<> έγραψε ο Έντγκαρ Άλλαν Πόε, ο μαύρος ποιητής όπως τον αποκαλούν πολλοί. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί η σκέψη αποτυπώνεται πιο εύκολα όταν αποδίδεται σε μία κόλλα χαρτί; Γιατί ο άνθρωπος φοβάται να εκφραστεί ελεύθερα; Τι είναι αυτό που πονάει περισσότερο, οι λέξεις ή ο τρόπος που θα σε κοιτάξει ο άλλος όταν του πεις σε μισώ, σ’αγαπώ, σε θέλω, σε ποθώ;
Αν ρωτούσα τη γιαγιά μου, θα με κοιτούσε με λοξό μάτι, θα έκανε το σταυρό της και στο τέλος θα έριχνε και ένα <> και θα έστριβα από τη γωνία με κατεβασμένο το κεφάλι γιατί τόλμησα να ρωτήσω κάτι τέτοιο έναν αγράμματο άνθρωπο, που έχει μάθει στη ζωή του να εκφράζεται και να μιλά με το στόμα και όχι με τα χέρια.
Όταν η σκέψη δε μπορεί να ταξιδέψει εκεί που επιθυμείς τότε ασυναίσθητα καταγράφεται σε ένα ξεσκισμένο χαρτί, που σαν μια άλλη εποχή, επιθυμείς να ταξιδέψει μέσα σε ένα μπουκάλι και παραλήπτες να είναι οι καπετάνιοι της σκέψης σου.
Είναι όμως στο χέρι μας, να γίνουμε τιμονιέρηδες των σκέψεων μας και να μην αρκούμαστε σε φθηνά τηλεγραφήματα άμεσης διάσωσης. Τι πιο ωραίο από ένα λιμάνι, που κάθε άνθρωπος αποζητά και μανιωδώς ψάχνει για να αράξει. Είναι δυνατόν να κολλήσουμε στην γραφειοκρατία; Εάν μείνουμε εκεί τότε πάει, ούτε βάρκα, ούτε καπετάνιος, ούτε προορισμός.
Όλα είναι ένας απόλυτος συνδυασμός. Όταν μάθεις να γράφεις, μαθαίνεις και να μιλάς. Έτσι δε μας μάθαιναν στο σχολείο; Αν δε ξέρεις να γράφεις το όνομα σου σωστά δε θα μάθεις ποτέ να το λές και σωστά και τότε ουδείς θα σε ξέρει γι’ αυτό που είσαι, αλλά γι’ αυτό που δεν είσαι. Με λένε Κέλλυ, μπορεί και Φωτεινή, ίσως και Γιάννη, τι πιστεύετε; Πόση σημασία έχει για εσάς ένα απλό όνομα; Κάτι κρύβεται όμως πίσω απ’ αυτό, πίσω από τις λέξεις που διαβάζετε, πίσω από το νόημα αυτών. Πόσοι από σας ενδιαφέρονται γι’ αυτά που γράφονται, γι’ αυτό που είμαι, γι’ αυτό που φαντάζεστε ότι είμαι. Έχει σημασία; Σημασία έχει ότι ξέρω εγώ, σημασία έχει ότι αυτά που διαβάζετε τώρα τα λέω φωναχτά και στους γύρω μου, δε κρύβομαι. Κάποιες λέξεις καίνε, κάποιες άλλες μένουν παγωμένες, εμείς επιλέγουμε την θερμοκρασία. Εμείς επιλέγουμε τον τρόπο μετάδοσης των, εμείς δίνουμε το συναίσθημα στον άλλον, εμείς επιλέγουμε το λιμάνι μας, εμείς και το σεργιάνι μας.
Το ταξίδι της ζωής έχει πολλές φουρτούνες, μη τα ρίχνουμε όλα στον καιρό, αλλά να ελέγχουμε κάθε λίγο και λιγάκι αν η μηχανή του πλοίου μας είναι αναμμένη. Εκφραστείτε ελεύθερα, με όλους τους τρόπους που η ανθρώπινη φύση μας ορίζει. Με ένα γράμμα, μια αγκαλιά, έναν λόγο, ένα φιλί, μια κουβέντα καθάρια. Όλα όμως σε έναν απόλυτο και εναρμονισμένο ρυθμό. Δε μασάς την τροφή με ένα δόντι αλλά με όλα, καθένα έχει την δική του ιδιότητα. Όλα μαζί για ένα σκοπό.
Καλό ταξίδι!

Advertisements