτέ δεν έχασε το δρόμο η Α.Κ., σε αντίθεση με όσους γύρευαν από αυτήν να τους πουλήσει το κορμί της αναίσχυντα, για μία χούφτα δεκάρες, με αντάλλαγμα μία πρόσκαιρη εκτόνωση των πιο μύχιων φόβων τους, των πιο καλοφυλαγμένων μυστικών τους.
Μα πως άντεξες τόση βαναυσότητα, ρώτησα την Άννα μόλις τη γνώρισα. Πως αντέχεις;
Δε διάβασες το βιβλίο μου ακόμα , απάντησε καλοσυνάτα. Διάβασέ το και θα καταλάβεις.
Το βιβλίο της είναι η κατάθεση της ψυχής της, περιγράφοντας τη διαδρομή μεταμόρφωσης του κορμιού της από αγόρι σε γυναίκα. Δίνει ουσιαστικά την απάντηση στο πιο μπερδεμένο γιατί, που απευθύνει ένα πεντάχρονο αγόρι στην μητέρα του θέλοντας να είναι γυναίκα σαν και αυτήν.
Η ψυχή είναι γυναικεία, η καρδιά είναι γυναικεία, το σώμα η γλώσσα μας το έκανε ουδέτερο.
Η Άννα , έφτιαξε ένα σώμα απαράλλαχτα ίδιο με την ομορφιά της ψυχής της και με τους κτύπους της καρδιάς της.
Ζει ανάμεσά μας, σε ένα πλανήτη εχθρικό, που λέγεται γη, βοηθώντας έναν πολύχρωμο πλανήτη και όλους εμάς να απλώσουμε χρώμα, ζωή ,ελπίδα και δύναμη σε καρδιές, ψυχές και σώματα, λιγότερο τυχερά από το δικό της.

Advertisements