Πρώτες μέρες του Ιουλίου και έξω λυσσομανάει ένας μαΐστρος, απίστευτα δυνατός.
Παρατηρώ τα φύλλα απ’ τα φυτά, πώς χορεύουν τρομαγμένα απ’ την ξαφνική αλέγκρα διάθεση του ανέμου.
Βλέπω τα ξερά φύλλα να εισβάλουν στο σπίτι, απρόσκλητοι επισκέπτες. Και άλλα, να κάνουν μια τρελή φιγούρα και να στροβιλίζονται στον ουρανό σαν μαραμένες νύμφες.
Σκέφτηκα πως κάπως έτσι είναι και οι σχέσεις των ανθρώπων στη ζωή.
Άλλοι εισβάλουν σαν κατακτητές σε πρόσφορο έδαφος και άλλοι αποχωρούν κουρασμένοι, απογοητευμένοι ή παραμελημένοι.
Δυσανάγνωστο βιβλίο η ψυχή του ανθρώπου. Σχεδόν ποτέ δεν δίνουμε την πρέπουσα σημασία στα σημεία στίξης.
Η τελεία, ας πούμε, είναι αδιαπραγμάτευτη. Μπορεί να διαβαστούν κεφάλαια ολόκληρα, ώσπου να μπει καθοριστικά.
Μια σχέση με ένα φίλο, μια φίλη ή γκόμενο, μπορεί να κρατήσει χρόνια. Μπορεί και για πάντα.
Ίσως αδιαφορήσεις για την τελεία όταν μπει, αλλά έχει μπει. Προσθέτεις άλλη μια και γίνονται αποσιωπητικά.
Στην ουσία, είναι μια άρνηση να δεις την πραγματικότητα ή να ξεπεράσεις τα γεγονότα. Είναι η πιο δύσκολη διαδικασία.
Όσες φορές και να «ξαναδιαβάσεις» τα κεφάλαια αυτά, μια φορά τα έχεις βιώσει.
Αγάπη, γέλιο, δάκρυα, αγκαλιές, πλατσουρίσματα σε ακρογιαλιές, πραγματικές ή της φαντασίας, ατέλειωτα νυχτέρια ψάχνοντας να ανακαλύψεις αυτή ή αυτόν, που κάτι μέσα του σε έκανε να τον ξεχωρίσεις.
Και τελειώνει ο κύκλος.
Αν δίνεις παραπάνω σημασία στην ψυχή, θα τον ξανακάνεις. Απ’ την αρχή. Απ’ το ίδιο σημείο.
Είναι τεράστια η δύναμη του νου. Κάτι παίρνεις πάλι, κάτι δίνεις. Επαναλήψεις. Αναγνώσεις με μια δεύτερη ματιά.
Αλλά η τελεία είναι εκεί. Σε περιμένει αδυσώπητη. Καθοριστική, όπως είπα και πιο πάνω.
Αυτό δεν είναι απαραίτητα πάντα κακό. Μετά από μια τελεία ξεκινάει μια άλλη πρόταση. Κι αν υπάρχουν και κάνα δυο σελίδες κενές, έχουν το λόγο τους κι αυτές.
Το κόμμα από την άλλη, σηματοδοτεί το διάλειμμα, την ανάπαυλα, την αγωνία για την επόμενη πράξη, για τη συνέχεια.
Αυτές οι σχέσεις είναι διάττοντες αστέρες. Περνούν σαν σίφουνες τις περισσότερες φορές. Σε σηκώνουν ψηλά κι όταν βρεθείς στο «μάτι του κυκλώνα» σε βαριούνται και σε πετούν, χωρίς δεύτερη σκέψη.
Ξεζούμισαν ό,τι όμορφο έχεις, χόρτασαν και σε ξέρασαν.
Από φόβο; Ανασφάλεια; Υπέρμετρο εγωισμό;…Λίγο απ’ όλα συνήθως.
Τι παράλογο συναίσθημα; Για κάποιο καιρό νοιώθεις να χάνεσαι σε μάτια λίμνες, ακούς αχόρταγα φιλοσοφίες του κώλου και φωνάζεις στη φωνή μέσα σου, «εδώ είμαι, αράζω».
Και…μετά, γελάς.
Υστερικά πολλές φορές. Κατάμουτρα στον καθρέφτη, αν δεν τον φοβάσαι.
Είναι αναγκαίο το κόμμα. Σε ξυπνάει, σε κοιμίζει, σε παραμυθιάζει, σε ταρακουνάει. Βαρκούλες αραγμένες σε ένα λιμανάκι για κοντινές διαδρομές. Με πενιχρή ταρίφα.
Αγαπώ τα κόμματα της ζωής μου. Πολλές νύχτες τα σκέφτομαι. Αρσενικά και θηλυκά. Τα βλέπω στα όνειρα μου. Έμαθα πολλά από αυτά.
Τα αγαπημένα μου όμως, είναι τα αποσιωπητικά. Εδώ ελλοχεύει η ελπίδα σε όλο της το μεγαλείο.
Όσες φουρτούνες και να περάσεις με έναν άνθρωπο, σε όσα παγκάκια κι αν καθίσεις να ξαποστάσεις, όσες μάχες και να χάσεις ή κερδίσεις, υπάρχει ένας αιώνιος πόλεμος. Κομμάτι-κομμάτι χτίζεις μια καρδιά, ένα σπιτικό, γιατί όχι και έναν ολόκληρο κόσμο.
Έναν κόσμο, που μπορεί να μην είναι δικός σου, αλλά τον μοιράζεσαι.
Δίνεις. Η μεγαλύτερη αξία στη ζωή.
Μη με αποκαλέσετε πάλι μαλάκω. Γουστάρω να δίνω. Ό,τι έχω και δεν έχω. Ναι, μπορεί να έχετε δίκιο. Δώσε- δώσε, δε θα σου μείνει τίποτα.
Μα γι αυτό βρε κουτά, αγαπώ τις τελίτσες! Δεν στερεύει το πηγάδι.
Έτσι έβλεπα τη μάνα μου με τα παιδικά μου μάτια, να πράττει σε όλη της τη ζωή. Ξέρετε πόσο ευτυχισμένη «γριούλα» είναι;

ΥΓ.
Παίζουμε όλοι, όλους τους ρόλους των σημείων στίξης, αρκεί να έχουμε διάθεση να ζήσουμε και όχι απλά να «σημειώσουμε» τη ζωή.

Advertisements