-Πώς αντέχεις με τόση ομορφιά;
-Το παλεύω.
-Έχεις πολύ ωραία μάτια.
-Το ξέρω.
-Όλα τα λεφτά όμως, είναι το βλέμμα σου.
-Εξαρτάται ποιον κοιτά.
-Είσαι μόνη;
-Εδώ και καιρό.
-Θέλεις να πιούμε έναν καφέ;
-Γιατί οχι;
Δύο μήνες μετά…
-Νομίζω ότι είμαι ερωτευμένος.
-Όταν σιγουρευτείς, να μου το πεις.
-Είμαι ερωτευμένος.
-Κι εγώ, αλλά σε φοβάμαι. Κάτι απροσδιόριστο μου λέει, πως δεν πρόκειται ποτέ να είμαι μοναδική.
-Μα είσαι μοναδική, έτσι κι αλλιώς.
-Για σένα;
-Και για μένα.
-Μ’ αγαπάς;
-Σε λατρεύω.
-Εγώ να δεις.
-Πάμε για μπάνιο;
-Πάμε.
-Πάμε για φαγητό;
-Αμέ.
-Πάμε σινεμά;
-Το ρωτάς; Η αδυναμία μου.
-Θα κοιμηθείς σπίτι μου; Όλο εγώ κοιμάμαι στο δικό σου. Σε θέλω στο χώρο μου. Να σε μυρίζω όταν λείπεις.
-Και η μάνα σου;
-Θα σε προστατέψω.
-Μόνο απ’ τη μάνα σου;
-Από όποιον τολμήσει να σε πληγώσει.
-Κι αν με πληγώσεις εσύ;
-Ποτέ δεν πρόκειται να το κάνω. Πώς θα πληγώσω την ίδια μου τη ζωή;
-Ήσουν ανοιχτά στη θάλασσα και χτύπησε το τηλέφωνο σου. Κάποια Ελένη.
-Παλιά φίλη.
-Διάβασα και τα μηνύματα σας. Ναι, ξέπεσα αλλά το έκανα.Την αγαπάς ακόμα;
-Εσένα αγαπώ. Είναι πρώην. Δεν θέλω να την πληγώσω.
-Κι όλα αυτά τα τηλέφωνα που φωτογράφιζες, μη τυχόν και τα χάσεις, από δευτερότριτα τσουλάκια στο facebook, τι είναι;
-Ένα παιχνίδι μωρέ που έκανα πάντα με τους φίλους μου.
-Το παιχνίδι σου με πονάει. Πρέπει να το κόψεις.
-Στ’ ορκίζομαι. Το σταματώ. Δεν είναι τίποτα για μένα.
Ένα μήνα αργότερα…
-Μου ορκίστηκες πως θα το σταματήσεις.
-Είναι δύσκολο. Είναι πάθος. Δεν γίνεται απ’ τη μια μέρα στην άλλη.
-Είναι άρρωστο.
-Είναι πάθος.
-Επιβεβαίωση;
-Μπορεί και αυτό. Μάλλον αυτό.
-Επιβεβαιώνεσαι εσύ και διαλύομαι εγώ.
-Προσπαθώ. Στα κόκαλα του πατέρα μου, δεν θα ξαναγίνει.
-Με προστατεύεις όντως από παντού, μα μου τα παίρνεις πίσω, όλα.
-Σ αγαπάω. Εσύ;
-Πολύ. Μα δεν το αντέχω αυτό.
-Σου ορκίστηκα.
-Για πολλοστή φορά.
-Η τελευταία είναι.
Παραμονή Χριστουγέννων, γύρω στις δυο μετά τα μεσάνυχτα…
-Σου έστειλε μήνυμα κάποια Μαντώ. Πότε θα ξαναγαμηθείτε στο σπίτι της, αναρωτιόταν. Της απάντησα για λογαριασμό σου «μέσα στην εβδομάδα».
-Αυτό έγινε πριν σε γνωρίσω.
-Ψεύτη, πριν ένα μήνα μου είπε.
-Εντάξει. Δεν έγινε πριν από σένα, αλλά ούτε και πριν ένα μήνα. Όταν πήγες στους γονείς σου το καλοκαίρι, έγινε.
-Δεν άντεξες ούτε μια εβδομάδα;
-Δεν είναι έτσι Άννα.
-Φύγε, θα τα σπάσω όλα.
-Είσαι τρελή; Όλο το σπίτι έσπασες!
-Φύγε!!!
Δυο μέρες μετά…
-Πόσες συγνώμες να σου ζητήσω; Είμαι ηλίθιος. Δεν ήταν τίποτα. Δεν την ξαναείδα. Σε παρακαλώ. Σε ικετεύω, μείνε δίπλα μου.
-Μην κλαις σαν μαλάκας. Πέφτεις πιο πολύ στα μάτια μου.
-Δεν μπορώ χωρίς εσένα.
-Αν σεβόσουν τα παντελόνια που φοράς, θα έπρεπε να με προστατέψεις απ’ την αδυναμία σου, να μην τη μάθω ποτέ. Προφανώς αρέσκεσαι να δημιουργείς ανασφάλεια, για να αισθάνεσαι ισόπαλος.
Δέκα μέρες αργότερα…
-Ποιός είναι ο Λευτέρης; Γιατί απαντάς σε όλα του τα μηνύματα;
-Ένας πρώην. Δεν θέλω να τον πληγώσω.
-Ποιός είναι ο Αντρέας; Και τι δουλειά είχε στο σπίτι «μας»;
-Ένας πρώην. Είναι ηλεκτρολόγος. Ήρθε να μου αλλάξει μια λάμπα.
-Γιατί ο ασφαλιστής σου έρχεται συνέχεια τον τελευταίο καιρό. Επειδή είναι ακόμη ερωτευμένος;
-Αλλάζω τα συμβόλαια συνέχεια. Λόγω κρίσης.
-Δεν σε πιστεύω.
-Δεν έχεις δικαίωμα να μη με πιστεύεις.
Ιούνιος…
-Αφού με συγχώρεσες όπως λες, γιατί μου φέρεσαι σαν να είμαι ο τελευταίος τροχός της αμάξης; Σου είπα, έχω αλλάξει. Για σένα. Δεν υπάρχει τίποτα πια να μου προσάψεις.
-Ίσως σε εκδικούμαι. Έχω το άλλοθι. Ίσως.
-Μ’ αγαπάς ακόμα;
-Ένα βήμα μπρος, τρία πίσω.
-Μ’ αυτό το ρυθμό, σύντομα θα σου τελειώσει κάποια στιγμή.
-Στο χέρι σου είναι να μη συμβεί. Δικό σου το καρπούζι, δικό σου και το μαχαίρι.
Αύγουστος…
-Γιατί είσαι μαζί μου; Αφού κατά βάθος με μισείς.
-Φυσικά και δεν σε μισώ. Απλά ελπίζω. Θα συνέλθω. Είμαι ευάλωτη ακόμη. Μην ξεχνάς τι πέρασα ένα χρόνο τώρα, συν αυτά που μου «πρόσφερες» εσύ.
-Από αδυναμία δεν μ’ αφήνεις;
-Από ανασφάλεια. Τα Κατάφερες. Κέρδισες.
Κάποια εικοσιτετράωρα μετά…
-Κώστα, έχεις μήνυμα.
-Η αδελφή μου είναι.
-Αφού βλέπω το ψέμα στα μάτια σου. Να το κοιτάξω;
-Φυσικά.
-Μα δεν υπάρχει. Το έσβησες.
-Φοβάμαι πια να σου πω την αλήθεια. Είναι μια παλιά μου σχέση. Όποτε χωρίζει, με παίρνει για λόγια παρηγοριάς. Θα με πίστευες;
-Όχι. Θυμάσαι την παραβολή που σου έλεγα συνέχεια με το βοσκό και το λύκο; Το χάσαμε το παιχνίδι. Απλά πονάει ακόμη πιο πολύ γιατί ήμουν τόσο εντάξει μαζί σου.
-Είσαι ό,τι καλύτερο έχω γνωρίσει στη ζωή μου.
-Φαντάσου να μην ήμουν.
-Τελειώσαμε Άννα;
-Εγώ τελείωσα. Άδειασα.
-Μ’ αγαπάς λίγο ακόμα;
-Φυσικά. Μα αγαπάω εμένα περισσότερο.
-Πονάω Άννα.
-Εγώ να δεις.

Advertisements